ΚΚΕ και Εκκλησία υπέρ του χωρισμού Εκκλησίας-Κράτους, ο υπόλοιπος πολιτικός κόσμος κατά

*Γράφει ο Σωτήρης Μητραλέξης (Ερευνητικός Εταίρος στο Πανεπιστήμιο του Princeton και στο Πανεπιστήμιο του Winchester)



Έχει ο καιρός γυρίσματα!
Πάμε από την αρχή:

«Χωρισμός Εκκλησίας-Κράτους» σημαίνει το εξής απλό: το να μην μπλέκεται η Εκκλησία στις αρμοδιότητες και εξουσίες του Κράτους και το να μην μπλέκεται το Κράτος στις αρμοδιότητες και στην οργάνωση της Εκκλησίας. Το να μην ασκεί το Κράτος εκκλησιαστικές αρμοδιότητες, το να μην ασκεί η Εκκλησία κρατικές εξουσίες. Το να μην «θρησκεύει» θεσμικά το Κράτος, το να διατηρεί το αυτοδιοίκητό της η Εκκλησία χωρίς κρατικό υποβολέα.

Παρέκβαση αναγκαία: «χωρισμός Εκκλησίας-Κράτους» δεν σημαίνει εξορία της Εκκλησίας από το δημόσιο χώρο, ούτε βέβαια σημαίνει πως με έναν μαγικό τρόπο κάποια νομοθεσία θα καταστήσει τους πιστούς ανεπηρέαστους από την ιεραρχία τους. Και φυσικά δεν σημαίνει ότι είτε οι πιστοί είτε οι κληρικοί θα χάσουν το δικαίωμα να ομιλούν περί πολιτικής, γινόμενοι πολίτες β΄ κατηγορίας. Άλλο χωρισμός Εκκλησίας-Κράτους (βλέπε ΗΠΑ, Γερμανία, Κύπρο) και άλλο βίαιη αποστείρωση του δημοσίου χώρου από τη «μισερή θρησκεία», κατά το βαθιά αντιδημοκρατικό γαλλικό μοντέλο της laïcité — μια εξαίρεση της εξαίρεσης σε παγκόσμια κλίμακα. Δε χρειάζεται διδακτορικό κοινωνιολογίας για να καταστεί σαφές ότι η θρησκεία είναι τα πάντα εκτός από «ιδιωτική υπόθεση». Για να ξέρουμε τι συζητάμε, διότι έχει προκύψει στον ελληνικό δημόσιο λόγο να λέμε «χωρισμός Εκκλησίας-Κράτους» και να εννοούμε… να μην πολιτικολογεί ο Θεσσαλονίκης Άνθιμος, ως εάν αυτό θα μπορούσε να είναι αντικείμενο κάποιας νομοθετικής παρέμβασης εντός δημοκρατικού πλαισίου.

Κάθε φορά που συζητείται ο «Χωρισμός Εκκλησίας-Κράτους», η περιρρέουσα αίσθηση είναι πως η Εκκλησία, εμμένοντας σε κάποια προνόμια όπως η μισθοδοσία (ακριβής εικόνα εδώ και εδώ) επιδιώκει το να μην λάβει ο χωρισμός χώρα, ενώ ο πολιτικός κόσμος ναι μεν αντιλαμβάνεται δήθεν αυτήν την ανάγκη —κάτι που «ξεμυτίζει» σε όσους ηρωικούς πολιτικούς θέτουν το ζήτημα— αλλά, υπό την πολιτική πίεση της Εκκλησίας, ο χωρισμός αενάως αναβάλλεται. Και ναι μεν είναι αλήθεια ότι η παραπάνω εικόνα τυγχάνει παντελώς παραμορφωτική, είναι όμως επίσης αλήθεια ότι πολλοί ιεράρχες (και οι ίδιοι έχοντες ενίοτε μερική και αποσπασματική εικόνα των σχέσεων Εκκλησίας-Κράτους, όσο απίστευτο κι αν ακούγεται αυτό) σπεύδουν να επιβεβαιώσουν την παραμορφωτική αυτή αίσθηση με τις αμυντικές δηλώσεις τους κάθε φορά που συζητούνται δημοσίως τα σχετικά θέματα. Π.χ. στο ζήτημα της αποτέφρωσης, όπου οι ίδιοι οι Δήμοι οι οποίοι λαμβάνουν όλα ανεξαιρέτως τα έσοδα από τα νεκροταφεία και προφανώς δεν έχουν κανένα συμφέρον να δημιουργηθούν αποτεφρωτήρια, θα δείξουν με το δάχτυλο τις θεολογικές αντιρρήσεις της Εκκλησίας, με την υπόνοια ότι… φταίνε εκείνες (και με την καλλιέργεια της ασάφειας ότι προσπορίζονται έσοδα οι εκκλησιαστικοί οργανισμοί, ενώ συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο). Ή, επί παραδείγματι, με την ομολογία αποτυχίας τους στην (ή και παραίτησή τους από την) εντός ενοριακού πλαισίου κατήχηση του ποιμνίου τους, όπως φαίνεται από κάθε δημόσια διαμαρτυρία τους για το κρατικό μάθημα των θρησκευτικών.

Βέβαια, η Εκκλησία θα είχε μόνο να κερδίσει από μιαν απελευθέρωση της Εκκλησίας από το Κράτος. Και αυτό φαίνεται ιδιαζόντως σε χαριτωμένα ενσταντανέ όπως το τρέχον. Διότι ναι μεν ρητορικά ουκ ολίγοι πολιτικοί θέτουν το ζήτημα του χωρισμού Εκκλησίας-Κράτους (το ακριβές-ακριβές περιεχόμενο του οποίου αποτελεί αντικείμενο… χρησμολογίας), όταν όμως υφίσταται κάποιο εκκλησιαστικό παγκάρι το οποίο, λόγω μεγέθους, θα μπορούσε να ενδιαφέρει τον πολιτικό κόσμο, εξαίφνης ο χωρισμός εξαφανίζεται και το κράτος επιδεικνύει έναν διακομματικό πόθο εμπλοκής στα εσωτερικά της εκκλησίας και της διοίκησής της.
Έτσι κατετέθη, με διακομματικές υπογραφές από επτά Βουλευτές η «Βουλευτική Τροπολογία υπ’ αριθμ. 1488/152/22.2.2018 για το Πανελλήνιο Ιερό Ίδρυμα Ευαγγελιστρίας Τήνου (Π.Ι.Ι.Ε.Τ.)», σύμφωνα με την οποία κατά τη διαδικασία επιλογής του αντιπροέδρου και του γενικού γραμματέα της διοίκησης ενός θρησκευτικού/εκκλησιαστικού οργανισμού… παύει να έχει δικαίωμα ψήφου ο μοναδικός εκπρόσωπος της Εκκλησίας, ο τοπικός Μητροπολίτης, και ο οργανισμός εξαιρείται από τον καταστατικό νόμο της Εκκλησίας χωρίς γνώση της τελευταίας, με το κράτος να εισέρχεται ενθουσιωδώς στη διαχείριση των πόρων του και των εσόδων του.
Η υπόθεση είναι περίπλοκη, και φυσικά έχει αφιερωθεί αρκετός κόπος στο να πλαστουργηθεί και η «αντίθετη άποψη», σύμφωνα με την οποία… είναι απολύτως φυσιολογική η μονομερής αλλαγή του Καταστατικού Χάρτη της Εκκλησίας της Ελλάδος από το Κράτος (!) και η ευθεία εμπλοκή και παρεμβολή στα εκκλησιαστικά πράγματα. Σύμφωνα με την παρέμβαση του Νίκου Ξυδάκη (ΣΥΡΙΖΑ) στη Βουλή, με το να μπει χέρι στο παγκάρι «αποκαθιστούμε την συνύπαρξη κλήρου και λαού» γιατί «αυτό είναι η Εκκλησία» — κρατικές θεολογίες…
Θα μείνω μόνο σε ένα σημείο της επιστολής της Ιεράς Συνόδου μέσω του Αρχιεπισκόπου Αθηνών στον Υπουργό Παιδείας (26/2/2018 Πρωτ. 799), όπου γίνεται και λόγος για «παραβίαση της θρησκευτικής ελευθερίας και της αρχής της αυτοδιοικήσεως της Εκκλησίας της Ελλάδος (3 παρ. 1, 12, 13 παρ. 1 Συντάγματος, 9, 11 ΕΣΔΑ)»: στο σημείο όπου η Ιερά Σύνοδος συγχαίρει την ΚΟΒΑ του ΚΚΕ για την αταλάντευτη στάση της στα θέματα χωρισμού Εκκλησίας-Κράτους, την ώρα που διακομματικοί πολιτικοί βάζουν… καισαροπαπικό χέρι στο παγκάρι. Τα συγχαρητήρια αυτά της Ιεράς Συνόδου μοιάζουν να είναι απολύτως ειλικρινή, αφού τουλάχιστον στην περίπτωση της στάσης του ΚΚΕ βρίσκει έναν συνομιλητή που εννοεί ό,τι λέει και εμμένει σε μια συνεπή στάση χωρισμού Εκκλησίας-Κράτους — όχι ένα κόμμα που με υψωμένο το δάχτυλο του δεξιού χεριού αγορεύει για το ουδετερόθρησκο κράτος ενώ με το αριστερό ψαχουλεύει το παγκάρι:

«Ανακύπτει επομένως η εύλογη απορία: πως είναι δυνατόν βουλευτές, και μάλιστα από πολιτικούς χώρους, που τάσσονται υπέρ των «διακριτών ρόλων» ή υπέρ του «χωρισμού Κράτους-Εκκλησίας» και της απόλυτης «θρησκευτικής ουδετερότητας» του Κράτους, να εισηγούνται μεταβολές στην Καταστατική Νομοθεσία της Εκκλησίας της Ελλάδος υποκαθιστώντας την Ιερά Σύνοδο Αυτής ή να εισηγούνται τροπολογίες για τη διοίκηση και διαχείριση Ιερών Ιδρυμάτων Ναών χωρίς γνώση της Εκκλησίας;»

«Για τον λόγο αυτό οφείλουμε να συγχαρούμε την Κομματική Οργάνωση Βάσης (Κ.Ο.Β.) Τήνου του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος (Κ.Κ.Ε.). για τη στάση ιδεολογικής συνέπειας, επειδή –αν και εκκινώντας από αντίθετη προς την Εκκλησία αφετηρία σε επίπεδο ορολογίας και ουσίας (του χωρισμού Κράτους-Εκκλησίας)– είχε ανακοινώσει σε σχέση με το Ιερό Ίδρυμα της Ευαγγελιστρίας Τήνου: «Ο Γ.Γ. του Κ.Κ.Ε. και οι βουλευτές του τοποθετούνται πάντοτε με βάση το πλαίσιο του διαχωρισμού Εκκλησίας και Κράτους, την πάγια δηλαδή θέση του κόμματος για τις σχέσεις Κράτους-Εκκλησίας. Θέση του ΚΚΕ είναι ότι ο έλεγχος του κράτους πρέπει να περιοριστεί στη διακρίβωση των τυπικών προϋποθέσεων, χωρίς να παρεμβαίνει στην εσωτερική οργάνωση των θρησκευτικών ενώσεων, των εκκλησιαστικών ιδρυμάτων κ.λπ.».

Ηθικόν δίδαγμα από το χαριτωμένο αυτό περιστατικό: η Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος είναι ανάγκη να κατανοήσει όσο το δυνατόν γρηγορότερα γίνεται πως το κράτος και το εκάστοτε πολιτικό προσωπικό που το «τρέχει» δεν θα είναι ποτέ (ή ποτέ πια, αν προτιμάτε) ούτε φιλικό ούτε φερέγγυο. Την ίδια ώρα που ο πολιτικός κόσμος (και το μηντιακό πλέγμα) θα δείχνει με το δάχτυλο «τους παπάδες» για να αποπροσανατολίσει το εκλογικό σώμα από την εγκληματική αποτυχία του (το πόσα κωμικά άρθρα τύπου Σώρρα για τα «απιθανικομμύρια στα σεντούκια της Εκκλησίας» είδαμε κατά τη διάρκεια της κρίσης δεν περιγράφεται), την ίδια ακριβώς ώρα θα παρεμβαίνει στα εσωτερικά της Εκκλησίας με διαφόρους και, στο μέλλον, ριζικούς τρόπους — με αντάλλαγμα την τακτική αλλά βέβαιη μισθοδοσία όσων κληρικών θα μισθοδοτούνται ακόμη στα μεταμνημονιακά χρόνια (με άδηλο το μέλλον, χάρη στη μνημονιακή αναλογία 5:1 διορισμών-αποχωρήσεων ενώ προφανώς… ο αριθμός των ενοριών δε μειώνεται) και την επαρχιώτικη χαρά του «Ελληνική Δημοκρατία» στο μητροπολιτικό επιστολόχαρτο. Η Ιεραρχία της Εκκλησίας είτε θα προτείνει ένα δικό της σχέδιο θεσμικής αποσαφήνισης των σχέσεων Εκκλησίας-Κράτους (απελευθέρωσης της Εκκλησίας από το Κράτος ή, αν προτιμάτε, χωρισμού τους) είτε θα βρεθεί προ όλο και διογκούμενων εκπλήξεων. Η όποια θεσμική ασάφεια γύρω από το θέμα με την εφιαλτικά πολύκλαδη νομοθεσία θα καθίσταται, προοδευτικά, κόμπος στραγγαλισμού της — την ώρα που το πολιτικό σύστημα θα παίζει το σόου ενοχοποίησης με τους παραμορφωτικούς καθρέπτες.

πηγή

Ο ΠΑΝΙΚΟΣ ΤΩΝ "ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΝΟΙΚΟΚΥΡΑΙΩΝ" ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΜΕΤΡΗΤΑ

Έχει πραγματικά μεγάλη πλάκα το γεγονός ότι μια μερίδα της Εκκλησίας – αυτή που βλέπει παντού εχθρούς και συνομωσίες σε βάρος του «ευλογημένου» Ελληνικού λαού – αντιτίθεται με σφοδρότητα στο …πλαστικό χρήμα! 

Έτσι, σήμερα διοργανώθηκε Ημερίδα με θέμα «Κατάργηση των μετρητών - Τέλος της ελευθερίας - οδεύοντας προς τον ολοκληρωτισμό» από την Εστία Πατερικών Μελετών και την Ενωμένη Ρωμηοσύνη, με την αμέριστη στήριξη και παρουσία του Μητροπολίτου Πειραιώς Σεραφείμ. 

Έχει πλάκα, όπως είπα, διότι όλοι οι παραπάνω θέλουν …ζεστό μετρητό να ρέει κι όχι μια «αχρήματη κοινωνία». Κι αυτό το συνδέουν – λέει – με την ελευθερία του ανθρώπου! Αυτοί, οι οποίοι είναι ο ορισμός του ολοκληρωτισμού – έργοις και λόγοις – και πολλοί άνθρωποι έχουν υποστεί την ανελευθερία στα δίχτυα τους. 

Φυσικά στην ημερίδα έγιναν αναφορές στον άγιο Παϊσιο τον αγιορείτη και στον Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό, γιατί αυτοί είχαν οιονεί προφητεύσει την «αχρήματη κοινωνία»! 

Άρα, για τους διοργανωτές η χρήση του πλαστικού χρήματος μήπως συνιστά και αμαρτία; Ενοχλούνται από την κατάργηση των μετρητών, ενώ θα έπρεπε να είναι ευτυχείς που απαλλασσόμαστε οι θνητοί από το να πιάνουμε στα χέρια μας χρήματα. Ξέρουν να μας πουν αν ο Χριστός έπιασε στα χέρια Του χρήματα; Ή είναι σίγουροι ότι ο Αρχηγός της πίστεώς μας είναι εναντίον του πλαστικού χρήματος; 

Όλοι αυτοί οι «χριστιανοί νοικοκυραίοι» έχουν πάθει πανικό διότι οι τρέχουσες εξελίξεις στην παγκόσμια οικονομία – όχι μόνο στην Ελλάδα - κλονίζουν την ασφάλειά τους, το κομπόδεμά τους και τα αυτονόητά τους. Γι’ αυτό και μιλούν για «παγκόσμιες μεθοδεύσεις για πλήρη έλεγχο του ανθρώπου με την κατάργηση των μετρητών και την αποκλειστική χρήση της πλαστικής κάρτας.».

Αλίμονο, αν η ελευθερία μας εξαρτιόταν από το μετρητό ή το πλαστικό χρήμα! Αυτό έχουν καταλάβει αυτοί από την διδασκαλία του Χριστού; 

Και επίσης, έχει πολύ γέλιο το ότι όλοι αυτοί προβάλλονται ως «αντιστασιακοί»! Ενάντια στο σύστημα που προσπαθεί να μας «υποτάξει»! Δεν κοιτάνε που έχουν φτιάξει ένα δικό τους σύστημα που καθυποτάσσει ψυχές! 

Μήπως μπορούν οι διοργανωτές να μας πουν πόσο στοίχισε η εν λόγω ημερίδα και αν οι πληρωμές έγιναν με μετρητά ή με πλαστικό χρήμα; 

Χαχαχαχα! 

Π.Α.Α. 

πηγή

Βιβλιοκρισία του βιβλίου «Σοκ και δέος. Ο Θεός στην μετά-Χριστόν εποχή» του Αρσενίου Μέσκου, από τον Σωτήρη Γουνελά

Αρσενίου Μέσκου, «Σοκ και δέος. Ο Θεός στην μετά-Χριστόν εποχή», Αρμός 2009, σ. 332.

«Ανευ αισθήσεως νοεράς, των θείων εν
αισθήσει την ηδονήν αδύνατον γεύσασθαι...
ο γαρ μη ορών και ακούων και αισθανόμε-
νος πνευματικώς, νεκρός εστι» (Γρηγορίου
Σιναΐτου, κεφ. 97, Φιλοκαλία δ' τόμ.).

Ο συγγραφέας του ηχηρού Σοκ και δέος Μάρκος Μέσκος μπορεί να διεκδι­κήσει για τον εαυτό του τα εύσημα του υβριστή, αν όχι του παραληρούντος λιβελογράφου εναντίον των κυρίων προ­σώπων της χριστιανικής ιστορίας και παράδοσης, δηλαδή του Χριστού, του Παύλου και των Πατέρων. Δεν πρόκει­ται μόνο για το τι λέει αλλά και για τον τρόπο με τον οποίο συγγράφει το βιβλίο του. Συνδυάζοντας μία μίζερη και ρα­σιοναλιστική προσέγγιση με υπόγειες ανασυνθέσεις αρχαιότερων καταβολών γνωστικισμού, αρχαιοελληνισμού ή άλλων αιρετικών καταστάσεων που παρουσιάστηκαν στην πορεία της ιστορίας, στρέφεται κατά παντός υπερασπιστή της χριστιανικής Αλήθειας κατηγορώντας τον μάλιστα για εξαπάτηση των μαζών, για συστηματική απόκρυψη της Αλήθει­ας και για επίσης συστηματική και μόνι­μη προώθηση ψευδούς ιδεολογίας ή θε­ωρίας ή πίστης.

Χρειάζεται να πούμε ωστόσο, ότι εδώ και μερικά χρόνια το σκουλήκι της αμφισβήτησης έχει αρχίσει να υποσκά­πτει θεμέλια και θέσεις που παλαιότερα θεωρούνταν ακλόνητα και αδιαμφισβή­τητα. Οι αμφισβητήσεις αυτές ακολουθούν τάσεις και ρεύματα παρουσιασμέ­να κατά καιρούς στην Ευρώπη στα πλαί­σια της υπερκριτικής που ανέλυσε φύλλο και φτερό την Αγία Γραφή -τί λογής «ανάγνωση» είναι αυτή που διαβάζει τη Βίβλο σαν ένα οποιοδήποτε βιβλίο;- πά­ντα ρασιοναλιστικά, πάντα θετικιστικά, πάντα χωρίς καμιά επίγνωση του μυστη­ρίου της ζωής, χωρίς ίχνος αναρώτησης για το είδος της συνέχειας της πνευμα­τικής ιστορίας, για την πραγματικότητα πριν το Σχίσμα, για τη χιλιόχρονη παρά­δοση του Βυζαντίου - Ρωμανίας, για τις πνευματικές κορυφώσεις που έλαβαν χώρα κατά καιρούς σε μία δυσχιλιετή χρονική περίοδο, για τα έργα και τον πο­λιτισμό που παρήγαγαν οι άνθρωποι που βίωσαν αυτή την χριστιανική εμπει­ρία. Όπως καταγγέλλεται από τους φω­στήρες της Νεωτερικότητας (Μάρξ-Νίτσε-Φρόυντ) η θρησκεία -διάβαζε κάθε μορφή πνευματικής εμπειρίας μη αν­θρωποκεντρική- ως νεύρωση, ψύχωση ή απάτη, θα πρέπει κάποτε να τους επι­στραφεί η διατύπωση: η νεύρωση ή η ψύχωση ή η απάτη αφορά τους ίδιους ως προς αυτή τη διάσταση: την πνευματι­κή - εκκλησιαστική - μεταφυσική. Αυτό είναι το μεγάλο πρόβλημα που δεν τολ­μούν να θέσουν σήμερα πλην ελαχίστων εξαιρέσεων. Και εδώ γυρνώ στον Μέσκο. Με εξαιρετικά απλουστευτικό τρό­πο αναμασάει όλες τις κατηγορίες, τις κρίσεις και επικρίσεις που κατά καιρούς διατυπώθηκαν ενάντια στον χριστιανι­σμό, την Εκκλησία, τη θεολογία, την Πί­στη, την μεταφυσική Αλήθεια. Τί μας χρειάζεται η καταγγελία του όταν υπάρ­χουν αυτοί που προανέφερα και πλήθος άλλων που συχνά είναι σοβαρότεροι στην κριτική τους; Όμως, φαίνεται ενδόμυχα να σκέφτηκε πως αξίζει τον κόπο να μεταφέρει όλα αυτά μέσα στον ορθόδοξο κόσμο. Ιδού στάδιον δόξης λαμπρόν: Περιμένουν με ορθάνοιχτα αυτιά τόσοι και τόσοι χριστιανοί ορθό­δοξοι, αμφισβητίες και αυτοί, μη βιώσαντες πραγματικά την Πίστη και την συνακόλουθη θεολογία και εκκλησιαστικότητα. Μα γι' αυτό ακριβώς τον λόγο πέφτουν θύματα. Να τι μας λέει το Ευαγγέλιο... : «Όταν δε το ακάθαρτον πνεύμα εξέλθη από του ανθρώπου, διέρ­χεται δι' ανύδρων τόπων ζητούν ανάπαυσιν, και ουχ ευρίσκει. Τότε λέγει: εις τον οίκον μου επιστρέψω όθεν ήλθον. και ελθόν ευρίσκει σχολάζοντα σεσαρωμένον και κεκοσμημένον. Τότε πορεύε­ται και παραλαμβάνει μεθ' εαυτού επτά έτερα πνεύματα πονηρότερα εαυτού, και εισελθόντα κατοικεί εκεί, και γίνεται τα έσχατα του ανθρώπου εκείνου χείρονα των πρώτων» (Ματθ. 12, 43-45). Όταν ο Λόγος δεν έχει φυτευτεί καλά μέσα στην καρδιά ως υπαρξιακό κέντρο και δεν με­ριμνά ο άνθρωπος για την ανακαίνισή του και δεν ενεργείται το μυστήριο της ένωσης, η κατάσταση του ανθρώπου αυτού, ακόμη κι αν έχει βαπτιστεί και έχει κάποια σχέση με την Εκκλησία, μπορεί να γυρίσει ανάποδα και να εξελι­χτεί σε αρνητή των αληθειών στις οποίες μετείχε αρχικά.

Αλλά ας δούμε κάποια συγκεκριμένα σημεία του βιβλίου.

*

Υπερηφανεύεται ο Μ. ότι πρωτοδιατύπωσε «την άποψη ότι η Πτώση δεν υπήρξε ποτέ» και εξηγεί: «Τί σημαίνει ότι δεν υπήρξε Πτώση; Ότι δεν συνέβη καμιά αλλαγή στον τρόπο λειτουργίας του σύμπαντος, η οποία να συνδέεται -και ακόμη περισσότερο να εξαρτάται- από κάποιο γεγονός της ιστορίας του homo sapiens. Ο θάνατος, οι καταστρο­φικές διεργασίες, αλλά και ο τρόπος που λειτουργεί σήμερα η ζωή, δεν εμφανί­στηκαν στον πλανήτη Γη με την είσοδο στον κόσμο της αμαρτίας, μετά από κά­ποια παράβαση κάποιου ανθρώπου, αλλά είναι εγγεγραμμένα στις αφετη­ριακές προδιαγραφές του σύμπαντος. Αυτό συνεπάγεται ότι το σύνολο των θεολογικών διδασκαλιών που στηρίζονται στην Πτώση δεν έχουν καμιά σχέση με την πραγματικότητα΄ είναι -και αυτό είναι το χειρότερο από όλα- αποκυήμα­τα της φαντασίας των χριστιανών θεολό­γων, πρώτα του απόστολου Παύλου και στη συνέχεια όλων των άλλων, μέχρι τις μέρες μας» (σ. 165-166).

Το πρόβλημα του Μέσκου είναι απο­κλειστικά επιστημονικό, ρασιοναλιστικό και θετικιστικό. Αφού παρατηρώντας το σύμπαν η επιστήμη δεν βρίσκει με τις μεθόδους της και με τις ερμηνείες της πουθενά να... γράφει Πτώση, για να το πω έτσι, ή ότι στην αρχή της δημιουργίας έχουμε άλλη εντελώς κατάσταση του ανθρώπου από αυτήν που έχουμε μεταπτωτικά, άρα Πτώση δεν υπάρχει. Μα η επιστήμη δεν βλέπει και δεν διαβάζει πουθενά ούτε για Δημιουργία εκ Θεού, δεν βλέπει και δεν διαβάζει πουθενά όλα εκείνα που δεν συλλαμβάνονται παρά με πνευματικές αισθήσεις, όπως άλλωστε το ίδιο συμβαίνει με την ίδια την σύλληψη του Χριστού εκ Πνεύματος Αγίου και Μαρίας της Παρθένου. Επομένως η επιστήμη δεν μας επιβεβαιώνει τίποτα από όλα αυτά. Αρα κατά την κρίση του Μ. ούτε αυτά υπάρχουν!

Όμως. Μιλώντας για τη διαφορά της αρχαιοελληνικής επιστήμης και της σύγ­χρονης, ο γνωστός προτεστάντης θεολό­γος Ρούντολφ Μπούλτμαν γράφει:

«Η επιστήμη έρχεται σε σύγκρουση με την ιδέα της δημιουργίας μόνον όταν φαντάζεται ότι μπορεί να λύσει τα αινίγ­ματα του κόσμου και της ανθρώπινης ύπαρξης μέσω των συμπερασμάτων της [...]. Η ελληνική επιστήμη δεν έκανε ποτέ αυτό το σφάλμα. Διατήρησε το πρωταρχικό μοτίβο της πίστης στη δημι­ουργία. Αλλά διατήρησε... και το δεύτε­ρο μοτίβο, την ιδέα πως η πηγή του κό­σμου, η αρχή, την οποία προσπαθούσε να κατανοήσει, δεν ήταν κάτι το παρελ­θόν αλλά μάλλον κάτι παρόν- το οποίο ακόμη και τώρα καθορίζει την ανθρώπι­νη ύπαρξη [...] δηλαδή ότι η πηγή δεν βρίσκεται πίσω μας σαν κάτι το παρωχη­μένο αλλά είναι μάλλον αιωνίως παρούσα. Η ελληνική σκέψη κατανοεί την αρχή με τη διπλή έννοια της έναρξης και της πηγής ...όπου αρχή είναι το αγαθόν (Ρ. Μπουλτμαν Ύπαρξη και πίστη, εκδ. Αρτος ζωής σσ. 274-275).

Δεύτερο απόσπασμα ενισχυτικό του αποσπάσματος του Μπούλτμαν το παρα­κάτω ενός άλλου δεινού μελετητή. Λέει:

«Στα πλαίσια της φυσικής θεωρίας, που κυριαρχεί στη σύγχρονη σκέψη από την εποχή του Γαλιλαίου και του Ντεκάρτ, το αντικείμενο της επιστήμης ορί­ζεται με αυστηρά μαθηματικούς ή ποσο­τικούς όρους [...]. Οι νόμοι του σύμπα­ντος είναι μηχανιστικοί ή αφηρημένοι, χωρίς την οποιαδήποτε ομοιότητα με το συγκεκριμένο πρότυπο της προσωπικής μας ύπαρξης και της κοινωνικής μας ζωής. Αντίθετα, η αρχαιοελληνική θεώρηση συγκεντρώνει την προσοχή της στην περιοχή των ζωντανών όντων, ο κό­σμος της συντίθεται από ποιοτικές δυνά­μεις (όπως λ.χ., το θερμό και το ψυχρό, το ξηρό και το υγρό), που είναι πέρα για πέρα οικείες στην καθημερινή μας εμπειρία, ενώ η ενιαία δομή του λαβαί­νει τη μορφή μιας αρμονικής κοινότητας αντίπαλων οντοτήτων, που συμβιώνουν υπό το καθεστώς ενός κοινού νόμου. Η ελληνική αντίληψη για τον κόσμο διαφυ­λάσσει λοιπόν την έννοια του συνδέσμου μεταξύ ανθρώπου, κοινωνίας και φύ­σης- έννοια που κείται στην καρδιά των αρχαίων μύθων». (Charles Kahn, Ανα­ξίμανδρος και οι απαρχές της ελληνικής κοσμολογίας, Αθήνα 1982, εκδ. Πολύτυπο, σειρά Φιλόσοφος λόγος, σ. 287-288 κλπ.). Για να μην γίνονται παρεξηγή­σεις προσθέτω ότι οι σύγχρονες θεωρίες της φυσικής (θεωρία της σχετικότητας, κβαντομηχανική κλπ.) δεν αίρουν τη ση­μασία και την αξία του αποσπάσματος.

Ας δούμε τώρα μια άλλη πλευρά των πραγμάτων. Στους αντίποδες των όσων λέει ο Α.Μ. και υποστηρίζουν λαοί που η νοοτροπία τους εδράζεται πάνω σε αναγεννησιακές θεωρήσεις και πεποιθή­σεις, εμείς δεν μπορούμε να υιοθετούμε τρόπο ζωής που αφορά λαούς με πολύ μικρότερη χρονικά ιστορία και εξ αυτού και ιστορική μνήμη, τη στιγμή που και μόνη η πλατωνική φιλοσοφία στηρίζει όλη της την ανάπτυξη στην ανάμνηση και μάλιστα ανάμνηση κατά κάποιο τρό­πο της παραδεισιακής αίσθησης της ζωής, όπως μπορούσαν να τη συλλάβουν πριν την Ενανθρώπηση. Κάθε αγαθή πρόθεση του ανθρώπου, κάθε ανύψωσή του από τη μιζέρια και τη χαμέρπεια, κά­θε προσπάθεια υπέρβασης έχει την πηγή της στην αναθύμηση μέσα στην ψυχή της θείας καταγωγής της και του αρχικού της ουράνιου τόπου, από τον οποίο έπεσε μέσα στο σώμα. Ο Σωκράτης έχει αίσθηση πτώσης, όπως και στη Γένεση. Το γεγονός ότι την διατυπώνει με άλλο τρόπο και μάλιστα διαπιστώνοντας διάρρηξη ψυχής και σώματος, αυτό οφείλεται στο γεγονός της πτώσης που συνιστά ακριβώς διάσπαση της ενότητας του δημιουργημένου ανθρώπου. Ο Σω­κράτης δεν μπορεί να πάει πέρα από ένα ορισμένο σημείο που του επιτρέπεται άνωθεν, δεν του αποκαλύπτεται η πλή­ρης Αλήθεια, αυτό θα γίνει με την Ενανθρώπηση του Λόγου.

Αν τώρα θέλουμε να συνδέσουμε ακόμη περισσότερο αυτά τα προχριστιανικά ελληνικά με τη χριστιανική πραγμα­τικότητα χρειάζεται να σταθούμε σε μία άλλη διάσταση, αυτήν του μέτρου και του ορίου μολονότι θαρρείς ότι οι νεοέλ­ληνες την αγνοούν παντελώς. Στους προσωκρατικούς αλλά και στον Σωκράτη-Πλάτωνα ο υπερβατικός λόγος ρυθμίζει την τάξη του κόσμου και τη ζωή των θνητών. Τα πράγματα δηλαδή είναι διο­ρισμένα,   έχουν ενδεδειγμένο τρόπο ύπαρξης ή συντέλεσής τους. Αυτό δεν αφορά φυσικά μονάχα τον ελληνικό λό­γο αλλά όλες τις ανατολικές παραδόσεις. Γι' αυτό άλλωστε η Δίκη παρακολουθεί την τήρηση της τάξης και επαναφέρει όσους εκτρέπονται του καθορισμένου από το Θεό δρόμου. Ο Κόμφορτ ένας σπουδαίος ελληνιστής αναφέρει ότι η σημασία της λέξης "δίκη" «είναι πολύ συγγενική με εκείνη της κινεζικής λέξης Ταό, που δηλώνει επίσης τον ενδεδειγμέ­νο τρόπο ή δρόμο - την καθημερινή και την ετήσια κίνηση των ουρανίων σωμά­των, καθώς και την κανονική εναλλαγή των δυνάμεων του φωτός και του σκό­τους, της ημέρας και της νύχτας, του θέ­ρους και του χειμώνα του θερμού και του ψυχρού» (βλ. Ν. Γιανναδάκη, Κείμε­να, έπ. Μ. Κοπιδάκη, έκδ. Βικελαίας Βι­βλιοθήκης, σ. 33). Η κυκλική εξέλιξη σε όλα τα όντα αναφέρεται και στην Πα­λαιά Διαθήκη με τη διευκρίνηση ότι εκεί η σχέση με τον Θεό δημιουργό είναι προσωπική και ο άνθρωπος πλασμένος κατ' εικόνα: έχει δηλαδή κληθεί σε υπέρ­βαση φύσης και ξεχωρίζει εξ' ορισμού από τα άλλα όντα. Μπορούμε να σκεφτούμε ότι στο βάθος όλα αυτά περί δί­κης και αδικίας που κατοικούν τον λόγο του Ηράκλειτου, του Αναξίμανδρου και αργότερα του Σωκράτη αποτελούν αποσπασματικές συλλήψεις της αρχέγο­νης Πτώσης, της εξόδου από τον Παρά­δεισο κατά την βιβλική διατύπωση. Αυτό που έχει διαπράξει ο άνθρωπος και που αυτοί το συλλαμβάνουν μέσα από ένα «εδιζησάμην εμεωυτόν» ή «με σπερματικό λόγο» κατά την άποψη του φιλόσοφου και μάρτυρα Ιουστίνου (2ος αιώνας), εγγράφεται στα κύτταρά του, όπως θα λέγαμε σήμερα, και οι φιλόσο­φοι αυτοί, μύστες και ποιητές συλλαμ­βάνουν ακριβώς το σφράγισμα των κυτ­τάρων από την διαπραχθείσα αδικία, την παράβαση της εντολής κατά την βι­βλική πάλι έκφραση.

Διαβάζοντας το βιβλίο του Μ. έχεις την αίσθηση ότι όλα τα εδάφια και χωρία του Ευαγγελίου ή της Γραφής αυτός τα διαβάζει κατά γράμμα, με αποτέλε­σμα να απαιτεί και την κυριολεκτική και κατά γράμμα αντίκρουσή τους με βάση τα σύγχρονα πορίσματα της επιστήμης. Όταν λόγου χάρη σημειώνει ότι «Όλον τον 19ο αιώνα ήταν γνωστό ότι ο θάνατος κυριαρχούσε πάνω στη γη από την πρώ­τη στιγμή που εμφανίστηκε η ζωή» μιλά για τον φυσικό θάνατο, μιλά για τη διά­σταση της υλικής, οργανικής φθοράς, δεν καταλαβαίνει τον πνευματικό θάνα­το για τον οποίο κάνουν λόγο οι Γραφές, χριστιανικές, εβραϊκές ή αρχαιοελληνι­κές, από όπου και η σύλληψη της αρχέ­γονης Πτώσης και η σημασία του προ­πατορικού αμαρτήματος. Αυτό το προ­πατορικό αμάρτημα δεν μπορούμε να το διαβάζουμε με τις παραμορφώσεις και παρερμηνείες που σώρευσε η ιστορία των Νεωτέρων χρόνων -ο άκρατος δη­λαδή ανθρωποκεντρισμός- αλλά ξανα­βρίσκοντας τις αποκαλυπτικές, εικονο­λογικές, μεταφυσικές και θεολογικές συλλήψεις όσων έχουν την εμπειρία του πράγματος.

Και έρχομαι στο άλλο μεγάλο θέμα του βιβλίου - αλλά και της ίδιας της εκκλησιαστικής και θεολογικής παράδοσης - την ελευθερία. Είχα επιχειρήσει στο βιβλίο μου Παγκόσμιο και ελληνικό γίγνεσθαι να θέσω διάφορα ζητήματα γύρω από αυτό, καθώς βλέπω από χρό­νια μεγάλες παρερμηνείες. Πρώτα-πρώτα δεν υπάρχει καμιά σχέση ανάμε­σα στο "αυτεξούσιον" της αρχικής δημι­ουργίας, στο άτομο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και στον ελεύθερο κατά χά­ριν άνθρωπο, τον ανακαινισμένο, και αγιασμένο, το "πρόσωπο", ή τον τείνο­ντα προς τα εκεί. Γιατί αν ο πρωτάνθρωπος φέρει την εικόνα του Λόγου δεν την αποκάλυψε, ούτε την λάμπρυνε, αλλά κατά κάποιο τρόπο την απώλεσε καθ' οδόν. Φιλάνθρωπα η ορθόδοξη θεολο­γία λέει ότι δεν την απώλεσε πλήρως. Και ο Χριστός σαρκώνεται για να την αποκα­ταστήσει. Εδώ μπαίνει το θέμα της ελευθερίας. Αυτός που απώλεσε με την Πτώ­ση το αρχικό «αυτεξούσιον» απώλεσε και την Ελευθερία όπως του την φύτεψε ο Θεός. Τίθεται επομένως θέμα εκ νέου απόκτησης της ελευθερίας δια Ιησού Χριστού, του Λόγου του και των εκκλη­σιαστικών μυστηρίων. Καθώς δηλαδή ανακαινίζεται ο άνθρωπος αποκτάται και η πλήρης ελευθερία σε άλλο επίπεδο και διαφορετικά στον καθένα, ανάλογα με την ιδιαιτερότητά του. Το πώς και πό­σο θα ενεργοποιήσει αυτή την ελευθερία ο άνθρωπος είναι θέμα δικό του. Γιατί τίθεται πάντα ένα ζήτημα τί κάνει ο άνθρωπος με αυτά που του παρείξε ή του παρέχει ο Θεός. Εάν ο άνθρωπος επιλέγει ότι πρέπει να καταστεί "αυτόνο­μος" γιατί αλλιώς δεν φτάνει σε ωριμό­τητα, κατά την διατύπωση του Καντ, εάν βρίσκει με τον συλλογισμό τις απαντή­σεις στα διάφορα ζητήματα μεταφυσικά και φυσικά, δεν είναι επόμενο ότι διαστρεβλώνει τις αλήθειες της Εκκλησίας και το είδος της αρχικής ελευθερίας αλλά και της άλλης που λαμβάνει μέσω της ανακαίνισής του; Και τί λογής ανα­καίνιση υπάρχει (και όσον αφορά την ελευθερία του) όταν ο άνθρωπος ενεργεί ρασιοναλιστικά, αυτονομούμενος από κάθε πνευματική παράδοση και Αλή­θεια;

Μα δεν αρκούν αυτά. Οι περισσότεροι άνθρωποι, χριστιανοί ή μη, αντιλαμβά­νονται την ελευθερία εντελώς φυσικά, πολιτικά και κοινωνικά, για να μην πω και οικονομικά. Έτσι άλλωστε την αντι­λαμβάνονταν και οι Εβραίοι της εποχής του Χριστού εξ' ού και η στιχομυθία που αναφέρεται στο Ευαγγέλιο: όταν ο Χριστός εκφέρει την περίφημη φράση "γνώσεσθε την αλήθειαν και η αλήθεια ελευθερώση υμάς" η απάντηση του πλή­θους είναι «σπέρμα Αβραάμ εσμέν και ουδενί δεδουλεύκαμεν πώποτε· πώς σύ λέγεις ότι ελεύθεροι γενήσεσθε;» (Ιω. 8, 32-34). Ο Χριστός βέβαια αναφερόταν στην υποδούλωση του ανθρώπου στα πάθη και τις αμαρτίες, πράγματα που κατά την απίθανη ανάπτυξη που περιέ­χει το βιβλίο του Μ. είναι όλα... βιολο­γικά προϊόντα. Πώς δεν πρόσεξε ότι το βιβλίο του πάσχει από αυτή την τρομερή μονομέρεια της παροχής εξηγήσεων που είναι βιολογικής, επιστημονικής ή χη­μικής τάξης. Αν τουλάχιστον ήταν φιλοσοφικής, χωρίς εννοιολογήσεις και στραμπουλήγματα γερμανικής προέλευ­σης, θα ήταν καλύτερα. Ο Μ. δεν εννοεί να καταλάβει ότι ο άνθρωπος είναι δι­φυής για να μην πω και ο κόσμος, και αυτό δεν ακολουθεί τον αρχαιοελληνικό δυαλισμό, αλλά την κατάστασή μας ως κτισμάτων. Δεν είμαστε άκτιστοι αλλά κτιστοί, επομένως έχουμε και το υλικό, το φθαρτό, το πρόσκαιρο, το χρονικό και το χωρικό και από την άλλη το άκτιστο που μας παρέχει ο Δημιουργός Πατέρας και ο σωτήρας Χριστός με τη χάρη, το άκτιστο στοιχείο, αφού στο Πρόσωπο του Χριστού έχουμε ένωση κτιστού-ακτίστου με σκοπό την λύτρωση του ανθρώπου, την απελευθέρωσή του δη­λαδή από την καταδυνάστευση της φύ­σης, της πτώσης, της προσκόλλησης στα επίγεια, την αγιοποίησή μας και την ανύψωσή μας σε άλλο επίπεδο ζωής. Απελ­πισμένος ίσως από την κατάσταση στον εκκλησιαστικό χώρο, από τον χρηματι­σμό, από την εκκοσμίκευση, από την μικροψυχία, από το πλήθος των ακατήχητων ανθρώπων, από την άγνοια για τα θεολογικά ζητήματα, από τον κονφορμισμό, τα βάζει με τη διδασκαλία της Εκ­κλησίας και δεν καταλαβαίνει ότι δεν γί­νεται τόσους αιώνες να τρώμε όλοι... κουτόχορτο και να έρχεται σήμερα αυτός (...και ο Ράμφος καταπώς λέει στη σ. 287) να αποκαταστήσουν την αλήθεια ή τις αλήθειες. Μα δεν διάβασε ποτέ του στο Ευαγγέλιο την φοβερής προφητικότητας ρήση του Χριστού «πλην ο Υιός του ανθρώπου ελθών άρα ευρήσει την πίστιν επί της γης;» (Λουκ. 18, 8);

Στην πρόσφατη έκδοση του βιβλίου του Ζ. Λορεντζάτου ανάμεσα στα μύρια σπουδαία που διαβάζουμε εκεί ο συγ­γραφέας σημειώνει τούτα τα λόγια του Γέροντα Παϊσίου: «εάν θέλεις να βοηθή­σεις την Εκκλησία, διόρθωσε τον εαυτό σου, κι αμέσως διορθώνεται ένα κομμα­τάκι της Εκκλησίας. Εάν φυσικά αυτό το έκαναν όλοι, η Εκκλησία θα ήταν διορθωμένη» (Collectanea, επιμ. Στ. Ζουμπουλάκη, Δόμος 2009). Μα υπάρχουν και κάποια άλλα σημειώματα του Ζ.Λ. στο βιβλίο που αναφέρονται στη σχέση θρησκείας και επιστήμης. Είναι ένα θέμα που απασχολούσε πολύ τον συγγραφέα και για τούτο έχει σημασία να παραθέσω ένα-δυο αποσπάσματά του: «Η επιστήμη -και αναφέρομαι στις θετικές επιστήμες (όλες οι άλλες αποτε­λούν μεγαλύτερες ή μικρότερες προσεγ­γίσεις στο φυσικομαθηματικό πρότυ­πο)- η επιστήμη, λοιπόν, για να μιλήσω μεταφορικά, δεν είναι γλώσσα, είναι με­τάφραση, μια από αμέτρητες άλλες μετα­φράσεις. Αν η πραγματικότητα έχει και μιλάει τη γλώσσα της, η επιστήμη μετα­φράζει τη γλώσσα της πραγματικότητας στη γλώσσα της επιστήμης.... Το τελικό Ε=mc2 της φυσικομαθηματικής επιστή­μης... είναι ο φυσικομαθηματικός τύπος της ενέργειας, μια μετάφραση. Η γλώσσα της πραγματικότητας -συνεχίζω τη μεταφορά- είναι η ζωή και ο κόσμος μέσα στον οποίο ζώμεν και κινούμεθα και εσμέν, να το πούμε έτσι, μια γλώσσα που μιλιέται ή που τη μιλάμε μοναχά ζώ­ντας και έστοντας. Και όχι μοναχά εμείς, αλλά που τη μιλούν και οι πλανήτες και τα σκουλήκια και η αστρόσκονη που στροβιλίζεται μέσα στο απέραντον διά­στημα του Κάλβου, γλώσσα που τη μι­λούν όλα τα πάντα, που τη μιλούν πώς: ζώντας και έστοντας... .Όποιος παίρνει τη μετάφραση για γλώσσα της πραγματι­κότητας και στα συμπεράσματά τής επι­στήμης, δε διαβάζει μετάφραση, αλλά (φαντάζεται πως διαβάζει) το πρωτότυ­πο, δεν ξέρει πούθε παν τα τέσσερα, ας πάει να ξέρει όσες επιστήμες θέλει και, αργά ή γρήγορα, το τέλος της αναζήτησής του θα απομείνει για κλάματα και θα είναι ο νους του έρμος κόσμος που χα­λιέται (Σολωμός)» (Coll. 684).

Και το δεύτερο απόσπασμα: «Το να μάθω πως το νερό είναι Η2Ο δεν με μα­θαίνει τίποτα για το νερό την ώρα του βαφτίσματος. Και το να μάθω για το νερό την ώρα του βαφτίσματος, δε με μαθαίνει τίποτα για την ανάλυση του νε­ρού σε δυο μέρη υδρογόνου και ένα οξυγόνου (Η2Ο).
Και τα δύο συνυπάρχουν ωστόσο. Υποκατάσταση της μιας περιοχής από την άλλη και παρέμβαση στα δικά της μέτρα και σταθμά, καταλήγει σε σύγχυ­ση φρενών και σε απονενοημένα συμπε­ράσματα (απονοέομαι= χάνω το νου). Εν αρχή εποίησεν ο Θεός τον ουρανόν και την γην. Εκείνοι από τους θεολό­γους που παίρνουν κατά γράμμα το βι­βλίο της Γένεσης - «οι τα φαιά φορούντες και περί ηθικής λαλούντες» -υπολογίζουν τα χρόνια του ουρανού και της γης σε μερικές χιλιάδες και αναθεμα­τίζουν (με ανάθεμα) τους γεωλόγους που τα υπολογίζουν σε μερικά δισεκα­τομμύρια χρόνια.... Εκείνοι πάλι από τους γεωλόγους που "διαβάζουν Εμονίδην" -ντιπ γραμματισμένοι, αυτοί- ανα­θεματίζουν τη Γένεση (χωρίς ανάθεμα) ή τη βγάζουν άχρηστη ολότελα, παραμύ­θια για μικρά παιδιά. Και οι δύο πέ­φτουν έξω. Και αυτό δε θα πείραζε πο­λύ, αλλά, οι ευλογημένοι, παίρνουν και πολύ κόσμο (τον περισσότερο) στο λαιμό τους» (Coll 501).

Θα άνοιγα πολύ μεγαλύτερη συζήτηση αν παρέπεμπα και στον θαυμάσιο Κυριαζόπουλο και τη διατύπωσή του ότι η επιστήμη πειράζει τη φύση. Μπορεί μία άλλη φορά. Προτού όμως τελειώσω θέ­λω να προσθέσω μία φράση από ένα βι­βλίο που επανεκδόθηκε τελευταία και που δεν προέρχεται από χριστιανό του τύπου που απαρέσκει στον Αρσένιο. Είναι μία διατύπωση που αφορά πολύ ευρύτερη περιοχή από αυτήν της "θρη­σκείας και επιστήμης" κατά τον Ζ.Λ. ή "Εκκλησίας, θεολογίας και επιστήμης" κατά τον Α.Μ. Μια φράση που αφορά το μυστήριο της ζωής και το βαθύτερο άγγιγμά του, άγγιγμα έρωτα ή αγάπης, άγγιγμα με το οποίο τελικά ταιριάζει να πλησιάζουμε τον κόσμο της Γραφής και της Πίστης: «Και ακριβώς επειδή αφέ­θηκαν στην ωκεάνεια κίνηση των εσωτε­ρικών τους σκιρτημάτων, η Ελοΐζα στα γράμματά της και ο Σταντάλ σε μερικές αθάνατες σελίδες του, καθώς και ο Συ­μεών ο νέος θεολόγος στους ερωτικούς του ύμνους προς το Θεό, είπαν αυθεντι­κότερα πράγματα για τον έρωτα απ’ ό,τι ολόκληρος ο επιστημονικός περί έρωτος λόγος του Φρόυντ «κατά τον ίδιο τρόπο που ο Προυστ είπε πολύ πιο λεπταίσθητα πράγματα για την ερωτική ζήλεια απ' ό,τι ο Ν. Λαγκάς στην ογκωδέστατη όσο και αξιόλογη μονογραφία του γι' αυτήν» (Γ.Μ. Καλιόρη, Παρεμβάσεις, β' έκδ., Αρμός 2009, σ. 28).
πηγή

Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ - Tο ποτάμι έχει μπει σ’ ένα δρόμο που είναι δύσκολο να σταματήσει

Τα τελευταία 4 χρόνια στη χώρα μας διεξάγεται ένας κανονικός πόλεμος. Στη Βουλή, στα τηλεοπτικά παράθυρα, τα κόμματα διασταυρώνουν τα ξίφη τους για το χρέος, την τρόικα, τις δόσεις, τη Μέρκελ, τα μνημόνια, ποιος θα τα διαπραγματευτεί και ποιος θα τα σκίσει. 

Πίσω από αυτό τον ψεύτικο πόλεμο εντυπώσεων για το φιλοθεάμον κοινό, δίνονται οι πραγματικές μάχες.

Αυτό που συμβαίνει τώρα δεν έχει ξανασυμβεί ποτέ. Υπουργοί, από τα σημαντικότερα ονόματα της μεταπολίτευσης, βρίσκονται στον Κορυδαλλό ισόβια. Βουλευτές, στελέχη των κομμάτων, οδηγούνται στον εισαγγελέα ο ένας μετά τον άλλον. 

Δήμαρχοι δικάζονται και οδηγούνται στις φυλακές, νομάρχες καταδικάζονται και καθαιρούνται από τα αξιώματά τους. 

Τουλάχιστον 4 ιδιοκτήτες τραπεζών έχουν ήδη οδηγηθεί στη δικαιοσύνη. 

Οικονομικοί παράγοντες από τους μεγιστάνες της μεταπολίτευσης, εφοπλιστές, εκδότες, επιχειρηματίες που ελέγχουν με τις συμμετοχές τους το σύνολο σχεδόν των μέσων ενημέρωσης, αντιμετωπίζουν βαριές ποινές. 

Οι ηγέτες των μεγαλύτερων συνδικαλιστικών σωματείων της χώρας είναι υπό δικαστική εκκρεμότητα. 

Δεκάδες στελέχη των ενόπλων δυνάμεων οδηγούνται στη δικαιοσύνη για τις μίζες των εξοπλιστικών προγραμμάτων. 

Οι γεωργικοί συνεταιρισμοί ερευνώνται και αποκαλύπτεται σωρεία σκανδάλων. 

Ακολουθούν οι ΜΚΟ. 

Οι πληροφορίες λένε ότι έρχεται η σειρά 40 δημάρχων. 

Ονόματα νέων πρώην υπουργών έρχονται στο προσκήνιο, συζητιούνται ήδη φωναχτά. 

Αρχηγοί κομμάτων αντιμετωπίζουν κατηγορίες για φοροδιαφυγή και παράνομη χρήση των κοινοτικών κονδυλίων, βουλευτές αντιμετωπίζουν τις έρευνες της εφορίας και του ΣΔΟΕ για υποθέσεις αδήλωτων εισοδημάτων ύψους αρκετών εκατομμυρίων.

Οι δικαστικοί έλεγχοι της υψηλής διαπλοκής είναι χρήσιμοι γιατί χτυπάνε την κορυφή της χρεοκοπημένης ελίτ. 

Οι διώξεις για τις παράνομες επιδοτήσεις και τις πλαστές πινακίδες, για τις μίζες και τα φακελάκια, για τα αδήλωτα εισοδήματα και τον παράνομο πλουτισμό, σηματοδοτούν το τέλος της εποχής της ασυλίας. Είναι σημαντικές γιατί ικανοποιείται το κοινό αίσθημα δικαίου, οι πολίτες βλέπουν ότι μπορούμε να ξαναγίνουμε κανονική χώρα.

Εξίσου σημαντικές όμως είναι όλες εκείνες οι αναρίθμητες, «μικρές» περιπτώσεις που κάθε μέρα βλέπουν το φως της δημοσιότητας και οδηγούνται στον εισαγγελέα. 

Γιατί το πρόβλημα της Ελλάδας δεν ήταν απλώς η υψηλή διαφθορά. 

Σ’ όλο τον κόσμο υπάρχουν κρατικοί αξιωματούχοι και πολιτικοί μπλεγμένοι σε σκάνδαλα. 

Το δικό μας πρόβλημα είναι ότι η διαφθορά είχε γίνει ο σχεδόν νόμιμος τρόπος αναδιανομής δημόσιου χρήματος μέσα σε ένα γκρίζο σύστημα γραφειοκρατίας, πελατειακών σχέσεων, κομματισμού και συντεχνιασμού.

Το κέρδος μας από αυτή την περιπέτεια είναι ότι τώρα ξέρουμε. Λέγαμε για την Κολομβία της Μεσογείου αλλά νομίζαμε ότι είναι δημοσιογραφικές λυρικές υπερβολές. 

Τώρα ξέρουμε ότι οι κρατικές τράπεζες ήταν τα θησαυροφυλάκια από όπου διαπλεκόμενοι επιχειρηματίες και κομματικά στελέχη λεηλατούσαν τη δημόσια περιουσία με κομματικά και επιχειρηματικά θαλασσοδάνεια στους εαυτούς τους. 

Ότι οι κρατικές επιχειρήσεις, μονίμως παθητικές, ήταν διοικούμενες από τις κομματικές και συνδικαλιστικές ελίτ που υπεξαιρούσαν την περιουσία τους με δεκάδες ευφάνταστους τρόπους προς όφελος των ιδίων. 

Ότι στα πανεπιστήμια διαμοίραζαν στις τσέπες τους τα κοινοτικά προγράμματα, ότι στα ασφαλιστικά ταμεία συμμορίες πλούτιζαν και συγχρόνως μοίραζαν δεκάδες χιλιάδες πλαστές συντάξεις και επιδόματα στην πελατειακή βάση, ότι νοσοκομεία, αγροτικοί συνεταιρισμοί, δημοτικές επιχειρήσεις ήταν στημένες μηχανές απομύζησης της δημόσιας περιουσίας. 

Ότι οι ένοπλες δυνάμεις είχαν γίνει ο καλύτερος αγοραστής όπλων του κόσμου για να δημιουργείται μαύρο πολιτικό χρήμα.

Ότι με λίγα λόγια, δηλαδή, το κράτος αυτό το οποίο υπερασπίζονται δήθεν με πάθος απέναντι στον καταραμένο φιλελευθερισμό, είναι ήδη ιδιωτικοποιημένο από τους ίδιους τους λειτουργούς του. 

Ότι σ’ αυτή τη χώρα δεν δουλεύουν ούτε τα ληξιαρχεία, γιατί έχουν γίνει μηχανές παραγωγής πλαστών πιστοποιητικών προς πάσα χρήση. 

Περίεργες φωτιές στον τρίτο όροφο των ασφαλιστικών ταμείων των δημοσίων υπαλλήλων, πυρκαγιές στους φακέλους των νοσοκομείων, εμπρησμοί σε δημαρχεία, πλημμύρες σε τελωνεία, προσπαθούν με πρακτικές μαφίας να καταστρέψουν στοιχεία. 

Είναι αργά. 

Όσο μένουμε ακόμα ζωντανοί, όσο δηλαδή δεν νικάει το κόμμα της δραχμής, το ποτάμι έχει μπει σ’ ένα δρόμο που είναι δύσκολο να σταματήσει.

Πρυτάνεις που «χάνουν» ξαφνικά 70 εκατομμύρια από τα αποθεματικά των πανεπιστημίων, διοικητές νοσοκομείων που πλούτιζαν με μίζες, συνδικαλιστές με 5 offshore, 50ρηδες απόστρατοι υπάλληλοι των εμπόρων όπλων, δημόσιοι υπάλληλοι της μίζας και του φακέλου, επιτήδειοι που λυμαίνονται τα ΕΣΠΑ, αργομισθίες και παράνομες αμοιβές, είναι πια στο στόχαστρο. 

Το σύστημα της χρεοκοπίας καταρρέει.

Η πίεση της τρόικας και των άλλων ευρωπαϊκών task force, ο συνεχής έλεγχος από τις οικονομικές υπηρεσίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, έχει αρχίσει να αποδίδει. 

Παράλληλα, καθώς το χρεοκοπημένο σύστημα εξουσίας είναι τώρα αποδυναμωμένο, τμήματα του κρατικού μηχανισμού, οικονομικοί εισαγγελείς, δίωξη οικονομικού εγκλήματος, επιθεωρητές δημόσιας διοίκησης μπορούν πια να κάνουν τη δουλειά τους και να σώσουν την τιμή της ελληνικής πολιτείας. 

Το ίδιο το κυβερνητικό σχήμα καταλαβαίνει ότι η κατάσταση δεν μπορεί πια να συνεχιστεί έτσι και δεν μπαίνει εμπόδιο στις έρευνες.

Ακόμα κι αν ό,τι γίνεται έχει γίνει με τις πιέσεις των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων που έχουν καταλάβει ότι η Ελλάδα δεν σώζεται όσο οι χρεοκοπημένες ελίτ της χώρας μένουν ανενόχλητες, οι ραγδαίες εξελίξεις είναι οπωσδήποτε θετικές. 

Δεν είναι δυνατόν να προχωρήσει η χώρα σε αλλαγή μοντέλου, δεν θα απελευθερωθούν υγιείς δυνάμεις, αν δεν αντιμετωπιστεί πρώτα η διαφθορά, ο επίσημος τρόπος πλουτισμού στα πλαίσια του ελληνικού ληστρικού μοντέλου. 

Τίποτα δεν έχει κριθεί ακόμα, αλλά κάθε μέρα που περνάει, κάθε μικρή τέτοια νίκη, κάθε υπόθεση λεηλασίας που βγαίνει στη δημοσιότητα, μας φέρνει πιο κοντά στην κατεύθυνση ενός «κανονικού» ευρωπαϊκού κράτους και απομακρύνει την εικόνα του «failed state».

Και επειδή αυτός είναι ο πραγματικός πόλεμος, η δήθεν αντιπολίτευση μιλάει για τη Μέρκελ. 

Όταν είναι δεξιά αντιμνημονιακή, μιλάει κάπως έτσι: «Παραδίδουν τους Έλληνες στους φούρνους του Δ΄ Ράιχ της Μέρκελ». 

Και όταν είναι αριστερή αντιμνημονιακή, λέει: «Ο Σαμαράς δίνει εξετάσεις εθελόδουλης υποταγής στη Μέρκελ και τους συμμάχους της». 

Αποκρύπτει δηλαδή τις κοινωνικές συγκρούσεις και κατασκευάζει την πλαστή, παράφρονα αντίθεση του εθνολαϊκισμού: 

Λαός εναντίον Ευρώπης. 

Εναντίον των ξένων, των δυνάμεων κατοχής, των εξωτερικών εχθρών. 

Όπως έκανε πάντα το χρεοκοπημένο ελληνικό πολιτικό σύστημα για να μην αλλάξει τίποτα.

Φ.Γεωργελές

Δήλωση που κόβει την ανάσα

Κάθεσαι να φας σε ένα άγνωστο εστιατόριο, σε μια κωμόπολη που δεν την ξέρεις καλά. Δεν έχει κόσμο, αλλά δεν δίνεις σημασία. Σε προσέλκυσαν και οι ταμπέλες που έχει κρεμάσει ο εστιάτορας: "αγνά υλικά", "κρέατα παραγωγής μας", "εδώ τα φημισμένα μπιφτέκια του κυρ-Αντώνη". Βέβαια, βρίσκεις λίγο καλτ το όλο σκηνικό αλλά μπορείς να το δεις και ως αυθεντικά επαρχιώτικο, θέμα οπτικής γωνίας είναι. Σε βλέπει, λοιπόν, ο κυρ-Αντώνης, κι έρχεται για παραγγελία. "Μπιφτέκια" λες εσύ, οπότε τον ακούς, σε μια κρίση ειλικρίνειας, να σου λέει: "ξέρετε, δεν μπορώ να σας φέρω φρέσκο μπιφτέκι, μολονότι θα ήθελα, γιατί δεν έχω πια πολλή κίνηση, και δεν με συμφέρει. Θα ψήσω κάτι μπαγιάτικα, μάλλον θα σάπισαν, αλλά μην ανησυχείτε, θας σας στρώσω καθαρό λινό τραπεζομάντηλο! Όταν με το καλό αυξηθεί η πελατεία, (να! δείτε πόσες διαφημίσεις έβαλα!) θα μπορώ να σερβίρω και φρέσκο μπιφτέκι. Τι θα πιείτε;"
Τι συμπέρασμα βγάζεις; Πόσο γρήγορα θα γεμίσει με πελατεία το στέκι του κυρ-Αντώνη;
Φεύγεις τρέχοντας. Ρωτώντας τους ντόπιους, μαθαίνεις κι άλλα: ότι ο κυρ-Αντώνης είναι ο πρόεδρος των εστιατόρων της περιοχής, οι οποίοι για να αντιμετωπίσουν την πτώση της πελατείας, αποφάσισαν να μην πετάν καθόλου υλικά και να τα σερβίρουν ακόμα και με σκουλήκια. Μαθαίνεις ότι έχουν πεθάνει από δηλητηρίαση μερικοί, στο νοσοκομείο έχουν καταλήξει περισσότεροι και στην περιοχή δεν ζυγώνει άνθρωπος. Όμως ο κυρ-Αντώνης μαζεύει τους συναδέλφους του και τους λέει να βάζουν όλοι διαφημίσεις με "αγνά κρέατα" και άλλα ηχηρά παρόμοια και να πηγαίνουν σε μακρινές περιοχές να προσκαλούν τον κόσμο. Τους δείχνει και πόσο έχουν μειωθεί τα έξοδα από τότε που σταμάτησαν να αγοράζουν φρέσκα. Τώρα, οργανώνουν μια γιορτή του μπιφτεκιού για να σπρώξουν τους κιμάδες που έχουν ζυμώσει εδώ και έξι μήνες.

Τι συμπέρασμα βγάζεις; Πόσο ξέρει τη δουλειά ο κυρ-Αντώνης; Πόσο θα πετύχει η "γιορτή του μπιφτεκιού";

Δυστυχώς ο κυρ-Αντώνης έχει και επώνυμο. Λέγεται Σαμαράς. Και, εφαρμόζοντας το σχέδιο διαφήμισης του σάπιου κιμά, ταξιδεύει μέχρι την μακρινή Αμερική κάνοντας δηλώσεις στους ομογενείς, που προφανώς τους περνάει για Αμερικανάκια. Τι τους λέει; "Ελάτε να επενδύσετε στην Ελλάδα, θα σας στρώσουμε κόκκινο χαλί!" Αλλά, προσθέτει "δεν μπορούμε να υιοθετήσουμε τώρα flat tax 15%, γιατί δεν πάει καλά η οικονομία! Μόλις, βελτιωθεί η κατάσταση, ο φόρος θα μειωθεί". Τους είπε ακόμη ότι σύντομα θα υπάρξει νέος νόμος για τη φορολόγηση των ακινήτων που να ευνοεί την αγορά και να αναθερμάνει την οικοδομή!

Κι εκεί, σου κόβεται η ανάσα. Και η δικιά σου, και ολόκληρης της οικονομίας. Αντιλαμβάνεσαι ότι ο τιμονιέρης της χώρας, σε μια τόσο δύσκολη συγκυρία, τα έχει εντελώς χαμένα, τόσο που έχει μπερδέψει το αίτιο με το αποτέλεσμα. Νομίζει ότι ο χαμηλός φορολογικός συντελεστής είναι ένα μπόνους που δίνει η κυβέρνηση στους ιδιώτες όταν τα ταμεία είναι γεμάτα, κι όχι η ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΗ για να έρθουν επενδύσεις (και να μην φύγουν οι υπάρχουσες), να παραχθεί πλούτος, να πληρωθεί φόρος, να γεμίσουν τα ταμεία.

 Κι από πάνω, την ώρα που διαβάζεις για την αναθέρμανση της οικοδομής, μαθαίνεις ότι ετοιμάζουν νομοσχέδιο που αν δεν έχεις να πληρώσεις το χαράτσι, θα σου κατάσχουν ολόκληρο το σπίτι! Κι εκεί, σου έχει κοπεί και ο σφυγμός.

Ποιος σου είπε, Αντώνη μου, ότι οι επενδυτές με το κόκκινο χαλί θα ξεχάσουν το μαύρο χάλι; Για ηλίθιους τους περνάς;
Νομίζεις δεν ξέρουν ότι η φορολογία αλλάζει κάθε δύο μέρες, ότι θα χρειαστούν καναδυό χρόνια και καμιά εκατοστή φακελάκια μέχρι να πάρουν άδεια, ότι θα τους βάλεις, με το καλημέρα, και τέλη και χαράτσια και προκαταβολή φόρου 80% κι ότι όλο το κύκλωμα των κρατικών νταβατζήδων θα περνάει να εισπράττει το μηνιάτικο "για να μην σας καταγγείλουμε για παραβάσεις"; 
Νομίζεις δεν έχουν ακούσει ότι ορμήσατε να φορολογήσετε ό,τι αναπνέει, ότι έχετε τσακίσει την αγορά κι ότι ο Στουρνάρας - υπουργός με τον Στουρνάρα - του ΙΟΒΕ είναι απλή συνωνυμία; 
Ότι οι Τράπεζες δεν έχουν ούτε σάλιο;
 Ότι οι ξένοι, για να σου στείλουν οτιδήποτε, ζητάνε προκαταβολή όλο το ποσό; Ότι αν μπλέξεις με τη Δικαιοσύνη, υπολόγισε μια εικοσαετία;
 Ότι είναι τόσο εύκολο να μπλέξεις με τη Δικαιοσύνη αν προσφύγουν εναντίον της επένδυσης, τρεις μπεκατσοπροστάτες;
 Ότι ακόμα κι αν καταφέρεις να τελειώσεις την επένδυση μπορεί να 'ρθει το ΠΑΜΕ και να μη σε αφήνει να μπεις στη δουλειά σου;
 Ότι το κόστος της ενέργειας είναι στο Θεό; 
ΓΙΑ ΗΛΙΘΙΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΕΡΝΑΣ; Δεν είναι!

Κι επειδή δεν είναι, φρόντισαν να σε στολίσουν ανάλογα. Δες τι σου γράφουν! (Για πιο εύκολη ανάγνωση, διόρθωσα λάθη στίξης και ορθογραφίας. Όλα τα σχόλια, εδώ)

Θόδωρος
ΜΑΚΡΙΑ... Οι αλήτες πολιτικοί ΚΑΤΕΣΤΡΕΨΑΝ τη χώρα και πατρίδα μου. Όλοι τους, προδότες: Α. Παπανδρεου, Κ. Καραμανλης, Γ. Παπανδρέου και Σαμαράς. Όλοι πρέπει να είχαν μπει φυλακή. Εγώ εγκατέλειψα ένα 60 τ.μ. σπίτι που είχα φτιάξει και πήρα την οικογένεια και φύγαμε για ΠΑΝΤΑ. Αλήτες, μας τα πήρατε όλα, καλύτερα να επενδύσω αλλού.

costas o Australos
Ο κουμπάρος μου έφερε την αντιπροσωπεία του στην Ελλάδα, πριν ένα χρόνο. Για τις σχετικές άδειες έπρεπε να πληρώσει 2 λιμενικούς και έναν από το Υπουργείο. Αν νομίζει ο κάθε Σαμαράς ότι τα λεφτά εμείς στο εξωτερικό τα βρήκαμε στον δρόμο, να ξέρει ότι δεν είμαστε μ...ς να έρθουμε να τα δώσουμε στους κλέφτες.

Xaxaxaxa
χαχαχαχα πάτε παίξτε τα λεφτά σας στο καζίνο, μόνο μακριά από τα εγχώρια λαμόγια και τους κλέφτες. Θα σας τα φάνε. Ούτε πυρετό μην τους δίνετε.

Αλεκος
Δεν χωράμε άλλοι στον Κορυδαλλό. Μην ανοίγετε εταιρείες, σας παρακαλώ!

Αμερικανός
Ούτε με σφαίρες. Διακοπές - και αυτό υπό όρους.

Ρωσική Ρουλέτα
Ελάτε να επενδύσετε με προείσπραξη φόρου 85%!! Χοχοχοχο!

PV
Και στις ΑΠΕ το κράτος ζήτησε να επενδύσει ο κόσμος. Και μετά, αφού επένδυσαν τόσες χιλιάδες οικογένειες τα ωραία τους λεφτά, το ΥΠΕΚΑ τους έβαλε 40% έκτακτη εισφορά, και σήμερα τρομοκρατεί με ακύρωση και τροποποίηση των συμβάσεων! ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΞΙΟΠΙΣΤΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΣΑΣ! ΕΤΣΙ ΘΑ ΕΡΘΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΝΑ ΕΠΕΝΔΥΣΕΙ; Δείξτε ότι μπορεί κάποιος να σας εμπιστευτεί ΤΗΡΩΝΤΑΣ ΤΙΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΕΧΕΤΕ ΥΠΟΓΡΑΨΕΙ ΜΕ ΤΑ Φ/Β και μετά βλέπουμε.......

όχι άλλο κάρβουνο
Έχει κολλήσει ο δίσκος Αντωνάκη, για ποιον τα λες αυτά; Ποιος χαζός θα έρθει να επενδύσει στην Ελλάδα μέσα σε τέτοιο κλίμα αποσταθεροποίησης και εργασιακής αλλα και ιδιωτικής τρομοκρατίας; Έχετε νεκρώσει την αγορά και θέλετε επενδύσεις; Σταμάτα τη διεθνή ζητιανιά και μαζέψου. Κανένας δεν σε υπολογίζει γιατί ακριβώς ξέρουν τις οδηγίες που ακολουθείς!

καινουριο ανεκδοτο και αυτο
Εδώ περιμένω να πάρω ένα χαρτί από το κτηματολόγιο 4 χρόνια τώρα με όλα τα χαρτιά μου εντάξει νόμιμα κτλ. Μιλάμε, οι τύποι δεν υπάρχουν, απλά. Λες και ζω ένα όνειρο και λες ότι από στιγμή σε στιγμή θα ξυπνήσω και ο πιτσαδόρος μου μιλάει για επενδύσεις ξένων. Ε, όταν θα φύγει και θα ξηλωθεί αυτό το σοβιετικό κράτος μπορεί, αλλά και πάλι δύσκολο το βλέπω.

@all
Εγώ πάντως, μέχρι να απολυθούν το 50% των κηφήνων, ό,τι καταφέρνω να κερδίσω θα το επενδύω για τα παιδιά μου στο εξωτερικό. Άντε γεια.

cnt
Οικτίρω όσους τολμήσουν να βάλουν λεφτά στην χώρα.

nik
ΚΑΛΑ ΡΕ, Σ' ΕΝΑ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΠΩΣ ΝΑ ΕΠΕΝΔΥΣΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ; ΟΤΑΝ ΠΑΕΙ ΝΑ ΕΠΕΝΔΥΣΕΙ ΘΑ ΒΓΕΙ Η ΠΑΠΑΡΗΓΑ Κ Ο ΤΣΥΡΙΖΑ Κ Θ' ΑΡΧΙΣΟΥΝ ΝΑ ΦΩΝΑΖΟΥΝ. ΜΕΧΡΙ Κ ΤΟ ΒΙΕΤΝΑΜ ΜΑΣ ΠΕΡΝΑΕΙ ΣΕ ΞΕΝΕΣ ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ

dim
Έχουν ήδη έρθει Αντώνη... Το azax τους έχει κάνει αόρατους και δεν τους βλέπεις!!! Ούτε απ' έξω δεν θα περάσουν, Αντωνάκη μου, με αυτά τα αίσχη που κάνετε....

nik
Τους έπεισες. Αχ βρε κακομοίρη!!!!!!

Epwnvmus
Θέλω να σε πιστέψω ρε Sammy, αλλα με νομοσχέδια τύπου να χρειάζεται το 95% των μετοχικών ψήφων για να αλλάξει έδρα μια επιχείρηση (νομοσχέδιο "Βιοχάλκο"), μου το κάνεις πολύ δύσκολο. Με τόση γραφειοκρατία και φορολογικούς νόμους με αναδρομική ισχύ, καθαρά εισπρακτικού χαρακτήρα, το δυσκολεύεις πιο πολύ. Με το να ανακατεύεις σχεδόν τα μισά Υπουργεία και 10 διαφορετικές υπηρεσίες για μια απλή αδειοδότηση, το κάνεις σχεδόν αδύνατο. Και φυσικά με τα τόσα γρηγορόσημα που θα πρέπει οπωσδήποτε να δώσω σε όσους ΔΥ συναντήσω στο δρόμο μου, με κάνεις να φύγω, να πάω αλλού. Κι αν είμαι μαζόχας και δεν φύγω, και κάνω τελικά την επένδυση, με αυτά που θα πληρώνω για ρεύμα, νερο, ασφαλιστικά ταμεία, φορολογία, συν τους συνδικαλιστές. στην ουσία θα δουλεύω για σένα και κάποια στιγμή θα με κυνηγάς για φυλακή. Άστο, πιο καλά κάθομαι σπιτάκι μου.

χρηστος
4 ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΜΕ ΝΑ ΕΠΕΝΔΥΣΟΥΜΕ 3.000.000 ΕΥΡΩ ΙΔΙΑ ΚΕΦΑΛΑΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟΡΙΝΘΟ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΎΜΕ ΚΥΡΙΕ ΣΑΜΑΡΑ. ΔΕΝ ΛΕΓΩ ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ. ΟΠΟΙΟΣ ΚΑΤΑΛΑΒΕ ΚΑΤΑΛΑΒΕ.

Σκεπτόμενος
Σιγά μην έρθουν να ρίξουν τα χρήματά τους στον βόθρο.

V
Ελάτε... ελάτε... Να φάτε χαράτσι και έκτακτη εισφορά μέχρι να πείτε τον δεσπότη Παναγιώτη. Να φάτε πόρτα από το ανακεφαλαιωμένο (τι ανέκδοτο και αυτό) τραπεζικό σύστημα της χώρας. Και κυρίως ελάτε σε μια χώρα που ο Σαμαράς και το γελοίο παρεάκι του θέλει να περάσει νόμο που να απαγορεύει στις εταιρίες να αλλάζουν χώρα έδρας. Εδώ, δηλαδή, μέχρι να σου το κλείσουν το ρημάδι - μέχρι να σε στραγγαλίσουν δηλαδή. Και θέλουν και επενδύσεις, τα νούμερα, που μας έχουν κάνει Βόρεια Κορέα. Ελάτε, έχει γλαρόσουπα και για εσάς.

Δεν τα γράφω εγώ, Αντώνη. Τα γράφουν αυτοί στους οποίους τάζεις κόκκινο χαλί για να τους το τραβήξεις ξαφνικά από κάτω, μόλις κάνουν το λάθος και σε πιστέψουν. Τι λες; Θα πετύχει η "γιορτή του επενδυτή" που οργανώνεις, με τα σάπια υλικά;

Ένας τρόπος υπάρχει μόνο! Σου τον λένε οι πάντες: μην παρακαλάς για επενδύσεις, οι επενδυτές έρχονται μόνοι τους. Όσο, όμως, η Ελλάδα παραμένει το τελευταίο Σοβιετικό κράτος της Ευρώπης, δεν θα έρθει κανένας, ούτε για δείγμα! Θα φύγουν κι όσοι ακόμα είναι εδώ - ή θα πεθάνουν από ασφυξία.

Δεν το θες, έτσι δεν είναι; Αλλά κάνεις τα πάντα για να το προκαλέσεις. Δεν την ξέρεις τη δουλειά, Αντώνη. Ένα κουβάρι τα έχεις κάνει στο μυαλό σου και νομίζεις την αρχή για τέλος. Δεν καταλαβαίνεις ότι δεν έχουμε άλλη ανάσα. Και, διάολε, η Ελλάδα είναι τόσο προικισμένη χώρα. Η ανάπτυξη είναι μια ανάσα μακριά. Αλλά μπαίνετε όλοι εσείς ανάμεσα.

του Θάνου Τζήμερου

Protagon

Καλοκαιράκι, λέγαμε παλιά

Δεν πάνε και πολλά χρόνια που ο κόσμος έλεγε "καλοκαιράκι έρχεται". Χρόνια που ζούσαμε μέσα σε πλάνη και κυρίως μέσα σε ευκολοπιστία και κοιτώντας ο καθένας τον εαυτό του, ζώντας μόνο και μόνο για το σήμερα, αδιαφορώντας για το αύριο. Των εαυτών μας και των επόμενων γενεών. Ευδαιμονία θεωρούσαμε ότι επικρατεί και … επί γης ειρήνη σε αυτή την γωνιά του κόσμου, οδηγούμενοι από ιαχές επαγγελματιών του … συνδικαλιστικού χώρου και από κραυγές του τύπου : θέλουμε να μας κάνετε ισχυρή κυβέρνηση για να φέρουμε το καλό στον τόπο μας.
Στις τηλεοράσεις έπαιζαν σήριαλς του Φώσκολου όπου δεν μπορούσες να παρακολουθήσεις ποιος κοιμάται με ποια, στον τύπο επικρατούσαν περιοδικά του Κωστόπουλου με μόνιμο ρητό …. "πήδα ότι πηδιέται".
Παράλληλα, δεν έλειπαν από την καθημερινότητα και απόψεις όπως "πες μου τι ΙΧ οδηγείς να σου πω ποιος είσαι". Και να, τα ΙΧ και να τα κοστούμια και να οι εκδρομές σε μέρη μακρινά και ονειρεμένα (που ήσαν πληρωμένες με καταναλωτικά δάνεια και οι 20 ημέρες διακοπών, αποπληρώνονταν τα επόμενα 3-4 χρόνια).
Βεβαίως όλα αυτά ήταν συνυφασμένα με το "αγοράζω 10 πράγματα, τα ρίχνω στο ψυγείο και στο τέλος της εβδομάδος πετάω τα μισά, αφού σάπισαν ή ακόμη με το κλείνω την βιοτεχνία μου που παράγει πλαστικά κουτάκια για τις διακλαδώσεις των καλωδίων και γίνομαι … εισαγωγέας, μεγάλος και τρανός που εισάγω αντίστοιχα είδη από την Γερμανία. Βάζω και ένα … λογικό μικτό περιθώριο κέρδους 80% (!!!) και το παίζω μέγας και τρανός στις παρέες μου κυκλοφορώντας με το notebook στην μασχάλη, όντας πίνοντας φραπέ και κανονίζοντας … δουλειές.
Όλα αυτά, μέσα σε έναν τέντζερη ανακατεύονταν σε ένα χυλό από χάος και λησμονιά της πραγματικής ζωής.
Από τον τέντζερη όμως δεν θα μπορούσε να λείπει το "καπάκι", όπου ως γνήσια "καπάκια" πολιτικάντηδες περιόδευαν τους τόπους καταγωγής των κομματόσκυλα και εκλεγμένοι -ειδικά το καλοκαιράκι-, μέσα λιμουζίνες και με συνοδεία αιθέριες υπάρξεις (αρκετές φορές "πληρωμένες") όπου, σε προσέγγιζαν να σου θυμίσουν πως, εκείνοι είναι οι καθ’ ύλην αρμόδιοι, αλλά και οι γενικοί δερβέναγες της ζωής μας.
Εκείνοι (κατ’ αυτούς) που χωρίς την ύπαρξή τους, θα ήμασταν … σαπούνι, και περιττώματα στην καθημερινότητα.
Εκείνοι που -ουσιαστικά- απαιτούσαν να τους μιλάς στον πληθυντικό, επιδεικνύοντας σου το mont blanc στυλό τους, και το armani κοστούμι τους που …. συμπτωματικά τοποθετούνταν στην καρέκλα του καφενέ του κάθε χωριού έτσι ώστε να βλέπεις το κοστουμάκι τους (ενός κοστουμιού αγορασμένου με τα χρήματά ΣΟΥ, μια λιμουζίνας κινούμενης με τα χρήματά ΣΟΥ κ.ο.κ.
Σε παράλληλους κόσμους με αυτουνούς, ένα βήμα πιο πριν την έλευσή τους, εμφανίζονταν οι … "επιχειρηματίες" που με ανάλογες με τους προηγούμενους περιβολές και με σύνθημά τους "είμαι αυτοδημιούργητος" προλείαιναν τον δρόμο για τους da capo πολιτικάντηδες, που θα έρχονταν σε μια δύο μέρες.
Κέρναγαν κόσμο, σε έβαζαν στο Ι.Χ. τους να σε πάνε στο σπίτι, ενώ μόλις κατέβαινες βλαστήμαγαν (εν κρυπτώ) που … πάτησες το …. άγιο πατάκι του οχήματός τους, αλλά … η δουλειά να γίνετε μωρέ …. και η διαιώνιση του "συστήματος".
Όλα αυτά και πολλά άλλα, το καλοκαιράκι ! Όπου οι συνειδήσεις ήσαν πιο χαλαρές, οι ρυθμοί πιο ήπιοι, οι άμυνες πιο πεσμένες και γενικά "οι παρέες" έδιναν το απαιτούμενο θέαμα, στους … υποτακτικούς.
Ερχόμενοι στο σήμερα και με θέσφατο πως ένας προδότης, μαζί με την παρέα του, μετέτρεψε την Χώρα ΜΑΣ σε ξέφραγο αμπέλι του κάθε ανά την υφήλιο αλήτη και προχωρώντας στο επόμενο στάδιο, νέοι δούλοι ξένων αφεντικών συνεχίζουν την γραμμή του προκατόχου τους, μας δίδετε η εξής ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΗ ευκαιρία.
Τούτο το "καλοκαιράκι", όσοι μπορέσουν να φύγουν από τον περιστερώνα της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης, της Πάτρας και γενικά όλων των μεγαλουπόλεων, με προορισμό χωριά και πατρικά σπίτια, ΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΝ στον περίγυρο. Να εξηγήσουν με απλά λόγια το τι συμβαίνει και τα χωριά πλέον δεν έχουν τόσο κόσμο όσο παλιά. Αλλά ακόμη κι εκείνα που έχουν κόσμο, ο κόσμος δεν ξοδεύει "μια" στον τόπο του, καθώς δεν έχει "μια" !
Να μιλήσουν στα καθ´ όλα σεβάσμια γερόντια και να τους εξηγήσουν πως, όσα δείχνουν τα megaλα κανάλια, είναι εικονική πραγματικότητα και τίποτα άλλο.
Να μεταφέρουν στον εκεί κόσμο, πως την τελευταία 3 ετία μια πόλη της Ελλάδος εξαφανίστηκε από τον χάρτη (βλέπε αυτοκτονίες). Να ενημερώσουν τον περίγυρο, πως ακόμη δεν έχει εμφανιστεί το στατιστικό αποτέλεσμα της έξαρσης καρκινογενέσεων, που προέρχονται από το υπέρμετρο στρες που προκαλεί η ανεργία.
Δηλαδή, με άλλα λόγια, να πουν την αλήθεια.
Όσοι δε, δεν μπορέσουν να φύγουν, λόγω οικονομικών, καλό είναι να κτυπήσουν το κουδούνι του διπλανού τους, να μιλήσουν, να πιουν ένα καφέ, να παίξουν ένα τάβλι και γενικά να μην επιτρέψουν να "γονατίσουν" την ψυχολογία τους, ετοιμάζοντας όμως τους εαυτούς τους κι αυτοί, για νέους λαοπλάνους και αγύρτες που θα προσπαθήσει το "σύστημα" να εμφανίσει, έτσι ώστε όχι μόνο να τους αποκρούσει, αλλά και να τους λιώσει.
Καλοκαιράκι σε όλους να είναι, γεμάτο από σκέψεις του πόσο κορόιδα πιαστήκαμε, αναμνήσεις και απόλαυση γαλήνιας οικογενειακής θαλπωρής, θέληση να αλλάξουν τα πράγματα, κρίσεις αυστηρές και σκληρές, αποφάσεις και προετοιμασία δράσεις.
Καλό πηγαιμό και καλύτερη επιστροφή. Με προσοχή στον δρόμο, αφού κανείς δεν περισσεύει !
Γιώργος Θ. Κανελλάκης

Η Ιστορία θα γράψει ότι ο Ιερώνυμος όρκισε τις κυβερνήσεις του Μνημονίου

του Γιάννη Κεσσόπουλου

Μεγάλη έκπληξη η επιστολή Ιερώνυμου στον Παπαδήμο. Ο Αρχιεπίσκοπος που μέχρι χθες έλεγε ότι η Εκκλησία δεν πρέπει να αναμιγνύεται με την πολιτική, τώρα τα ‘χωσε κυριολεκτικά στον πρωθυπουργό Παπαδήμο για την πολιτική που ακολουθεί. Με λόγια που.

θα τα χαρακτηρίζαμε «ωμή παρέμβαση στα πολιτικά πράγματα» λέει μεγάλες αλήθειες (για να δούμε αν θα τον ψέξουν γι’ αυτό οι προοδευτικοί λιβανιστές του). Δυστυχώς, όμως η Ιστορία θα γράψει ότι ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος όρκισε τις κυβερνήσεις του Μνημονίου. Το thinkfree θεωρεί άκρως ενδιαφέρον να παραθέσει ολόκληρη την ιστορική αυτή επιστολή για να τη διαβάσουμε –για να δούμε αν θα διαβαστεί στο εκκλησίασμα το πρωί της ερχόμενης Κυριακής…

Το θέμα είναι ότι ο κ. Ιερώνυμος καθυστέρησε να παρέμβει και τώρα μας λέει τα αυτονόητα. Αυτά που επισημαίνουν εδώ και μήνες απλοί πολίτες μέχρι συνταγματολόγοι. Τώρα που βρισκόμαστε προ τετελεσμένων. Οι περικοπές έχουν ήδη συντελεστεί, η φορολόγηση έχει θεσμοθετηθεί, λουκέτα, ανεργία, ψυχολογία, όλα έχουν καταρρεύσει. Όσο αυτά συνέβαιναν, η Εκκλησία του κ. Ιερώνυμου ήταν απούσα. Κάποιοι το συνδέουν με τον Γιώργο Παπανδρέου. Όσο ήταν αυτός πρωθυπουργός, λένε, ο Αρχιεπίσκοπος δεν είπε λέξη για τα προφανή που ερχόταν. Δεν ξέρω αν υπάρχει τέτοια σύνδεση, η αλήθεια όμως είναι ότι στις πιο κρίσιμες ώρες αυτού του «πολέμου» (όπως τον χαρακτήρισε ο ίδιος ο ΓΑΠ) η Εκκλησία ήταν απούσα. Απούσα από την ελληνική πραγματικότητα, μακριά από το ποίμνιό της, το λαό.

Άλλη μια αλήθεια είναι ότι υπήρχαν ιεράρχες οι οποίοι τα λέγανε (όπως ο Άνθιμος), όμως το πολιτικομηντιακό σύστημα και τα προβατάκια του που αγκάλιασαν τον κ. Ιερώνυμο περιθωριοποιούσε κάθε φωνή αντίθετη που χτυπούσε καμπανάκι. Τώρα, βέβαια, που «η οργή παραμερίζει τον φόβο» (όπως λέει ο Αρχιεπίσκοπος), κομμάτι κομμάτι το σύστημα αυτό «τα γυρνάει», κάνει κωλοτούμπες, απροκάλυπτα, χωρίς καμία ντροπή. Ίσως για να μπορεί αύριο να πάει μέχρι το περίπτερο για τσιγάρα…

Ο Ιερώνυμος στήριξε την παρουσία του στον αρχιεπισκοπικό θρόνο της Ελλάδας σ’ αυτήν ακριβώς τη διαφορά από τον προκάτοχό του μακαριστό Χριστόδουλο. Εκείνος παρενέβαινε σε καθετί πίστευε ότι θίγει την Ορθοδοξία και τον Ελληνισμό. Αντίθετα, ο διάδοχός του διακήρυξε δήθεν ότι μόνο έργο της Εκκλησίας είναι το πνευματικό. Και ακολούθησε αυτήν την πρακτική. Ιδού, λοιπόν, σήμερα τα αποτελέσματα. Τραγικά για το λαό που μεγάλη μερίδα λέει ότι αν σήμερα ζούσε ο Χριστόδουλος μπορεί τα πράγματα να ήταν διαφορετικά. Η αλήθεια είναι ότι, πέραν συμπάθειας ή αντιπάθειας, ενστάσεων ή άλλων όσον αφορά την προσωπικότητά του, ο Χριστόδουλος δικαιώνεται σήμερα. Δυστυχώς για όλους μας.

Άλλη μια αλήθεια –ίσως και η πιο σημαντική- είναι, πέραν όλων των παραπάνω, ότι για να φτάσει αυτό ο Αρχιεπίσκοπος να συντάσσει τέτοια επιστολή προς τον Πρωθυπουργό, φανταστείτε τι παίζεται. Φανταστείτε τι έρχεται, που τόσο μεγάλη ανησυχία προκαλεί πλέον και στον δήθεν απολιτίκ Ιερώνυμο που τον κάνει να παρεμβαίνει ωμά στα πολιτικά πράγματα…

Διαβάστε ολόκληρη την επιστολή για να βγάλετε τα δικά σας συμπεράσματα.

«Εξοχώτατε κύριε Πρόεδρε,

Σπαράσσεται η καρδιά και θολώνει ο νους μας με όσα συνέβησαν τους τελευταίους καιρούς και εξακολουθούν να συμβαίνουν στον Τόπο μας. Άνθρωποι με αξιοπρέπεια χάνουν, από τη μία στιγμή στην άλλη, τη δουλειά, ακόμη και το σπίτι τους.

Το φαινόμενο των αστέγων, αλλά και των πεινασμένων – φαινόμενο κατοχικών εποχών – παίρνει εφιαλτικές διαστάσεις. Οι άνεργοι αυξάνονται κατά χιλιάδες μέρα με τη μέρα. Το ίδιο και τα λουκέτα μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων. Τα νέα παιδιά, τα καλύτερα μυαλά του Τόπου, παίρνουν τον δρόμο της μετανάστευσης. Οι πατεράδες μας δεν μπορούν να ζήσουν, μετά τις δραματικές περικοπές των συντάξεών τους. Οικογενειάρχες και ιδίως οι πιο φτωχοί, οι πολύτεκνοι, οι μεροκαματιάρηδες, βρίσκονται σε απόγνωση, μετά τις αλλεπάλληλες περικοπές των μισθών τους και τους αβάσταχτους νέους φόρους. Η πρωτόγνωρη καρτερία των Ελλήνων εξαντλείται, η οργή παραμερίζει τον φόβο και ο κίνδυνος κοινωνικής ανάφλεξης δεν μπορεί να αγνοείται πια, ούτε από εκείνους που διατάσσουν, ούτε από εκείνους που εκτελούν τις φονικές συνταγές τους.

Στις δύσκολες και -αναντίλεκτα- κρίσιμες αυτές ώρες, οφείλουμε όλοι να ξέρουμε και να καταλαβαίνουμε τι σημαίνει το γεγονός ότι η ανασφάλεια, η απόγνωση και η κατάθλιψη έχουν φωλιάσει σε κάθε ελληνικό σπίτι. Ότι προκάλεσαν δυστυχώς – και συνεχίζουν να προκαλούν – ακόμη και αυτοκτονίες, εκείνων που δεν μπόρεσαν να αντέξουν το δράμα των οικογενειών και τον πόνο των παιδιών τους.

Μπροστά σε όλα αυτά, η Εκκλησία της Ελλάδος αξιοποιεί κάθε δυνατότητα αλληλεγγύης. Και είναι θετικό που, μέσα στην τόση καταχνιά, ξεπροβάλλει η ευαισθησία, το φιλότιμο και ο αγνός πατριωτισμός των Ελλήνων. Για να δώσει ένα πιάτο φαΐ, ένα ρούχο, μια ανάσα ζωής στους απελπισμένους.

Δυστυχώς, όμως. Όπως ξεκάθαρα φαίνεται πλέον, το δράμα της Πατρίδας μας όχι μόνο δεν τελειώνει εδώ, αλλά μπορεί να προσλάβει και νέες ανεξέλεγκτες διαστάσεις.

Ζητούνται, άλλωστε, τις ώρες αυτές, ακόμη σκληρότερα, ακόμη πιο επώδυνα, ακόμη πιο άδικα μέτρα, στην ίδια αδιέξοδη και αποτυχημένη γραμμή του πρόσφατου παρελθόντος μας.

Ζητούνται ακόμη μεγαλύτερες δόσεις ενός φαρμάκου που αποδεικνύεται θανατηφόρο.

Ζητούνται δεσμεύσεις που δεν λύνουν το πρόβλημα, αλλά αναβάλλουν μόνο προσωρινά τον προαναγγελθέντα θάνατο της Οικονομίας μας.

Και υποθηκεύουν, ταυτόχρονα, την εθνική μας κυριαρχία.

Υποθηκεύουν τον πλούτο που έχουμε, αλλά και αυτόν που μπορεί να αποκτήσουμε στα εδάφη και τις θάλασσές μας.

Υποθηκεύουν την Ελευθερία, τη Δημοκρατία, την Εθνική μας Αξιοπρέπεια.

Απογοητευμένοι, απελπισμένοι και ανήσυχοι Ελληνες μας ρωτούν και ζητούν υπεύθυνες, ειλικρινείς και πειστικές απαντήσεις.

Ρωτούν τι τους ξημερώνει η επόμενη ημέρα.

Ρωτούν που πάει η Πατρίδα μας.

Ρωτούν τι επιτέλους μπορεί να σταματήσει το δράμα.

Τι μπορεί να ξαναγεννήσει την χαμένη ελπίδα.

Δυστυχώς όμως!

Στη διαμόρφωση των αποφάσεων, οι φωνές των απελπισμένων, οι φωνές των Ελλήνων, αγνοούνται προκλητικά.

Δυστυχώς, σήμερα, οι Έλληνες δεν βρίσκουμε απάντηση ούτε στα όσα έγιναν και εξακολουθούν να γίνονται, ούτε στα όσα ζητούνται από τους ξένους. Είναι, μάλιστα, τουλάχιστον ύποπτη η εμμονή τους σε αποτυχημένες συνταγές. Και είναι προκλητικές οι αξιώσεις τους σε βάρος της Εθνικής μας κυριαρχίας.

Και αυτό είναι, ίσως, το πιο ανησυχητικό.

Δεν μπορεί, άλλωστε να αγνοείται από κανέναν ότι οι αντοχές των ανθρώπων γύρω μας εξαντλήθηκαν. Όπως εξαντλήθηκαν και οι αντοχές της πραγματικής οικονομίας.

Και βέβαια, δεν μπορεί παρά να υπάρχουν μπροστά μας και άλλοι δρόμοι.

Δρόμοι πνευματικής ανάτασης και οικονομικής ανάταξης.

Δρόμοι δημιουργίας, ελπίδας και προοπτικής.

Δρόμοι ανοικτοί για κάθε Ελληνίδα και κάθε Έλληνα.

Σε αυτούς τους δρόμους οφείλουμε να πορευθούμε όλοι, με τη συναίσθηση της μετάνοιας.

Ενώνοντας τις αστείρευτες δυνάμεις του Έθνους μας

Αποκρούοντας, ταυτόχρονα, τους έξωθεν εκβιασμούς και απορρίπτοντας τις θανατηφόρες συνταγές τους.

Έχοντας, πάνω απ’ όλα, ακλόνητη τη βεβαιότητα, ότι με τη βοήθεια του Θεού και την πίστη στις δυνατότητές μας μπορούμε να τα καταφέρουμε.

Η Ελλάδα του Πολιτισμού, η Ελλάδα της Ιστορίας, η Ελλάδα των Παραδόσεων δεν μπορεί να χαθεί ούτε γιατί κάποιοι το πίστεψαν, ούτε γιατί κάποιοι μπορεί να το θέλουν. Η Ελλάδα μας μπορεί να σταθεί στα πόδια της. Μπορεί, και πάλι, να τραβήξει μπροστά.

Εξοχώτατε κύριε Πρόεδρε,

Αυτόν τον δρόμο αναζητούμε και προσδοκούμε οι Έλληνες σήμερα».