Όμορφη και παράξενη Πατρίδα.. Ωσαν αυτή που μου`λαχε δεν είδα!

Ο. Ελύτης

Ο Βασιλιάς Καρνάβαλος ο …Άλλ’ αντ’ άλλων …

Άλλο παιδί του Θεού και άλλο πλάσμα Του… 

Άλλο το αγιάζομαι και άλλο το σώζομαι …

Άλλο το να ομολογώ και άλλο το να φαρισαΐζω …

Άλλο το να νουθετώ και άλλο το να κατακρίνω …

Άλλο το να αγαπώ αλλήλους και άλλο το να ελέγχω τους κακοδόξους …

Άλλο το να συγκινούμαι και άλλο το να μετανοώ… 

Άλλο το εικόνισμα και άλλο το πετραχήλι …

Άλλο καλός άνθρωπος και άλλο καλός Χριστιανός …

Άλλο της Εκκλησίας και άλλο σύναιμος Παντοκράτορος …

Άλλο άμετρη αγάπη Κυρίου και άλλο ένας Χριστός στα μέτρα μου …

Άλλο το πιστεύω στον Θεό και άλλο σε Ιησού Χριστό Εσταυρωμένο Ναζαρηνόν …

Αρκετά όμως με αυτά …θα με πουν και …κολλημένο …

Τεκελαπόκο…Τεκελαπόκο ….

Νώντας Σκοπετέας

«Ω, Γλυκύ μου Έαρ.

Η θρηνητική μελωδικότητα του ύμνου σε συνδυασμό με το απέριττο και βαθύ ηχόχρωμα της Φλέρυς Νταντωνάκη. Η θλίψη του θανάτου, στην κορυφαία στιγμή του δράματος του Θεανθρώπου, έτσι όπως μελοποιείται από τη φωνή -και δίχως συνοδεία οργάνων- της σημαντικής Ελληνίδας ερμηνεύτριας, η οποία υπό την καθοδήγηση του Μάνου Χατζιδάκι έφτιαξε έναν ολόκληρο μύθο στο ελληνικό τραγούδι. Το συγκεκριμένο απόσπασμα είναι ένα μικρό μέρος από το ντοκιμαντέρ του Βασίλη Κεσίσογλου, που γυρίστηκε το 1984 και φέρει τον τίτλο «Ω, Γλυκύ μου Έαρ.

"Κείνο που σου προσάπτουνε τα χελιδόνια είναι η Άνοιξη που δεν έφερες"

Για τον ζωγράφο Χρήστο Γαρουφαλή διαβάστε εδώ.

ΜΕΤΡΗΣΑ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ

«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ' ό,τι έχω ζήσει έως τώρα...

Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθειά απόλαυση.

Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.

Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.

Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.

Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωϊσμοί.

Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.

Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματά τους.

Μισώ να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα.

Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο...μετά βίας για την επικεφαλίδα.

Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες.

Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται...Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακκούλα...

Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση.

Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους.

Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους.

Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους.

Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους.

Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια.

Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή.

Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων...

Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.

Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει.

Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν...Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απ' όσες έχω ήδη φάει.

Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου.

Εύχομαι και ο δικός σου να είναι ο ίδιος γιατί με κάποιον τρόπο θα φτάσεις κι εσύ...»!

Mario Raul de Morais Andrade

συγκοινωνούντα...

πριν σκύψει
κι αμπουμπήσει τα χέρια της στον τοίχο
ψιθύρισε κάτι
ήταν ένα "λίγο" ένα "τώρα"
και μερικα ακατάληπτα
στη ραχοκοκαλλια της
καυτες πέτρες χόρευαν καντρίλιες
μαλλια λυτα
κι ο τοίχος
δαρμένος απ τον ήλιο
έκαιγε τις παλάμες της
οι τένοντες των αστραγάλων της
σε ένταση
η πλάτη της γυμνη
ανεβοκατέβαινε
στο ρυθμο μιας βιαστικης αναπνοης
στην τόση ζέστη
ακούμπησε το μάγουλό της στον τοίχο
έκλεισε τα μάτια
ήταν σαν να κατάπιε ξαφνικα
μια μεγάλη γουλια καυτο ρακόμελο
σαν οινόπνευμα η έκσταση
έφτασε και χτύπησε ως τα μηνίγγια της
δεν ήταν που τον περίμενε
ούτε που το ήθελε έτσι
η διαδρομη για το ζεστο τοίχο
είχε στοιχειώσει
και τώρα
η εκπλήρωση
απέδιδε τις σπονδες της....

ήταν σαν σεκανς από όνειρο

πάντα θαύμαζε το πως χειριζόταν το κορμι της

τις σάρκινες γραμμές του

τις μικρες λεπτομέρειες

στους ώμους

στις κλειδώσεις των χεριών

στην υφη των μαλλιών της

στα χορευτικα λυγίσματα

στους φθόγγους

και τα συρτα σύμφωνα

η ζέστη συνηγορούσε

δεν άφηνε πολλα περιθώρια

ούτε εμπόδια

ακούμπησε τις παλάμες του στα χέρια της

τ' ακροδάχτυλά του

ακουμπούσαν τον τοίχο

ανάμεσα απ τα δικά της

κι ο τοίχος έκαιγε

δεν άκουσε

κράτησε την αναπνοη του

σε μια κατάδυση μυθικη

κι έπειτα

το ρεύμα τον χτύπησε

σαν θεϊκος απινιδωτης

στο υπογάστριο

μέσα της ένιωσε δυο θάλασσες

να παλεύουν για το ποια θα επικρατήσει

δεν τον ένοιαζε

ας κάνει καλα ο Ποσειδώνας

αυτο το ταξίδι

το ταγμένο

ξεκινούσε...

Ενυδρείον

Στίχοι για τον Ελύτη

με τον Οδυσσέα Ελύτη 15 χρόνια μετά

Απονήρευτος
κόβεις και ράβεις χρώμα
πλάθεις το Κάλλος.
Εμείς πώς διαβιούμε;
Με ξηρούς καρπούς ξανά.

Κοκκαλιάρικες
οι λέξεις μας έκτοτε
παροξύνονται
η Ενδελέχεια δεν -
αν δεν μάς ξεματίσει.

[Μπανάτο Ζακύνθου, 18 Μαρτίου 2011]

π. Παναγιώτης Καποδίστριας



Σ Υ Ν Ο Μ Ι Λ Ι Α

Βά όπως Βασιλιάς..

Γραμμένο για τον Βά που πέθανε 11 Φεβρουαρίου 2010.

Θυμάμαι πάντα στα παιδικά μου χρόνια,
ότι υπήρχαν ήχοι συγγενών σου στους χώρους μου..
Ακούγοντας τους καθημερινά, μου έκαναν λύση εγκεφάλου και μεγάλωσα ελεύθερος..
Εσένα σε γνώρισα στην πόλη. Της αγκαλιάς και της όπισθεν.
Μου έκανες αμέσως κλικ!
Ήχος από μπουκάλι που λέει αντίο στο πώμα και καλώς ήρθες στα κύτταρα!
Σου πήρα και παρέα. Δεν ήθελα να είσαι και μητέρα μαζί.
Όποτε σε παρατηρούσα μου μάθαινες τι σημαίνει να γλιστράς σε ζαχαρωτά πρωινά.
Τι σημαίνει αγάπη και σε ποιο συρτάρι πρέπει να μπαίνει τα βράδια.
Όχι σε εκείνο με τα εσώρουχα. Σε εκείνο με τα εσώψυχα!
Την κοιτούσες όπως κοιτάει ένας τυφλός το σκοτάδι. Συνέχεια!
Την πλησίαζες με πλάγια βήματα και όχι πλάγια βλέμματα.
Όταν διψούσες σου έφτανε να την βλέπεις να πίνει νερό.
Γινόταν η δίψα σου Ελύτης.
Και το Μονόγραμμα της προπονημένο καλά.
Αισθησιονίκης πάντα με το χρυσό μετάλλιο να γίνεται,
άλλοτε σιωπή και άλλοτε σ'αγαπώ!
Μου διδάξατε τι σημαίνει φροντίδα και παγίδα.
Να παγιδεύεις την αγάπη σε μισό μέτρο κλουβί.

Μου λείπεις μα ξέρω πως μου θεράπευσες την ισόβια αμνησία μου.
Το ξέρω ότι δε έφυγες. Δεκάδες πεταλούδες έγινες.
Γι'αυτό κάθε μεσημέρι με περιμένει μία όταν γυρίζω σπίτι.

Τώρα το ταίρι σου μου μαθαίνει τι σημαίνει μοναξιά και θλίψη.
Τι συμβαίνει όταν αυτά τα δύο κάνουν παρέα.
Γεννάνε διάφορα τικ περίεργα! Και σου αλλάζουν την φωνή.

Με ένα πουλί που γαβγίζει ζω από χθες.
Από χθες που πέθανε μια συλλαβή μου.
Η πρώτη μου!

Βαγγέλης Ευαγγελίου

στο ενδιάμεσο...

ανάμεσα στα δυο προηγούμενα υπάρχουν 10 χρόνια...
μέσα σ'αυτα γύρισε ο καιρός πολλές φορες...
κάπου στο ενδιάμεσο, κι ανάμεσα σε συναρπαστικα κι επικίνδυνα μονοπάτια,
γράφτηκε κι αυτο:

Ίσως να προσκυνούσαμε τη νέα τάξη πραγμάτων, αν είχαμε αντι για δάχτυλα μόνο νύχια, κι αντί για μάτια κι αυτια, μαύρα γυαλια και τοίχους.
Όμως, η αίσθηση του πρόθυμου δέρματος π' απλώνεται νωχελικα, πάνω στις ανοιχτες μας παλάμες, δεν αφήνει περιθώρια να πλανηθούμε στις εφιαλτικες τροχιες του σκοταδιου.
Το φως το νιώθεις πια, πίσω απ τις κλειστες κουρτίνες κι ο φωτοφράχτης, ανοιχτος, ν αποθανατίσει την στιγμιαία εκφόρτιση του τελευταίου της νύχτας φιλιου μας.
Ποια ησυχία φωνάζει τ'όνομά σου; Δεν ξέρω.
Ξεδίπλωσε τα κουρασμένα μου ονειροδρόμια και δέξου τις χάρτινες σαϊτες των τόσων μας κρυπτογραφημένων κι ανέμελων ερωτικων επιδιώξεων....

ό,τι δημοσιεύω εδω, απο κείνη την εποχη,

είναι παρθένο από άλλα βλέμματα...

πηγή:Ενυδρείον

Μικρή Ζωή

Tόσο μικρή είναι η Ζωή

Σαν ενα παιδί μικρό

Θέλει μαζί σου να παίξει

να τρέξει, να χαθεί, να πέσει κάτω, να κλάψει

και την άλλη στιγμή να γελάσει δυνατά

Κι εσύ πασχίζεις άδικα να το ερμηνεύσεις με τη λογική

Το μαλώνεις, το καθοδηγείς, το υπομένεις

Δυσανασχετείς και οργίζεσαι

Οταν σκαρφαλώνει στους ώμους σου,

Γέρνεις και αγκομαχάς λες και τόσο αδύναμος είσαι

που δεν μπορείς ένα μικρό παιδί για λίγο να σηκώσεις

Ο ανίκητος χρόνος της σάρκας

Ξάπλωσε ανάμεσα στους ήλιους. Ανέμελα. Τα μάτια της κλείσανε. Ένα ποδήλατο σκαρφάλωσε στα βλέφαρα, κατέβηκε με φόρα τα χυτά της μαλλιά και τα ’βαψε ροζ. Γράμματα, περισπωμένες και τελείες ζουζούνισαν στ’ αυτιά της… Αποκοιμήθηκε. Κι είδε πως κυλίστηκε ξανά στο γρασίδι και πλατσούρισε στα γαλανά νερά. Σκαρφάλωσε και πάλι στα δέντρα, κι έκανε ορθοπεταλιές με το ροζ ποδήλατο. Κι ύστερα το στήθος της άνθισε. Το κόκκινο φανελάκι αγκάλιασε σφιχτά το σώμα της. Ο κόρφος της χορτάριασε. Τώρα ξαπλώνει διάφανη κάτω απ’ τον ήλιο και δέχεται το χάδι του νωχελικά. Αυτός ο ήλιος τη συντρόφευε στα πρώτα της παιχνιδίσματα, αυτός της ξαστέρωνε τις εφηβικές της μελαγχολίες. Αυτός ο ίδιος ήλιος θα τη δει σε λίγο να βγάζει βόλτα το πρώτο της μωρό κι αυτός θα δοξάσει τα άσπρα μαλλιά της αργότερα. Είναι ο ίδιος ήλιος που γυρνά αδιάκοπα και ορίζει ανελέητα το χρόνο. Τίποτα δεν ξεφεύγει απ’ τις ακτίνες του, τίποτα δεν διαφεύγει του Χρόνου…

Adelaide

Einsam wandelt dein Freund im Frühlingsgarten,

Mild vom lieblichen Zauberlicht um flossen,

Das durch wankende Blüthenzweige zittert,

Adelaïde!

In der spiegelnden Fluth, im Schnee der Alpen,

In des sinkenden Tages Goldgewölken,

In Gefilde der Sterne strahlt dein Bildniss,

Adelaïde!

Abendlüftchen im zarten Laube flüstern,

Silberglöckchen des Mais im Grase säuseln,

Wellen rauschen und Nachtigallen flöten,

Adelaïde!

Einst, o Wunder! entblüht auf meinem Grabe,

Eine Blume der Asche meines Herzens

Deutlich schimmert auf jedem Purpurblättchen:

Adelaïde!

Translation:

Your friend wanders alone in the garden of spring,

Gently bathed in lovely magical light,

Which shimmers through the swaying branches of flowers:

Adelaide!

In the reflection of the river, in the snows of the Alps,

In the golden clouds of sinking day,

In the fields of stars thy face beams forth,

Adelaide!

Evening breezes whisper through the tender leaves

The silver bells at Maytime rustle in the grass,

Waves roar and nightingales sing,

Adelaide!

Some day, o miracle! a flower will blossom,

Upon my grave from the ashes of my heart;

And clearly on every violet petal will shine:

Adelaide!

Ιδιόχειρο

Λύγισες

μπρος στα μάτια

που κάρφωσαν

με το βλέμμα

της αμφισβήτησης

το ιδιόχειρο

κενό γράμμα

της συνείδησής σου.




(Από την νέα ποιητική συλλογή “Ενδόγραμμα” του Δημήτρη Π. Κρανιώτη)

o δρόμος

Ο χρόνος παρών

αγέρωχος, αδυσώπητος.

Μακιγιάρεται ή μασκαρεύεται

στο παρελθόν

ανάμεσα σε πέτρες και περιστήλια,

σε μνήματα και απουσίες.

Ερωτοτροπεί με το αύριο,

προσκαλεί και καρτερεί το μεθαύριο,

την κατάργησή του.

Κι εκεί

στα αμπέλια της Γαλλίας,

στα αμπέλια του κόσμου,

το Σήμερα,

η Ελπίδα, η Χαρά,

χαρίζεται και χαρίζει.

Η κοινωνία

χωρίς τέλος, χωρίς χρόνο,

χωρίς φόβο, χωρίς αμφιβολία.

Νυνί δε πάντων μένει

η Αγάπη.

ποτέ δεν είναι αργά

Αν και το βλέμμα μου κρύφτηκε πίσω από το αραχνοΰφαντο πέπλο που έπλεξα ανέμελος χρόνια τώρα… μπορώ ακόμη να διακρίνω τις ακτίνες του ήλιου.

Αν και έμαθα να ακούω και να ζω με τις δικές τους φωνές, αγνοώντας αυτή που έρχεται από τα βάθη της καρδιάς μου, νιώθω ακόμη την αύρα της θάλασσας να μου χαϊδεύει το πρόσωπο.

Κάποιοι στέκονται εκεί έξω ακόμη… μπορώ και εγώ να ατενίσω τον ορίζοντα ελεύθερος. Μόνο να το πιστέψω και θα βρω τη δύναμη να σκίσω το δίχτυ που φυλάκισε τη ψυχή μου.

(Margo)

Φόβοι και λαχτάρες…

Γιατί μπορεί να μας φοβίζει κάτι, παρ’ οτι το περιμένουμε με τόση λαχτάρα;

Μήπως είναι η αλλαγή που φοβόμαστε στ’ αλήθεια;

Μήπως τελικά κρατιόμαστε τόσο απ’ τη ρουτίνα της ζωής μας και παρ’ οτι την κατηγορούμε συχνά, στην πραγματικότητα μάς είναι απαραίτητη;

Μήπως βασίζουμε τη ζωή μας σε πλαίσια και σχήματα, χωρίς να αναγνωρίζουμε την ουσία που κρύβεται από κάτω τους;

Γιατί δεν κρατιόμαστε συνειδητά απ’ την ουσία που διέπει (ή έστω θέλουμε να διέπει) τη ζωή μας, ώστε να μη φέρει ταραχή μια εξωτερική αλλαγή, ακόμη κι αν είναι μεγάλη;

Ίσως ζητώ πολλά απ’ τους ανθρώπους κι από μένα.

Όλα θέλουν το χρόνο τους.

Κι όσο εντρυφεί κανείς στην ανθρώπινη ζωή και φύση, τόσο πιο επιεικής και αγαπητικός γίνεται.

Θα υπομένω λοιπόν. Τον εαυτό μου και τους άλλους. Και θα παρατηρώ.

Και στο τέλος μονάχα κέρδος μπορώ να έχω…

ΤΟ ΥΦΟΣ ΜΙΑΣ ΑΛΛΗΣ ΕΠΟΧΗΣ

Σ΄ΑΓΑΠΩ

Γεώργιος -Κανδιάνος Ρώμας

Σ΄αγαπώ δι΄αυτά που τόσον σε στολίζουν αρετάς,
σ΄αγαπώ διά την μαγείαν που τριγύρω σου σκορπάς.
Σ΄αγαπώ διά τα εντελή σου, σ΄αγαπώ διά τα ατελή,
διά παν ό,τι είναι ιδικόν σου΄σ΄αγαπώ διότι είσαι συ.
Και μ΄εσένα αυτούς τους τόπους αγαπώ που κατοκείς,
τον αέρα που αναπνέεις και το χώμα οπού πατείς.
Το ό,τι υπάρχει, διότι υπάρχεις΄διότι ζεις , και την ζωήν.
Αγαπώ την Πλάσιν όλην, διότι ευρίσκεσαι εις εαυτήν...
Οπου στέκομαι, όπου υπάγω, παντού ο νους μου εσέ ζητεί,
παντού εμπρός μου συ προβαίνεις, χωρίς σε , λείπει η ζωή.

(1796-1867)

Ζακυνθινός αριστοκράτης . Σπούδασε στην Ιταλία και
μυήθηκε από νωρίς στη Φιλική Εταιρεία, για τους
σκοπούς της οποίας εργάστηκε δραστήρια.
Πραγματοποίησε αρχαιολογικές ανασκαφές και συγκρότησε
μιαν πολύ αξιόλογη νομισματική συλλογή.
Θαυμαστής του Διονύσιου Σολωμού , έγραψε ο ίδιος
χαριτωμένα ποιήματα χωρίς ιδιαίτερες λογοτεχνικές αξιώσεις

Η Έλλη Λαμπέτη απαγγέλλει την Ιθάκη

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,
τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,
αν μέν’ η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή
συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.

Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος.
Πολλά τα καλοκαιρινά πρωιά να είναι
που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά
θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους·
να σταματήσεις σ’ εμπορεία Φοινικικά,
και τες καλές πραγμάτειες ν’ αποκτήσεις,
σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ’ έβενους,
και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,
όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά·
σε πόλεις Aιγυπτιακές πολλές να πας,
να μάθεις και να μάθεις απ’ τους σπουδασμένους.

Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου.
Aλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει·
και γέρος πια ν’ αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.

Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι.
Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.

Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν.

Το εισιτήριο

Έβγαλα εισιτήριο με το τρένο
για να 'ρθω να σε βρω.
Τόσο απλό λοιπόν να ανέβω σε ένα τρένο
αστραφτερό, γυαλιστερό
με οδηγό, εισπράκτορα, συνεπιβάτες
ράγες που εφάπτονται στο έδαφος
και προαναγγελθέντες όλους τους σταθμούς.
Ξέχασα πόσο μαύρο είναι το τρένο της αγάπης
πως καίει κάρβουνα κι ελπίδες
με ένα μάτι τυφλό κι ένα στόμα που χάσκει
και μηχανή ορχιδέα
που αιώνια πεινάει
πόσο ρυθμικά βογκά
καθώς φίδι θεριεμένο
ανεβοκατεβαίνει τις σήραγγες του τρόμου.
Λησμόνησα πόσο μοναχικό είναι το τρένο της αγάπης
με τον ελεγκτή κάθε λίγο
να ακυρώνει
και έναν εισπράκτορα
κέρινο ομοίωμα
να περιμένει πάντα στον σταθμό.

Έβγαλα εισιτήριο με το τρένο
για να 'ρθω να σε βρω.
Σαν να μην γνώριζα ποιο είναι πάντα το ταξίδι
και ποιον αλήθεια ψάχνουμε
στον έρημο σταθμό.

Χλόη Κουτσουμπέλη

Από τη συλλογή Η αλεπού και ο κόκκινος χορός (2009)