Αγαπητέ εν Χριστώ αδελφέ,
Παρακολουθώ τις αναρτήσεις σου μετά την κοίμηση του Γέροντα και χαίρομαι που ανακαλύπτω έναν ακόμα φίλο και ακροατή του.
Τον
γνώρισα το 1976, όντας φοιτητής, και με έκειρε μοναχό το 1981. Από το
1982 μέχρι το 2002 διετέλεσα προσωπικός γραμματέας του, κι από το 1999
μέχρι πέρυσι επιμελητής των βιβλίων του. Όλ' αυτά τα χρόνια μού έχει πει
πάρα πολλά για τη ζωή του. Χαίρομαι που βλέπω πως έχει μοιραστεί πολλά
από αυτά και με πολλούς άλλους, με ενοχλούν όμως κάποιες ανακρίβειες που
γράφονται γι' αυτόν (που μάλλον οφείλονται σε λάθη της μνήμης ή σε
αντιγραφή από κείμενα που έχουν τέτοια λάθη) :
Στη
Σκήτη Ιβήρων πήγε το 1965, μαζί με τον Παναγιώτη Νέλλα, κι εμόνασε στην
καλύβη των Αγίων Ιακώβου, Διονυσίου και Ιακώβου. Ο άγιος Παΐσιος
ανέλαβε να αναστηλώσει το Παλαιό Κυριακό, κι εκεί ήταν γραμμένος, αλλά
δεν το κατάφερε, λόγω της κακής του υγείας, κι έφτιαξε ένα μικρό
καλυβάκι δίπλα του. (Αυτά τα έχω ακούσει και από τον ίδιο τον Γέροντα
και τα έχω βρει και σκανάρει στον Κώδικα των Πρακτικών της Σκήτης,
γραμμένα με το χέρι του.) Ο π. Γρηγόριος πήγε στη Σκήτη το 1966. Στην
καλύβη των Αρχαγγέλων ασκήτεψε ο Ιωάννης Βράνος, που αργότερα
αυτοαποσχηματίσθηκε. Ο άγιος Παΐσιος έφτιαξε με σανίδια ένα μικρό
καλυβάκι κοντά σ' αυτήν κι ησύχασε εκεί για πολύ μικρά χρονικά
διαστήματα.
Απ'
ό,τι θυμάμαι, η Ι. Κοινότης ζήτησε από τον όσιο Παΐσιο να επανδρώσει
και κοινοβιοποιήσει τη Σταυρονικήτα, κι αυτός εγκατέστησε τον Γέροντα ως
ηγούμενο. Ο άγιος έμεινε εκεί επί οχτάμηνο, πριν εγκατασταθεί στο κελλί
του Τιμίου Σταυρού.
Ο φίλος μου Νίκος Πεντζίκης θεωρούσε την παρουσίαση του Γέροντα για τα Ομιλήματα ως
το καλύτερο κείμενο που είχε γραφτεί γι' αυτόν. Γι' αυτό, όταν
επρόκειτο να το επανεκδώσει ο "Ακρίτας" το 1992, έψαξε εναγωνίως και με
βρήκε, προκειμένου να πάρει την ευλογία του Γέροντα και να εκδοθεί αυτή
ως πρόλογος της εν λόγω εκδόσεως.
Είμαι στη Θεσσαλονίκη για ιατρικές εξετάσεις και φυσικοθεραπεία.
Θα χαρώ αν συνεχιστεί η επικοινωνία μας.
με θερμές ευχές και πολλήν εν Κυρίω αγάπη
μ. Θ. Ι.
