Ρινηλατώντας την ευωδία της πίστης

Απογοήτευση, γκρίνια, βία, ψέμμα, υποκρισία, απελπισία, οργή, η απεχθής οσμή της αμαρτίας. Ο εγωισμός, μπούκωμα ψυχικό, που φράζει την οξυγονούχο αρετή της εκούσιας ταπείνωσης. Ωστόσο δεν είναι φαινόμενο τωρινό. Πάντα έτσι ήταν. Όμως δεν είναι τόσο το διηνεκές της αμαρτίας, όσο το βάρος της που συνθλίβει την ψυχή. Αυτή, που είναι πλασμένη να αγάλλεται, βρίθει δυσωδίας, όταν εμμένει να αστοχεί. 

Και από την άλλη, άρωμα τερπνό και ανεκτίμητο εκείνο το αλειμμένο στα πόδια του Χριστού, προοικονομία της Ανάστασής Του. Ο μυροβλήτης Άγιος Δημήτριος και τόσοι άλλοι, οι μυρόβλητες εικόνες, σημάδια της θείας χάριτος και της ανθρώπινης συνέργειας. Χέρι αγαπημένο φέρνει μοσχοθυμίαμα από το Περιβόλι της Παναγίας. Γαρδένια, γαρύφαλλο, σπάρτα, τα αρώματα της φύσης, που καίγονται προσφορά μηδαμινή στον προσφέροντα τα πάντα τοις πάσι. Αρώματα, που ταξιδεύουν στην τσιμεντένια πόλη για να ευφράνουν τις τσιμεντένιες από έλλειψη αγάπης και γλυκύτητας καρδιές μας.

Έστω και έτσι όμως, φανερώνουν πως κάπου -και παντού αν το επιθυμήσουμε- φυσά ένας αλλιώτικος αέρας, κοντινότερος στο κατά φύση των ανθρώπων και των πραγμάτων. Λιβάνι οσφραίνεται στις εκκλησιές και ο ταπεινός επαίτης του θείου ελέους και ξέρει καλά πως η συγχώρεση μυρίζει δάκρυα και μετάνοια, η πίστη ελευθερία κι αγάπη. 

Δέσποινα Ζαμάνη-Κόλλια
πηγή 

Μικρές Χαρές

Ο βιασμός της ανθρώπινης φύσεως. Προοίμιο της βεβηλώσεως της δημιουργίας και της καταστροφής του πολιτισμού

Μια σημαντική ομιλία του αείμνηστου π. Μιχαήλ Καρδαμάκη στην Διακίδειο Σχολή Λαού Πατρών

Δήλωση που κόβει την ανάσα

Κάθεσαι να φας σε ένα άγνωστο εστιατόριο, σε μια κωμόπολη που δεν την ξέρεις καλά. Δεν έχει κόσμο, αλλά δεν δίνεις σημασία. Σε προσέλκυσαν και οι ταμπέλες που έχει κρεμάσει ο εστιάτορας: "αγνά υλικά", "κρέατα παραγωγής μας", "εδώ τα φημισμένα μπιφτέκια του κυρ-Αντώνη". Βέβαια, βρίσκεις λίγο καλτ το όλο σκηνικό αλλά μπορείς να το δεις και ως αυθεντικά επαρχιώτικο, θέμα οπτικής γωνίας είναι. Σε βλέπει, λοιπόν, ο κυρ-Αντώνης, κι έρχεται για παραγγελία. "Μπιφτέκια" λες εσύ, οπότε τον ακούς, σε μια κρίση ειλικρίνειας, να σου λέει: "ξέρετε, δεν μπορώ να σας φέρω φρέσκο μπιφτέκι, μολονότι θα ήθελα, γιατί δεν έχω πια πολλή κίνηση, και δεν με συμφέρει. Θα ψήσω κάτι μπαγιάτικα, μάλλον θα σάπισαν, αλλά μην ανησυχείτε, θας σας στρώσω καθαρό λινό τραπεζομάντηλο! Όταν με το καλό αυξηθεί η πελατεία, (να! δείτε πόσες διαφημίσεις έβαλα!) θα μπορώ να σερβίρω και φρέσκο μπιφτέκι. Τι θα πιείτε;"
Τι συμπέρασμα βγάζεις; Πόσο γρήγορα θα γεμίσει με πελατεία το στέκι του κυρ-Αντώνη;
Φεύγεις τρέχοντας. Ρωτώντας τους ντόπιους, μαθαίνεις κι άλλα: ότι ο κυρ-Αντώνης είναι ο πρόεδρος των εστιατόρων της περιοχής, οι οποίοι για να αντιμετωπίσουν την πτώση της πελατείας, αποφάσισαν να μην πετάν καθόλου υλικά και να τα σερβίρουν ακόμα και με σκουλήκια. Μαθαίνεις ότι έχουν πεθάνει από δηλητηρίαση μερικοί, στο νοσοκομείο έχουν καταλήξει περισσότεροι και στην περιοχή δεν ζυγώνει άνθρωπος. Όμως ο κυρ-Αντώνης μαζεύει τους συναδέλφους του και τους λέει να βάζουν όλοι διαφημίσεις με "αγνά κρέατα" και άλλα ηχηρά παρόμοια και να πηγαίνουν σε μακρινές περιοχές να προσκαλούν τον κόσμο. Τους δείχνει και πόσο έχουν μειωθεί τα έξοδα από τότε που σταμάτησαν να αγοράζουν φρέσκα. Τώρα, οργανώνουν μια γιορτή του μπιφτεκιού για να σπρώξουν τους κιμάδες που έχουν ζυμώσει εδώ και έξι μήνες.

Τι συμπέρασμα βγάζεις; Πόσο ξέρει τη δουλειά ο κυρ-Αντώνης; Πόσο θα πετύχει η "γιορτή του μπιφτεκιού";

Δυστυχώς ο κυρ-Αντώνης έχει και επώνυμο. Λέγεται Σαμαράς. Και, εφαρμόζοντας το σχέδιο διαφήμισης του σάπιου κιμά, ταξιδεύει μέχρι την μακρινή Αμερική κάνοντας δηλώσεις στους ομογενείς, που προφανώς τους περνάει για Αμερικανάκια. Τι τους λέει; "Ελάτε να επενδύσετε στην Ελλάδα, θα σας στρώσουμε κόκκινο χαλί!" Αλλά, προσθέτει "δεν μπορούμε να υιοθετήσουμε τώρα flat tax 15%, γιατί δεν πάει καλά η οικονομία! Μόλις, βελτιωθεί η κατάσταση, ο φόρος θα μειωθεί". Τους είπε ακόμη ότι σύντομα θα υπάρξει νέος νόμος για τη φορολόγηση των ακινήτων που να ευνοεί την αγορά και να αναθερμάνει την οικοδομή!

Κι εκεί, σου κόβεται η ανάσα. Και η δικιά σου, και ολόκληρης της οικονομίας. Αντιλαμβάνεσαι ότι ο τιμονιέρης της χώρας, σε μια τόσο δύσκολη συγκυρία, τα έχει εντελώς χαμένα, τόσο που έχει μπερδέψει το αίτιο με το αποτέλεσμα. Νομίζει ότι ο χαμηλός φορολογικός συντελεστής είναι ένα μπόνους που δίνει η κυβέρνηση στους ιδιώτες όταν τα ταμεία είναι γεμάτα, κι όχι η ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΗ για να έρθουν επενδύσεις (και να μην φύγουν οι υπάρχουσες), να παραχθεί πλούτος, να πληρωθεί φόρος, να γεμίσουν τα ταμεία.

 Κι από πάνω, την ώρα που διαβάζεις για την αναθέρμανση της οικοδομής, μαθαίνεις ότι ετοιμάζουν νομοσχέδιο που αν δεν έχεις να πληρώσεις το χαράτσι, θα σου κατάσχουν ολόκληρο το σπίτι! Κι εκεί, σου έχει κοπεί και ο σφυγμός.

Ποιος σου είπε, Αντώνη μου, ότι οι επενδυτές με το κόκκινο χαλί θα ξεχάσουν το μαύρο χάλι; Για ηλίθιους τους περνάς;
Νομίζεις δεν ξέρουν ότι η φορολογία αλλάζει κάθε δύο μέρες, ότι θα χρειαστούν καναδυό χρόνια και καμιά εκατοστή φακελάκια μέχρι να πάρουν άδεια, ότι θα τους βάλεις, με το καλημέρα, και τέλη και χαράτσια και προκαταβολή φόρου 80% κι ότι όλο το κύκλωμα των κρατικών νταβατζήδων θα περνάει να εισπράττει το μηνιάτικο "για να μην σας καταγγείλουμε για παραβάσεις"; 
Νομίζεις δεν έχουν ακούσει ότι ορμήσατε να φορολογήσετε ό,τι αναπνέει, ότι έχετε τσακίσει την αγορά κι ότι ο Στουρνάρας - υπουργός με τον Στουρνάρα - του ΙΟΒΕ είναι απλή συνωνυμία; 
Ότι οι Τράπεζες δεν έχουν ούτε σάλιο;
 Ότι οι ξένοι, για να σου στείλουν οτιδήποτε, ζητάνε προκαταβολή όλο το ποσό; Ότι αν μπλέξεις με τη Δικαιοσύνη, υπολόγισε μια εικοσαετία;
 Ότι είναι τόσο εύκολο να μπλέξεις με τη Δικαιοσύνη αν προσφύγουν εναντίον της επένδυσης, τρεις μπεκατσοπροστάτες;
 Ότι ακόμα κι αν καταφέρεις να τελειώσεις την επένδυση μπορεί να 'ρθει το ΠΑΜΕ και να μη σε αφήνει να μπεις στη δουλειά σου;
 Ότι το κόστος της ενέργειας είναι στο Θεό; 
ΓΙΑ ΗΛΙΘΙΟΥΣ ΤΟΥΣ ΠΕΡΝΑΣ; Δεν είναι!

Κι επειδή δεν είναι, φρόντισαν να σε στολίσουν ανάλογα. Δες τι σου γράφουν! (Για πιο εύκολη ανάγνωση, διόρθωσα λάθη στίξης και ορθογραφίας. Όλα τα σχόλια, εδώ)

Θόδωρος
ΜΑΚΡΙΑ... Οι αλήτες πολιτικοί ΚΑΤΕΣΤΡΕΨΑΝ τη χώρα και πατρίδα μου. Όλοι τους, προδότες: Α. Παπανδρεου, Κ. Καραμανλης, Γ. Παπανδρέου και Σαμαράς. Όλοι πρέπει να είχαν μπει φυλακή. Εγώ εγκατέλειψα ένα 60 τ.μ. σπίτι που είχα φτιάξει και πήρα την οικογένεια και φύγαμε για ΠΑΝΤΑ. Αλήτες, μας τα πήρατε όλα, καλύτερα να επενδύσω αλλού.

costas o Australos
Ο κουμπάρος μου έφερε την αντιπροσωπεία του στην Ελλάδα, πριν ένα χρόνο. Για τις σχετικές άδειες έπρεπε να πληρώσει 2 λιμενικούς και έναν από το Υπουργείο. Αν νομίζει ο κάθε Σαμαράς ότι τα λεφτά εμείς στο εξωτερικό τα βρήκαμε στον δρόμο, να ξέρει ότι δεν είμαστε μ...ς να έρθουμε να τα δώσουμε στους κλέφτες.

Xaxaxaxa
χαχαχαχα πάτε παίξτε τα λεφτά σας στο καζίνο, μόνο μακριά από τα εγχώρια λαμόγια και τους κλέφτες. Θα σας τα φάνε. Ούτε πυρετό μην τους δίνετε.

Αλεκος
Δεν χωράμε άλλοι στον Κορυδαλλό. Μην ανοίγετε εταιρείες, σας παρακαλώ!

Αμερικανός
Ούτε με σφαίρες. Διακοπές - και αυτό υπό όρους.

Ρωσική Ρουλέτα
Ελάτε να επενδύσετε με προείσπραξη φόρου 85%!! Χοχοχοχο!

PV
Και στις ΑΠΕ το κράτος ζήτησε να επενδύσει ο κόσμος. Και μετά, αφού επένδυσαν τόσες χιλιάδες οικογένειες τα ωραία τους λεφτά, το ΥΠΕΚΑ τους έβαλε 40% έκτακτη εισφορά, και σήμερα τρομοκρατεί με ακύρωση και τροποποίηση των συμβάσεων! ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΞΙΟΠΙΣΤΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΣΑΣ! ΕΤΣΙ ΘΑ ΕΡΘΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΝΑ ΕΠΕΝΔΥΣΕΙ; Δείξτε ότι μπορεί κάποιος να σας εμπιστευτεί ΤΗΡΩΝΤΑΣ ΤΙΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ ΠΟΥ ΕΧΕΤΕ ΥΠΟΓΡΑΨΕΙ ΜΕ ΤΑ Φ/Β και μετά βλέπουμε.......

όχι άλλο κάρβουνο
Έχει κολλήσει ο δίσκος Αντωνάκη, για ποιον τα λες αυτά; Ποιος χαζός θα έρθει να επενδύσει στην Ελλάδα μέσα σε τέτοιο κλίμα αποσταθεροποίησης και εργασιακής αλλα και ιδιωτικής τρομοκρατίας; Έχετε νεκρώσει την αγορά και θέλετε επενδύσεις; Σταμάτα τη διεθνή ζητιανιά και μαζέψου. Κανένας δεν σε υπολογίζει γιατί ακριβώς ξέρουν τις οδηγίες που ακολουθείς!

καινουριο ανεκδοτο και αυτο
Εδώ περιμένω να πάρω ένα χαρτί από το κτηματολόγιο 4 χρόνια τώρα με όλα τα χαρτιά μου εντάξει νόμιμα κτλ. Μιλάμε, οι τύποι δεν υπάρχουν, απλά. Λες και ζω ένα όνειρο και λες ότι από στιγμή σε στιγμή θα ξυπνήσω και ο πιτσαδόρος μου μιλάει για επενδύσεις ξένων. Ε, όταν θα φύγει και θα ξηλωθεί αυτό το σοβιετικό κράτος μπορεί, αλλά και πάλι δύσκολο το βλέπω.

@all
Εγώ πάντως, μέχρι να απολυθούν το 50% των κηφήνων, ό,τι καταφέρνω να κερδίσω θα το επενδύω για τα παιδιά μου στο εξωτερικό. Άντε γεια.

cnt
Οικτίρω όσους τολμήσουν να βάλουν λεφτά στην χώρα.

nik
ΚΑΛΑ ΡΕ, Σ' ΕΝΑ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΠΩΣ ΝΑ ΕΠΕΝΔΥΣΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ; ΟΤΑΝ ΠΑΕΙ ΝΑ ΕΠΕΝΔΥΣΕΙ ΘΑ ΒΓΕΙ Η ΠΑΠΑΡΗΓΑ Κ Ο ΤΣΥΡΙΖΑ Κ Θ' ΑΡΧΙΣΟΥΝ ΝΑ ΦΩΝΑΖΟΥΝ. ΜΕΧΡΙ Κ ΤΟ ΒΙΕΤΝΑΜ ΜΑΣ ΠΕΡΝΑΕΙ ΣΕ ΞΕΝΕΣ ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ

dim
Έχουν ήδη έρθει Αντώνη... Το azax τους έχει κάνει αόρατους και δεν τους βλέπεις!!! Ούτε απ' έξω δεν θα περάσουν, Αντωνάκη μου, με αυτά τα αίσχη που κάνετε....

nik
Τους έπεισες. Αχ βρε κακομοίρη!!!!!!

Epwnvmus
Θέλω να σε πιστέψω ρε Sammy, αλλα με νομοσχέδια τύπου να χρειάζεται το 95% των μετοχικών ψήφων για να αλλάξει έδρα μια επιχείρηση (νομοσχέδιο "Βιοχάλκο"), μου το κάνεις πολύ δύσκολο. Με τόση γραφειοκρατία και φορολογικούς νόμους με αναδρομική ισχύ, καθαρά εισπρακτικού χαρακτήρα, το δυσκολεύεις πιο πολύ. Με το να ανακατεύεις σχεδόν τα μισά Υπουργεία και 10 διαφορετικές υπηρεσίες για μια απλή αδειοδότηση, το κάνεις σχεδόν αδύνατο. Και φυσικά με τα τόσα γρηγορόσημα που θα πρέπει οπωσδήποτε να δώσω σε όσους ΔΥ συναντήσω στο δρόμο μου, με κάνεις να φύγω, να πάω αλλού. Κι αν είμαι μαζόχας και δεν φύγω, και κάνω τελικά την επένδυση, με αυτά που θα πληρώνω για ρεύμα, νερο, ασφαλιστικά ταμεία, φορολογία, συν τους συνδικαλιστές. στην ουσία θα δουλεύω για σένα και κάποια στιγμή θα με κυνηγάς για φυλακή. Άστο, πιο καλά κάθομαι σπιτάκι μου.

χρηστος
4 ΧΡΟΝΙΑ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΜΕ ΝΑ ΕΠΕΝΔΥΣΟΥΜΕ 3.000.000 ΕΥΡΩ ΙΔΙΑ ΚΕΦΑΛΑΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟΡΙΝΘΟ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΎΜΕ ΚΥΡΙΕ ΣΑΜΑΡΑ. ΔΕΝ ΛΕΓΩ ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ. ΟΠΟΙΟΣ ΚΑΤΑΛΑΒΕ ΚΑΤΑΛΑΒΕ.

Σκεπτόμενος
Σιγά μην έρθουν να ρίξουν τα χρήματά τους στον βόθρο.

V
Ελάτε... ελάτε... Να φάτε χαράτσι και έκτακτη εισφορά μέχρι να πείτε τον δεσπότη Παναγιώτη. Να φάτε πόρτα από το ανακεφαλαιωμένο (τι ανέκδοτο και αυτό) τραπεζικό σύστημα της χώρας. Και κυρίως ελάτε σε μια χώρα που ο Σαμαράς και το γελοίο παρεάκι του θέλει να περάσει νόμο που να απαγορεύει στις εταιρίες να αλλάζουν χώρα έδρας. Εδώ, δηλαδή, μέχρι να σου το κλείσουν το ρημάδι - μέχρι να σε στραγγαλίσουν δηλαδή. Και θέλουν και επενδύσεις, τα νούμερα, που μας έχουν κάνει Βόρεια Κορέα. Ελάτε, έχει γλαρόσουπα και για εσάς.

Δεν τα γράφω εγώ, Αντώνη. Τα γράφουν αυτοί στους οποίους τάζεις κόκκινο χαλί για να τους το τραβήξεις ξαφνικά από κάτω, μόλις κάνουν το λάθος και σε πιστέψουν. Τι λες; Θα πετύχει η "γιορτή του επενδυτή" που οργανώνεις, με τα σάπια υλικά;

Ένας τρόπος υπάρχει μόνο! Σου τον λένε οι πάντες: μην παρακαλάς για επενδύσεις, οι επενδυτές έρχονται μόνοι τους. Όσο, όμως, η Ελλάδα παραμένει το τελευταίο Σοβιετικό κράτος της Ευρώπης, δεν θα έρθει κανένας, ούτε για δείγμα! Θα φύγουν κι όσοι ακόμα είναι εδώ - ή θα πεθάνουν από ασφυξία.

Δεν το θες, έτσι δεν είναι; Αλλά κάνεις τα πάντα για να το προκαλέσεις. Δεν την ξέρεις τη δουλειά, Αντώνη. Ένα κουβάρι τα έχεις κάνει στο μυαλό σου και νομίζεις την αρχή για τέλος. Δεν καταλαβαίνεις ότι δεν έχουμε άλλη ανάσα. Και, διάολε, η Ελλάδα είναι τόσο προικισμένη χώρα. Η ανάπτυξη είναι μια ανάσα μακριά. Αλλά μπαίνετε όλοι εσείς ανάμεσα.

του Θάνου Τζήμερου

Protagon

Κρεμάστε τους παπάδες!

Απόστολος Διαμαντής

 Παρατηρώ με απορία το μένος εναντίον των θρησκευτικών. Πρόκειται για έναν άγονο και ξεπερασμένο αντικληρικαλισμό, ξένο εντελώς τόσο με την ελληνική παράδοση και τις πεποιθήσεις του λαού -ο οποίος είναι ο μόνος αρμόδιος να αποφασίζει τι θα διδάσκεται στο σχολείο, πώς θα είναι το Σύνταγμά του και σε τι Θεό θα πιστεύει- όσο και με την ευρωπαϊκή πραγματικότητα. Όσοι ανακινούν με αυτόν τον φανατισμένο τρόπο το ζήτημα των θρησκευτικών δεν γνωρίζουν όχι μόνο το ίδιο το ζήτημα, αλλά ούτε καν την ευρωπαϊκή πολιτική ιστορία και πραγματικότητα.
Το μάθημα των θρησκευτικών που διδάσκεται στα ελληνικά σχολεία δεν είναι μάθημα κατήχησης, όπως λέει η κα Ρεπούση και ως βουλευτής θα όφειλε να το γνωρίζει. Πού την είδε την κατήχηση; Κατήχηση κάνουμε στο κατηχητικό. Στο σχολείο ο θεολόγος διδάσκει συνήθως εκκλησιαστική ιστορία -Οικουμενικές Σύνοδοι, Καινή Διαθήκη κ.λπ.- και στο Λύκειο ένα μείγμα θρησκειολογίας. Αυτό ακριβώς είναι και το πρόβλημα. Το μάθημα των θρησκευτικών, το οποίο η κα Ρεπούση θέλει να το κάνει θρησκειολογία, είναι ήδη θρησκειολογία και μάλιστα της κακιάς ώρας. Ορθόδοξη κατήχηση δεν υπάρχει φυσικά πουθενά και δεν υπάρχει ούτε καν ορθόδοξη δογματική. Στην ουσία είναι ένας καλά κρυμμένος προτεσταντισμός, με μια αφόρητη ηθικολογία, την οποία φυσικά τα παιδιά ούτε να ακούσουν δεν θέλουν. Κατήχηση εξάλλου δεν υπάρχει ως έννοια στην ορθόδοξη παράδοση, αυτά είναι προτεσταντικές λογικές. Κατηχητικό υπήρχε στην Ελλάδα πριν 50 χρόνια, ως αποτέλεσμα της δράσης παραεκκλησιαστικών οργανώσεων προτεσταντικού τύπου, καθώς η ελληνική εκκλησία είχε στις παρυφές της τέτοιες τάσεις. Όσοι ασχολούνται με τα ζητήματα αυτά γνωρίζουν καλά τη δράση της Ζωής και των άλλων οργανώσεων. Τέτοια παρέμβαση δεν υφίσταται στο ελληνικό σχολείο, εδώ και μισό αιώνα. Κατηχητικό δεν υπάρχει.
Επομένως το βασικό επιχείρημα των φανατικών αντικληρικαλιστών στην Ελλάδα είναι σαθρό. Το μάθημα των θρησκευτικών όμως δεν είναι ένα μάθημα δευτερεύον, ούτε είναι εκείνο το οποίο μας εμποδίζει να μάθουμε φυσική και χημεία. Είναι ένα αντικείμενο κρίσιμο για την κατανόηση τόσο της βυζαντινής γραμματείας και φιλοσοφίας, όσο και της δυτικής μεσαιωνικής σκέψης. Ποια θα είναι τα εφόδια ενός βυζαντινολόγου και μεσαιωνολόγου, εάν στο Λύκειο δεν έχει διδαχθεί η πατερική γραμματεία; Πώς θα αντιληφθεί ο ειδικός της μεσαιωνικής και της βυζαντινής ιστορίας τη σύζευξη ελληνισμού και χριστιανισμού, που αποτελεί το θεμέλιο του δυτικού πολιτισμού; Πώς θα διαβάσει ο φιλόλογος Παπαδιαμάντη, εάν δεν γνωρίζει την εκκλησιαστική γλώσσα; Πώς θα γίνει αντιληπτή η σύγκρουση του πλατωνικού Πλήθωνα με τον αριστοτελικό Σχολάριο, εάν ο μαθητής δεν έχει έρθει σε επαφή με το έργο τους; Πώς θα κατανοήσει ο ιστορικός την ιστορία του μοναχισμού που καθόρισε τη βυζαντινή ιστορία, αλλά και την περίοδο της τουρκοκρατίας, εάν δεν μπορεί να διαβάσει τον Νικόδημο Αγιορίτη και τον Γρηγόριο Παλαμά; Πώς θα καταλάβει ο φιλόλογος τον Ουμπέρτο Έκο που είναι ειδικός στον Ακινάτη, εάν δεν ξέρει τον αριστοτελισμό των Ελλήνων Πατέρων, του Ιωάννη Δαμασκηνού, του Μεγάλου Βασιλείου και του Γρηγορίου Νύσσης; Πώς θα κατανοήσει τον Σεφέρη που μιλάει για τους μυστικούς πατέρες; Πώς θα διαβάσει Λορεντζάτο και Κόντογλου, εάν δεν ξέρει ορθόδοξη θεολογία; Πώς θα καταλάβει τη βυζαντινή τέχνη; Ποιος θα του τα μάθει αυτά; Η Ρεπούση με τον Ψαριανό;
Δυστυχώς η εκπαίδευση στην Ελλάδα έχει κόψει οριστικά τους δεσμούς της με την ελληνική γραμματεία. Τα θρησκευτικά που διδάσκονται στο σχολείο, αντί να είναι ένα μάθημα πρόσβασης στα κείμενα των Ελλήνων Πατέρων, είναι ένα μάθημα ηθικολογικής υφής, μια θρησκειολογία που δεν ενδιαφέρει κανέναν. Τι νόημα έχει να ξέρει ο πιτσιρικάς από τα Τρίκαλα τι λέει στην προσευχή του ο βουδιστής, όταν δεν έχει διαβάσει ούτε μια σειρά από τον Γρηγόριο τον Θεολόγο; Όταν δεν ξέρει τι λέει η λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου;
Αυτός ο μανιακός ελληνικός αντικληρικαλισμός, που ξαφνικά θυμήθηκε να τα βάλει με τους παπάδες -τους Έλληνες μάλιστα παπάδες, που είναι και αξιαγάπητοι και σεβαστοί από όλους- δεν συνάδει ούτε καν με τα ευρωπαϊκά δεδομένα. Στις μεγάλες πόλεις της Δύσης υπάρχουν πανεπιστήμια ολόκληρα για θεολογικές σπουδές, τα οποία ανθίζουν. Οι συζητήσεις για τις σχέσεις του λόγου με την πίστη είναι σήμερα στη δύση το πιο φλέγον ζήτημα, με κορυφαίο παράδειγμα τον διάλογο του Χάμπερμας με τον Πάπα. Και, φυσικά, κανένας Ιταλός ή ακόμη και Γάλλος δεν διανοήθηκε να βγάλει από την εκπαίδευσή του τον Αυγουστίνο ή τον Ακινάτη.
Μόνον εμείς θέλουμε να βγάλουμε από τα σχολεία μας τον Μέγα Βασίλειο και στη θέση του να βάλουμε την κα Ρεπούση και το έργο της.
* Ο Απόστολος Διαμαντής είναι Πανεπιστημιακός και συγγραφέας.

ΠΑΤΗΡ ΣΥΜΕΩΝ ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΟΥ

Ερώτηση: Σεις π. Συμεών πώς βρεθήκατε από το Περού στο Άγιο Όρος; Πριν γίνετε ορθόδοξος τι είσαστε;

Απάντηση: Καθολικός.

Ερώτηση: Και πώς ήλθατε εδώ; Είναι ενδιαφέρον.

Απάντηση: Από νεαρός, όταν ήμουν περίπου 16 χρονών, κατάλαβα ότι υπήρχε κάτι άλλο.

Ερώτηση: Οι γονείς σας ήσαν Χριστιανοί; Ήσαν άνθρωποι της Εκκλησίας;

Απάντηση: Ή οικογένεια μου...Ή μητέρα μου είναι μια θαυμάσια γυναίκα με πνευματικότητα και βάθος πολύ. Ό πατέρας μου είναι άνθρωπος με λεβεντιά και με μεγάλη καρδιά. Είναι μια αρχοντική, μποέμικοι οικογένεια του Περού. Ξέρετε ποιοι είναι μποέμ; Όσοι γλεντούν τη ζωή τους. Οι καλλιτέχνες και οι διανοούμενοι. Ό πατέρας ανήκει σ' αυτούς. Αγαπούσε την οικογένεια του πολύ και Ιδιαίτερα εμένα. Οι γονείς μου, λοιπόν, πήγαιναν στην Εκκλησία, αλλά τίποτε πάρα πέρα. Εγώ φοιτούσα σ' ένα καθολικό γυμνάσιο, όπου οι καθηγητές ήσαν κληρικοί όμως ήταν αδύνατο να δεχτώ το Χριστιανισμό όπως μου τον παρουσίαζαν. Πίστευα πώς, ασφαλώς, θα υπήρχε κάτι άλλο. Από μικρός είχα διαβάσει βιβλία πολλά και είχα ασχοληθεί, με τις ανατολικές θρησκείες. όμως, όλα αυτά μίλαγαν πιο πολύ για μια ηθική για την υποχρέωση δηλαδή του ανθρώπου να ζει ηθικά και καλά πάνω στη γη, ενώ δεν έλεγαν τίποτε για την ανάγκη της μυστικής εν Χριστώ ζωής. Ή Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία έχει ενταχθεί τόσο πολύ μέσα στα πλαίσια του κόσμου, πού γίνεται κοσμική αξία. Μια κοσμική αξία πού προσωπικά ήταν αδύνατο να την δεχτώ γιατί πάντα ζητούσα αυτή την υπέρβαση της αμεσότητας. Ήταν τότε πού ήμουν πολύ επηρεασμένος από τον Αμπώ πού για μένα είναι από τους μεγαλύτερους σουρεαλιστές της εποχής μας. Άφησα τις σπουδές και εγκατέλειψα το Περού. Δεν ενδιαφερόμουνα ποτέ να πάρω ένα πτυχίο. Έψαχνα. Πήγα στην Ευρώπη, στο Παρίσι και το Λονδίνο αναζητώντας το κάτι άλλο. Λες και βρισκόμουν σ' ένα λαβύρινθο από τον όποιο ζητούσα να βγω. Στο Παρίσι γνώρισα κάποιον πού κι αυτός πρώτα, ήταν καθολικός και αργότερα έγινε ορθόδοξος μοναχός. Μετά ήλθα στην Ελλάδα και βρήκα τον παπα-Γιώργη πού μ' έκανε ορθόδοξο.

Ερώτηση: Ό μοναχός, τι λέτε, πρέπει να υπακούει σε καθετί πού θα του πει ό ηγούμενος, ακόμα κι όταν αυτό δεν εδράζεται στην αλήθεια;

Απάντηση: Υπακοή μόνο εν Αγίω Πνεύματι. Οι Πατέρες το καθορίζουν σαφώς. Όταν ό Γέροντας ακολουθεί γραμμή αιρετική και ανήθικη, τότε δεν είσαι υποχρεωμένος να υπακούσεις. Όταν όμως ή συμπεριφορά του συμβαδίζει με την Αλήθεια πού είναι ό Χριστός και με το πνεύμα των Πατέρων της Εκκλησίας, τότε οφείλεις υπακοή.

Ερώτηση: τι σημαίνει το ότι θα διαφωνήσει κανείς με τη γνώμη του Γέροντα;

Απάντηση: Αν εξαιρέσουμε τις περιπτώσεις πού πιο πάνω αναφέραμε, διαφωνία με τη γνώμη του Γέροντα, σημαίνει ότι παύεις να στηρίζεσαι στον άλλον και κλείνεσαι στον εαυτό σου. Αυτό δείχνει υπερηφάνεια. Αλλά οι μοναχοί είναι σαν τα παιδιά. Κάποιος φίλος μου είδε δυο μοναχούς στη Θεσσαλονίκη να ρωτάει ο ένας , τον άλλον: Καλά πώς και δεν πέφτει το ταβάνι του δωματίου αφού κρέμεται στον αέρα; Κι ο άλλος απάντησε: Α, δεν ξέρω, θα ρωτήσω το γέροντα μου. Ό Αγιορείτης για όλα θα ρωτήσει το γέροντα. Είναι σαν το παιδί Οι μοναχοί στο Άγιο Όρος βιώνουν μια συνεχή απαλλαγή από το φρόνημα το σαρκικό. Είναι αυτό πού στη γλώσσα της
ψυχαναλυτικής ονομάζουμε "συμβολικό ευνουχισμό". Όταν από τη ζωή του μονάχου λείπει ή ερωτική συνάντηση με τον Νυμφίο, τότε ο "συμβολικός ευνουχισμός" αποδεικνύεται κόλαση. Κατάσταση ανυπόφορη που κάνει το μοναχό ψυχρό σαν γερμανική μηχανή. Μονό οι νεκροί και οι ευνούχοι μπορούν να ζουν όντως ερωτικά.
Και τέτοιοι είναι και οι μοναχοί. Οι μοναχοί ζουν εν Χριστώ και γι' αυτό ερωτεύονται τα πάντα που τα προσφέρουν με τρόπο ερωτικό μπροστά στο θρόνο , του Θεού Κάθε χριστιανός είναι καλεσμένος να εκτελεί μέσα
του καθημερινά και διηνεκώς τη θεία αναφορά, τη Θεια Λειτουργία, λέγοντας διηνεκώς μυστικά και μ' όλη την ύπαρξη του το "Τα Σα εκ των Σων, Σοι προσφέρομεν κατά πάντα και δια πάντα". Σήμερα γίνεται ένα αδιάκοπο
γκρέμισμα και είναι προνόμιο να ζούμε σ' ένα πολιτισμό πού χάνεται, πού καταστρέφεται, πού είναι ερείπιο.

Ερώτηση: Γιατί προνόμιο;

Απάντηση: Προνόμιο γιατί ο πολιτισμός αυτός είναι ψεύτικος. Φτιάχτηκε απ' τον άνθρωπο πού θέλησε δίχως Θεό να γίνει Θεός. Τώρα αυτός ο πολιτισμός γκρεμίζεται Πέφτει το ψεύτικο και ο άνθρωπος αναγκαστικά συνειδητοποιεί το αδιέξοδο πού δημιουργήθηκε γύρω του απ' τον πολιτισμό. Και δεν υπάρχει αμφιβολία, πως ο άνθρωπος θα αναγκασθεί να ψάξει και να βρει τη μοναδική αυθεντική αξία πού είναι το πρόσωπο του Θεού. Είναι ή αύρα πού θα θεραπεύσει την ψυχή του βασανισμένου και πονεμένου σημερινού ανθρώπου. Από αυτή την άποψη, ζούμε σε προνομιακή εποχή.

Ερώτηση: Και ο Αρχαίος Ελληνικός Πολιτισμός;

Απάντηση: Ό Αρχαίος Ελληνικός πολιτισμός ήταν ένας θαυμάσιος πολιτισμός πού δεν έχει καμιά σχέση με το Δυτικό Πολιτισμό. Οι διανοούμενοι λένε ότι ο Δυτικός Πολιτισμός εμπνέεται και βασίζεται στον Αρχαίο Ελληνικό Πολιτισμό. Αυτό δεν είναι αλήθεια γιατί ή Αναγέννηση της οποίας και ο σημερινός πολιτισμός αποτελεί εξέλιξη, ήταν μια παρερμηνεία του Αρχαίου Ελληνικού πολιτισμού. Οι Αρχαίοι Έλληνες δεν ήσαν ορθολογιστές. Αρκεί να διαβάσει κανείς την Ιλιάδα ή τον Πίνδαρο και θα δει ότι οι Έλληνες δεν έκαναν κανένα βήμα χωρίς αναφορά στους θεούς. Συνέχεια οι θεοί ήσαν παρόντες στην καθημερινή τους ζωή. Και υπήρχε στους Αρχαίους Έλληνες μια αναμονή του Αληθινού Θεού. Οι ουμανιστές της Δύσης είναι ορθολογιστές και πιστεύουν σε αφηρημένες ιδέες. Αντίθετα οι Έλληνες πίστευαν σε συγκεκριμένες μορφές ιδεών.

Ερώτηση: Ό Άγιος Ισαάκ ο Σύρος είχε πει: "Μοναχός εστίν ο έξωθεν του κόσμου καθήμενος και αεί δεόμενος του Θεού τυχείν των μελλόντων αγαθών". Αυτό τι σημαίνει; Γιατί θα μπορούσε κανείς να ισχυρισθεί ότι ο μοναχός είναι απόκοσμος και ατομιστής.

Απάντηση: Απόκοσμος είναι ο μοναχός. Δεν συμμετέχει στα του κόσμου και σ' αυτό διαφέρει από τους δυτικούς μοναχούς και κληρικούς πού βρίσκονται μέσα στον κόσμο και ασκούν κοινωνικά επαγγέλματα. Ό ορθόδοξος μοναχός είναι εκτός κόσμου και σκάνδαλο για τον κόσμο γιατί ο Χριστός είναι μια μπόμπα για το ανατίναγμα του κόσμου.
Να ανατιναχθεί ο κόσμος, ώστε να πάψει να είναι κόσμος και να γίνει Εκκλησία. Άλλα, δυστυχώς, υπάρχουν και στην Ορθόδοξη Εκκλησία μερικοί κληρικοί οι όποιοι έχουν αλλοτριωθεί από το δυτικό φρόνημα και προσπαθούν και αυτοί, όπως ακριβώς συμβαίνει με τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, να εντάξουν την Εκκλησία στα καλούπια του κόσμου. Αυτό είναι το μεγαλύτερο αμάρτημα για ένα χριστιανό. Είναι φοβερό, να βάζεις το Χριστό στα καλούπια του κόσμου. Αυτό σημαίνει, πλήρη εκκοσμίκευση της Εκκλησίας. Ό κόσμος για μας είναι τα πάθη. Ή Εκκλησία βρίσκεται μέσα στον κόσμο, αλλά δεν υποτάσσεται στον κόσμο.

Ερώτηση: Αν δείτε στο μοναστήρι κάποιο μοναχό να αμαρτάνει στο κελί του, πώς θ' αντιδράσετε;

Απάντηση: Πάντοτε σκέφτομαι αυτό πού αναφέρει το Γεροντικό. Κάποτε σ' ένα μοναστήρι μερικοί μοναχοί πήγαν στον ηγούμενο λέγοντας του ότι ο τάδε μοναχός έχει στο κελί του μία γυναίκα. Ό ηγούμενος τους είπε να πάνε μαζί του να δουν. Μπήκανε στο δωμάτιο και το μόνο πού υπήρχε εκεί ήταν ένα βαρέλι. Κατάλαβε ο Γέροντας πώς ή γυναίκα είχε κρυφτεί στο βαρέλι και θέλησε να την κρύψει. Πήγε και κάθισε πάνω σ' αυτό, ενώ συγχρόνως μίλησε αυστηρά στους μοναχούς για το λάθος τους και τους επέβαλε να ζητήσουν συγγνώμη.
Ξέρετε, το Άγιο Όρος δεν είναι τόπος αγιότητας, αλλά μετάνοιας. Είναι κοινωνία αγωνιζομένων και όχι τελείων ανθρώπων. Ή συνουσία των κοσμικών, ή σαρκική συνουσία είναι μια εμπειρία θανάτου. Ό άνθρωπος πεθαίνει για μια στιγμή. Ό μοναχός, πού δεν έχει μια άμεση ερωτική σχέση, όλη την ερωτική δύναμη του την προσανατολίζει πνευματικά, ώστε συνεχώς πεθαίνει. Και επειδή ακριβώς συνεχώς πεθαίνει, βρίσκεται σε μια συνεχή και διαρκή συνουσία. Πεθαίνει κατά σάρκα και γι' αυτό ζει αυτή την ερωτική συνουσία. Ένας μοναχός πού συνεχώς μετανοεί, δεν κάνει τίποτε άλλο παρά ένα συνεχή ερωτά. Σκοπός της ζωής μας θα πρέπει να είναι ή συνουσία. Ή ένωση με το Θεό. Έτσι γίνεται πνεύμα, αδρά, φως. Και έτσι αγκαλιάζει όλη την κτίση μέσα σε μια ερωτική σχέση.

Ερώτηση: Δηλαδή π. Συμεών αν έδινε κανείς σε κάποιο άρθρο του ή βιβλίο τον τίτλο: "Άθως: Όρος Αγιον Τόπος συνουσίας" θα συμφωνούσατε;

Απάντηση: Όχι. Δεν κάνει γιατί τότε θα παίρναμε πολύ ψηλά τον αμανέ.

Ερώτηση: Διάβασα σε κάποιο μοναστήρι και το εξής: "Αγιον Όρος. Προθάλαμος του Παραδείσου". Τι θα είχατε να πείτε;

Απάντηση: Όχι, όχι. Αυτά δεν είναι σωστά. Μπορεί κανείς να πει: "Άγιο Όρος - Υδατόστρωτος τάφος". Είναι ο τίτλος κάποιου ποιήματος μου. Τάφος είναι το Άγιο Όρος.

Ερώτηση: Μερικοί λένε ότι το Άγιον Όρος το έχουν καταλάβει άνθρωποι θρησκευτικών οργανώσεων με σκοπό μια μέρα να καταλάβουν τα διάφορα εκκλησιαστικά πόστα. τι λέτε;

Απάντηση: Οι άνθρωποι προβάλλουν τους φόβους τους. Φοβούνται πώς θα έλθουν άνθρωποι από άλλους πλανήτες για να κατακτήσουν τον κόσμο; Και γιατί; Μήπως επειδή ο άνθρωπος του πλανήτη μας έχει φθαρεί κι είναι όλος εγωισμό; Μήπως επειδή ο άνθρωπος αυτός θέλει να υποτάξει τα πάντα και να αντικειμενοποιήσει τα πάντα; Γιατί οι άνθρωποι άλλων πλανητών, αν υπάρχουν τέτοια οντά, γιατί να 'χουν κακές διαθέσεις; Μπορεί να 'ναι άγιοι. Μπορεί να μην έχουν τον εγωισμό πού έχουμε εμείς και Ίσως θελήσουν να μας κάνουν καλό και όχι κακό. Γιατί έχουμε γεμίσει το στερέωμα από τέρατα;

Ερώτηση: Δηλαδή, μπορεί μια μέρα κι από το Άγιο Όρος να ξεπηδήσουν και τέτοιες περιπτώσεις; Δηλαδή άνθρωποι πού θα πάρουν τα πόστα τα εκκλησιαστικά;

Απάντηση: Δεν μπορεί να έλθει κανείς στο Άγιο Όρος με τέτοιες διαθέσεις γιατί δεν θα μπορέσει να μείνει ούτε 15 ημέρες. Τα παιδιά πού έχουν έλθει στο Άγιο Όρος είναι νέοι της εποχής μας πού αντιλαμβάνονται το αδιέξοδο του πολιτισμού. Καταλαβαίνουν πόσο ψεύτικη είναι ή κοινωνία μας και αναζητάνε κάτι αληθινό. Ήλθαν εδώ για να πεθάνουν. Πολλοί απ' αυτούς ήλθαν απ' τα μπουζούκια και τα νυχτερινά κέντρα. Όσοι προβάλλουν τέτοιους ισχυρισμούς είναι άνθρωποι με κακές διαθέσεις πού προβάλλουν τα πάθη τους και τους φόβους τους.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΑΘΩΣ ΟΡΟΣ ΑΓΙΟ - ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ. ΤΑΣΟΣ ΜΙΧΑΛΑΣ 1981

Οι καλύτερες αντιπολεμικές ταινίες μικρού μήκους-ΓΕΙΤΟΝΕΣ Μια ταινιούλα του 1952 από τον Σκοτσέζο-Καναδό 1952 Norman McLaren

 . Δυο γείτονες , ο Jean-Paul Ladouceur και ο Grant Munro, ζουν ειρηνικά σε δύο όμορες αγροικίες. Όταν όμως ένα λουλούδι φυτρώνει ανάμεσα στα δύο σπίτια , αποδύονται σε ένα αγώνα μέχρι θανάτου για την κατοχή του . Έτσι οι έννοιες της ιδιοκτησίας και τη νομής αποδεικνύονται ισχυρότερες από την έννοια της ειρηνικής συνύπαρξης, γεγονός που θολώνει το μυαλό τους , παραμερίζει τα ανθρωπιστικά αισθήματα και τους οδηγεί στην καταστροφή. Εξήντα χρόνια μετά, το θαυμάσιο φιλμάκι που αναρτούμε δεν έχει χάσει τίποτα από την αρχική γοητεία και δύναμή του. Χαρείτε το!

Πού να σέ βρώ - Σταμάτης Σπανουδάκης

Μουσική, στίχοι, ενορχήστρωση, παραγωγή, ηχοληψία: Σταμάτης Σπανουδάκης Παιδική χορωδία: Σπύρου Λάμπρου Από τόν δίσκο : "Κομμάτι απ' τήν ψυχή μου" 2003

Η κοιλάδα με τα νερά

Με λένε Αχμέτ Λιόσα. Κάποτε ήμουν Αλβανός και ήμουν περήφανος γι’ αυτό. Κάποτε ήμουν Μουσουλμάνος και ευτυχής που πίστευα στο Θεό. Κάποτε ήμουν καθηγητής Φυσικής στο Πανεπιστήμιο των Τιράνων και απολάμβανα το παιγνίδι με τη γνώση, καθώς και τη συμμετοχή  μου σ’ ένα κύκλο εκλεκτών.  Κάποτε ταξίδευα με τη γυναίκα και τα παιδιά μου στην Ευρώπη και επέστρεφα, καμιά φορά μετά από μήνες, χαρούμενος στην ασφάλεια των ανθρώπων και του περιβάλλοντος που γνώριζα. Τώρα δεν υπάρχει Αλβανία κι αυτό δεν είναι το μεγαλύτερο κακό. Τώρα δεν υπάρχει Θεός, κι αν υπάρχει δε θέλω να τον ξέρω. Δεν υπάρχει πια Φυσική, δεν υπάρχει γνώση, δεν υπάρχουν Τίρανα, δεν υπάρχει Ευρώπη. Δεν υπάρχουν πια η γυναίκα και τα παιδιά μου κι εγώ δεν έχω κανένα μέρος για να λαχταράω τη  επιστροφή μου. Το μόνο που έμεινε είναι αυτή η στενή Κοιλάδα με τα Νερά. Μια φυλακή στην πραγματικότητα, από την οποία δε μπορούμε να φύγουμε, γιατί έξω από αυτήν η ζωή είναι δραματική. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά πρέπει να την υπερασπιζόμαστε κιόλας μέρα και νύχτα, με νύχια και με δόντια, από αυτούς που φτάνουν ως τα σύνορα της Κοιλάδας μας αναζητώντας το πολυτιμότερο στοιχείο για την επιβίωση, το νερό. Αυτό που απόμεινε σ’ εμάς τους τυχερούς, αν έχει νόημα η λέξη, της Καταστροφής.
Δεν υπάρχει πια καθαρό νερό, σχεδόν πουθενά. Έχουμε ακούσει από αυτούς που φτάνουν ως εδώ ότι σε ολόκληρα τα Βαλκάνια έχει άλλα καμιά δεκαριά μικρά μέρη όλα κι όλα, όπως το δικό μας, με πόσιμο νερό. Τα ίδια στην Ιταλία, στην Κεντρική Ευρώπη, παντού. Όσοι έχουν επιβιώσει εκεί έξω πίνουν νερό από τα ποτάμια, μολυσμένο με ό,τι μπορεί να βάλει ο νους του ανθρώπου. Και πεθαίνουν σαν τις μύγες, γεγονός που επιβαρύνει ακόμα περισσότερο την κατάσταση, καθώς δεν υπάρχει πια κανένας που να ενδιαφέρεται για ο,τιδήποτε άλλο πέρα από την προσωπική του επιβίωση. Όσοι έχουν την υπομονή και τα μέσα να βράζουν το νερό πριν το πιούν, γλιτώνουν για λίγο από τις μολυσματικές ασθένειες, αλλά πώς να αποφύγουν τη ραδιενέργεια;
Η αλήθεια είναι ότι κι εμείς δεν ξέρουμε αν έχουν μολυνθεί με ραδιενέργεια τα χώματα και τα νερά μας. Προς το παρόν, τέσσερα χρόνια μετά, δεν έχουμε ακόμα ενδείξεις, δηλαδή καρκίνους, πέρα από το συνηθισμένο αριθμό για ένα πληθυσμό δέκα χιλιάδων ανθρώπων. Το σημαντικότερο, τα εκατόν δέκα παιδιά που γεννήθηκαν στο μεταξύ, ήταν απολύτως φυσιολογικά, εννοώ χωρίς δυσπλασίες. Ενώ έξω από την Κοιλάδα σπάνια γεννιέται φυσιολογικό μωρό, αλλά ακόμα και τότε έχει ελάχιστες πιθανότητες να επιβιώσει. Ορισμένοι είναι υπερβολικά αισιόδοξοι και φτιάχνουν θεωρίες ότι η σύσταση των πετρωμάτων στα γύρω βουνά απορρόφησε τη ραδιενέργεια και διάφορες παρόμοιες ανοησίες. Στην αρχή προσπαθούσα να τους εξηγήσω ότι δεν υπάρχουν κλειστές πόρτες για τη ραδιενέργεια, αλλά μετά σκέφτηκα ότι η ελπίδα, έστω και ψεύτικη, είναι εξαιρετικά σημαντική για την επιβίωση. Και συμφώνησα, ότι τα ιδιαίτερα γεωμορφολογικά χαρακτηριστικά της Κοιλάδας την προστατεύουν. Αμέσως κυκλοφόρησε σε όλους η χαρούμενη είδηση «ο καθηγητής είπε…»
Πριν την Καταστροφή στην κοιλάδα ζούσαν εικοσιπέντε χιλιάδες άνθρωποι, μοιρασμένοι στα έξι χωριά και τους εννιά οικισμούς. Δεν ήταν πλούσιο το μέρος, αλλά οι άνθρωποι τα κατάφερναν, καλλιεργώντας τη λίγη εύφορη γη και βόσκοντας τα κοπάδια τους στα γύρω βουνά. Σκέφτομαι πως αν είμαστε σήμερα εικοσιπέντε χιλιάδες, θα ήταν αδύνατο να τραφούμε. Αλλά, τις πρώτες μέρες, πολλοί έφυγαν θέλοντας να μάθουν για την τύχη των δικών τους που ζούσαν έξω από την Κοιλάδα και δεν επέστρεψαν ποτέ. Πολλοί χάθηκαν τα δύο πρώτα χρόνια, στις άγριες επιδρομές των απέξω, που ήθελαν το νερό, πριν οργανώσουμε αποτελεσματικά την άμυνά μας. Πολλοί δε μπόρεσαν να προσαρμοστούν στις δυσκολίες της νέας κατάστασης και πέθαναν. Άλλοι αυτοκτόνησαν. Ακόμα και τώρα, δεν είναι λίγοι αυτοί που σηκώνονται και φεύγουν, παρόλο που δεν έχουν δει κανέναν να επιστρέφει. Το Συμβούλιο δεν τους εμποδίζει, με το σκεπτικό ότι αν μείνουν με το ζόρι, θα κάνουν περισσότερη ζημιά με τη γκρίνια τους, παρά καλό.
Ωστόσο, η κατάσταση έχει κάπως ισορροπήσει. Το τελευταίο τρίμηνο είχαμε τριάντα γέννες και μονάχα εικοσιέξι απώλειες κάθε είδους (φυσικοί θάνατοι, διαφυγές, ευθανασίες, νεκροί σε συμπλοκές με εισβολείς). Ήταν η πρώτη φορά που το ισοζύγιο ήταν θετικό, εδώ και τέσσερα χρόνια. Αλλά είναι εξαιρετικά εύκολο να ανατραπεί η σχέση, ανά πάσα στιγμή, και να επιτρέψουμε στα καταθλιπτικά δεδομένα των προηγούμενων τριμήνων.
Το Συμβούλιο που διοικεί την Κοιλάδα έχει καταλάβει ότι χρειάζεται να υπάρχει πάντοτε μια κρίσιμη μάζα πληθυσμού, που θα μπορεί να την υπερασπίζεται, αλλά πως τυχόν υπερβολική αύξηση θα είναι καταστροφική. Γι’ αυτό παίρνει ορισμένα σκληρά μέτρα, τα οποία ωστόσο δέχονται όλοι: Κανένας απ’ τους απέξω δεν έχει δικαίωμα να μπει στην Κοιλάδα, πολύ περισσότερο να μείνει σ’ αυτή. Οι ανταλλαγές γίνονται αποκλειστικά στη Νεκρή Ζώνη. Καμιά οικογένεια δεν έχει το δικαίωμα να συντηρεί ανάπηρο άτομο, σωματικά ή πνευματικά ή κατάκοιτο υπέργηρο. Φυσικά, τα μη αρτιμελή βρέφη υφίστανται αμέσως ευθανασία. Και επειδή, λόγω των μεγάλων απωλειών σε νέους άντρες, πολλές νέες γυναίκες έμειναν δίχως σύντροφο, αποφασίστηκε η υποχρεωτική πολυγαμία. Δε χρειάστηκε να τονιστεί το «υποχρεωτική», γιατί όλοι, ακόμα και αυτοί που εξακολουθούν να επισκέπτονται τα τζαμιά και τις εκκλησίες των χωριών, αντιλαμβάνονται ότι χωρίς παιδιά η Κοιλάδα είναι καταδικασμένη.
Αν εξαιρέσει κανείς τις υποχρεώσεις της άμυνας, η οποία είναι η πρώτη μας έννοια και στην οποία συμμετέχουμε όλοι, άντρες και γυναίκες, όσοι μπορούμε να κρατήσουμε το καλάσνικοφ στο χέρι, ασχολούμαστε με την καλλιέργεια. Δεν υπάρχει σπιθαμή γης ακαλλιέργητη. Δεν υπάρχει ακάλυπτος χώρος, εκτός από τους δρόμους, σε ολόκληρη την Κοιλάδα, που μη φυτεύεται. Ούτε καν οι στέγες των σπιτιών. Το νερό μας σώζει. Αναγκαστήκαμε να καταργήσουμε την κτηνοτροφία, γιατί δεν υπάρχει πια η δυνατότητα εισαγωγής ζωοτροφών. Συντηρούμε μονάχα λίγα ζώα, για το γάλα των παιδιών. Αλλά η γεωργική παραγωγή είναι τόση που μας επιτρέπει την επιβίωση. Την τελευταία χρονιά μάλιστα μπορέσαμε να κρατήσουμε και απόθεμα, όσπρια κυρίως, στις αποθήκες.
Επειδή οι κάτοικοι της Κοιλάδας ήταν στην πλειοψηφία τους γεωργοί και κτηνοτρόφοι κατάφεραν να προσαρμοστούν σχετικά γρήγορα στις νέες συνθήκες: δεν υπάρχει ηλεκτρικό ρεύμα. Δεν υπάρχουν καύσιμα, κανένα αυτοκίνητο δε μπορεί να κινηθεί, οι καρότσες των αγροτικών είναι σπαρμένες με φασόλια και φακές. Δεν υπάρχουν πια  τηλέφωνα, ούτε κινητά ούτε σταθερά. Δεν υπάρχει πια τηλεόραση και ραδιόφωνο, ούτε τυπώνονται εφημερίδες. Δεν υπάρχει πια παγκόσμιος ιστός.
Είναι αδύνατον να ζήσουμε χωρίς τον έξω κόσμο, στη στενή μας φυλακή. Χρειαζόμαστε αυτά που δε μπορούμε να παράγουμε οι ίδιοι: όπλα και πυρομαχικά, πρώτα απ’ όλα. Ρούχα και παπούτσια. Σκεύη για το μαγείρεμα. Καύσιμη ύλη, δηλαδή ξύλα και κάρβουνα. Τα στοιχειώδη έπιπλα, καρέκλες τραπέζια, κρεβάτια. Οικοδομικά υλικά. Εργαλεία για τις καλλιέργειες και για τα μαστορέματα και πολλά άλλα. Μας τα φέρνουν καραβάνια εξαθλιωμένων εμπόρων, που τριγυρίζουν εδώ και κει στις έρημες πόλεις και τα χωριά και μαζεύουν ό,τι χρήσιμο υπάρχει και μπορεί να μας ενδιαφέρει. Καμιά φορά κάνουν λάθη. Μια ομάδα κουβάλησε κάποτε ως εμάς έξι σάκους με βιβλία, από τα παλαιά, τα χάρτινα. Δεν τα θέλαμε, τελικά τα πήραμε για καύσιμη ύλη. Το μόνο που χρειαζόμαστε είναι λίγο άγραφο χαρτί και ξύλινα μολύβια. Κι αυτά όχι για τώρα, αλλά μπας και τα χρειαστούμε στο μέλλον. Αν υπάρξει μέλλον.
Στην αρχή είμαστε πολύ επιφυλακτικοί με τους εμπόρους. Πολλές φορές, εκεί που παζαρεύαμε, τράβηξαν τα καλάσνικωφ και άνοιξαν πυρ ομαδόν, θέλοντας να βάλουν χέρι στα γκούμια με το νερό, που γυάλιζαν στην είσοδο της Κοιλάδας. Την πρώτη και την τρίτη φορά τα κατάφεραν, αλλά έκαναν το λάθος να μπουν μέσα στην Κοιλάδα, για πλιάτσικο. Δε γλίτωσε κανείς τους. Τώρα έχουμε οργανώσει καλά την άμυνά μας, με σκοπιές, περιπολίες αλλά και γερά συρματοπλέγματα και ναρκοπέδια σε όλες τις διαβάσεις, ακόμα και στα μονοπάτια των βουνών. Κανείς δε μπορεί να περάσει μέσα. Βέβαια ούτε κι εμείς μπορούμε να βγούμε, χωρίς οδηγό. Το χειρότερο είναι ότι δε μπορούμε να σεργιανάμε στα βουνά, εξαιτίας των ναρκών. Αλλά, όπως έχουν έρθει τα πράγματα, το χειρότερο είναι μονάχα αυτό που προσπαθούμε να αποφύγουμε: η εξόντωσή μας και η κατάληψη της Κοιλάδας των Νερών από τους απέξω.
Το νερό μας περισσεύει. Καλλιεργούμε και ποτίζουμε ολόκληρη την κοιλάδα, ακόμα και τα περβάζια των παραθύρων. Πουλάμε μεγάλες ποσότητες στους εμπόρους, που καταφθάνουν καθημερινά στη Νεκρή Ζώνη. Κρατάμε πάντοτε γεμάτες τις υπόγειες δεξαμενές που κατασκευάσαμε. Όλα τα πηγάδια της κοιλάδας, αυτά που υπήρχαν και αυτά που ανοίξαμε, είναι γεμάτα. Κι όμως, δεν έχουμε καμιά ένδειξη ότι τα νερά λιγοστεύουν. Αυτό έκανε μερικούς να σκεφτούν μήπως πρέπει να επιτρέψουμε στους απέξω να φτιάξουν μόνιμους καταυλισμούς και να τους τροφοδοτούμε εμείς με νερό, για τους ίδιους και για καλλιέργειες. Για να επιβιώσουν περισσότεροι άνθρωποι. Το συζητήσαμε και συμφωνήσαμε όλοι ότι θα ήταν εξαιρετικά επικίνδυνο για την Κοιλάδα, καθώς σε λίγο καιρό θα μαζευόντουσαν όλοι οι επιζήσαντες έξω από την πόρτα μας και το αποτέλεσμα θα ήταν να μην αντέξουμε την πίεση. Το αφήσαμε.
Η χειρότερη στιγμή μας ήταν στο τέλος της πρώτης χρονιάς, όταν ξέσπασε η εσωτερική διαμάχη, για το ποιος θα ελέγχει τους εισερχόμενους πόρους, δηλαδή τα προϊόντα που ανταλλάσσαμε με το νερό. Ως τότε την ευθύνη την είχαν οι παλιοί ιθύνοντες και ειδικά ο δήμαρχος της περιοχής. Οι κάτοικοι ξεσηκώθηκαν όταν διαπίστωσαν ότι τα περισσότερα υλικά και τα καλύτερα εργαλεία μοιράζονται κατά σύστημα στους εκλεκτούς του δημάρχου. Οι τελευταίοι απάντησαν δυναμικά, αλλά αυτό ήταν μεγάλο λάθος. Τετρακόσιοι εξήντα νεκροί μέσα σε ένα απόγευμα. Όταν εξοντώθηκε ο δήμαρχος, τα παιδιά του  και οι φανατικοί υποστηρικτές του, δημιουργήθηκε το Συμβούλιο, που διοικεί την Κοιλάδα. Δεν υπάρχουν πια αδικίες μεταξύ μας. Όχι γιατί είμαστε όλοι οπλισμένοι, αυτό θα  μπορούσε κάλλιστα να μας οδηγήσει σε γενικευμένη αλληλοεξόντωση. Αλλά γιατί καταλάβαμε ότι η επιβίωση του καθενός και των δικών του εξαρτάται από την επιβίωση της Κοιλάδας. Και η επιβίωση της Κοιλάδας απαιτεί απόλυτη ισονομία μεταξύ μας. Είναι γελοίο, ίσως, αλλά χρειάστηκε να έρθει το τέλος του ανθρώπινου πολιτισμού για να το πετύχουμε. Κι αυτό αποκλειστικά μέσα στα ασφυκτικά όρια της Κοιλάδας και χάρη στο νερό.
Οι μεγαλύτεροι ζούμε σε μόνιμη κατάθλιψη. Αναλογιζόμαστε αυτά που χάσαμε. Αναλογιζόμαστε τον πολιτισμό μας, που χάθηκε στην άβυσσο. Αναλογιζόμαστε τους δικούς μας. Σκεφτόμαστε το μέλλον, που δεν υπάρχει. Οι νεότεροι φαίνονται καλύτερα προσαρμοσμένοι, αλλά μοιάζουν εντελώς διαφορετικοί. Δεν είναι παράξενο, είναι εντελώς διαφορετικός ο κόσμος που μεγαλώνουν.
Υπερασπιζόμαστε αποτελεσματικά την ύπαρξή μας, εδώ και τέσσερα χρόνια. Αλλά, τελευταία, βλέπω να έρχονται όλο και λιγότεροι έμποροι ως την είσοδο της Κοιλάδας, με όλο και λιγότερα εμπορεύματα. Ο έξω κόσμος φαίνεται να εξαντλείται. Μας μιλάνε για επιδημίες, που θερίζουν τους επιζήσαντες. Ζουν σαν τρωγλοδύτες, σκοτώνονται μεταξύ τους, πεθαίνουν από αρρώστιες και πείνα. Τι θα γίνει όταν δε θα υπάρχουν πια άνθρωποι για να ζητάνε το νερό μας, προσφέροντάς μας ό,τι έχουμε εμείς ανάγκη; Τι θα γίνει όταν εξαντληθούν τα αποθέματα που δημιουργούμε; Θα αναγκαστούμε να βγούμε εμείς έξω από την Κοιλάδα του Νερού. Και ως τώρα κανένας από αυτούς που βγήκαν δεν επέστρεψε.
πηγή

Μή­τηρ Θε­ού...

Α­γί­ου Νι­κο­δή­μου του Α­γι­ο­ρεί­του

«...Η Κυ­ρί­α Θε­ο­τό­κος κα­τά τον έ­ξω χα­ρα­κτή­ρα και ή­θος του σώ­μα­τος, ή­τον σε­μνή και α­ε­βα­σμί­α κα­τά πάν­τα, ο­λί­γα και α­ναγ­καί­α λα­λού­σα' ή­τον ο­γλί­γο­ρος εις το να υ­πα­κού­ῃ και ευ­προ­σή­γο­ρος· ε­τί­μα ό­λους και ε­προ­σκύ­νει^. εί­χε το μέ­γε­θος του σώ­μα­τος μέ­σον και σύμ­με­τρο­ν' ή, ως άλ­λοι λέ­γου­σι, το μέ­γε­θος εί­χεν υ­ψη­λό­τε­ρον α­πό το μέ­σο­ν' δεν ε­παρ­ρη­σι­ά­ζε­το εις κά­θε άν­θρω­πο­ν' ή­τον μα­κράν α­πό γέ­λω­τα και έ­ξω α­πό κά­θε τα­ρα­χήν και θυ­μόν.

Το χρώ­μα του θε­ο­δό­χου της σώ­μα­τος, ή­τον ό­μοι­ον με το χρώ­μα του σι­τα­ριού' εί­χε ξαν­θάς τας τρί­χας της κε­φα­λή­ς' εί­χεν ο­φθαλ­μούς πολ­λά ω­ραί­ους, χρω­μα­τι­σμέ­νους με θεί­αν σε­μνό­τη­τα, ω­ρα­ϊ­σμέ­νους με κό­ρας ο­ξείς καί ό­μοι­ας με την ε­λαί­αν και καλ­λυ­νο­μέ­νους με βλε­φα­ρί­δας φαι­δρο­πρε­πεί­ς' εί­χε τα ο­φρί­δια μαύ­ρα κυ­κλι­κώς ε­σχη­μα­τι­σμέ­να' εί­χε την μύ­την ο­μα­λήν και ευ­θεί­α­ν' τα πα­νά­μω­μα χεί­λη της ή­τον αν­θη­ρά, λάμ­πον­τα κο­σμί­ως με ε­ρυ­θρόν χρώ­μα και γέ­μον­τα α­πό την των λό­γων γλυ­κύ­τη­τα' εί­χε το ι­ε­ρο­πρε­πές πρό­σω­πον, ό­χι στρογ­γυ­λόν, αλ­λά ο­λί­γον μα­κρύ' εί­χε τας θε­ο­δό­χους χεί­ρας της μα­κράς, ο­μοί­ως και τους δα­κτύ­λους των χει­ρών μα­κρούς και τε­τορ­νευ­μέ­νους με λε­πτό­τη­τα' 

Ή­τον α­νυ­πε­ρή­φα­νος και α­νε­πί­δει­κτος, χω­ρίς να δεί­χνῃ καμ­μί­αν βλα­κί­αν καί έ­κλυ­σι­ν' εί­χε τα­πεί­νω­σιν υ­περ­βάλ­λου­σαν. Ε­φό­ρει και η­γά­πα ρού­χα φυ­σι­κώς α­πό λό­γου των χρω­μα­τι­σμέ­να, κα­θώς τού­το δη­λού­ται α­πό το ά­γιον και ι­ε­ρόν αυ­τής Μα­φό­ριον, αυ­τό­χρο­ον υ­πάρ­χον. Και δια να ει­πού­μεν κα­θο­λι­κώς, η Κυ­ρί­α Θε­ο­τό­κος ή­τον και κα­τά τα ε­ξω­τε­ρι­κά μέ­λη του πα­να­χράν­του αυ­τής σώ­μα­τος, γε­μά­τη α­πό τό­σην θεί­αν χά­ριν και σε­βα­σμι­ό­τη­τα, ώ­στε ό­που, ό­στις έ­βλε­πεν αυ­τήν, ε­λάμ­βα­νεν εις την ψυ­χήν του έ­να κά­ποι­ον φό­βον και ευ­λά­βειαν, συγ­κε­κραμ­μέ­νην ο­μού με μί­αν ε­σω­τε­ρι­κήν χα­ράν και χω­ρίς να την η­ξεύ­ρη πρω­τί­τε­ρα, ε­γνώ­ρι­ζεν α­πό μό­νον τον ε­ξω­τε­ρι­κόν χα­ρα­κτή­ρα της, ό­τι α­λη­θώς αυ­τή εί­ναι Μή­τηρ Θε­ού...».

Ο ΠΛΟΥΣΙΟΣ ΚΑΙ Ο ΦΤΩΧΟΣ

Καλοκαιράκι, λέγαμε παλιά

Δεν πάνε και πολλά χρόνια που ο κόσμος έλεγε "καλοκαιράκι έρχεται". Χρόνια που ζούσαμε μέσα σε πλάνη και κυρίως μέσα σε ευκολοπιστία και κοιτώντας ο καθένας τον εαυτό του, ζώντας μόνο και μόνο για το σήμερα, αδιαφορώντας για το αύριο. Των εαυτών μας και των επόμενων γενεών. Ευδαιμονία θεωρούσαμε ότι επικρατεί και … επί γης ειρήνη σε αυτή την γωνιά του κόσμου, οδηγούμενοι από ιαχές επαγγελματιών του … συνδικαλιστικού χώρου και από κραυγές του τύπου : θέλουμε να μας κάνετε ισχυρή κυβέρνηση για να φέρουμε το καλό στον τόπο μας.
Στις τηλεοράσεις έπαιζαν σήριαλς του Φώσκολου όπου δεν μπορούσες να παρακολουθήσεις ποιος κοιμάται με ποια, στον τύπο επικρατούσαν περιοδικά του Κωστόπουλου με μόνιμο ρητό …. "πήδα ότι πηδιέται".
Παράλληλα, δεν έλειπαν από την καθημερινότητα και απόψεις όπως "πες μου τι ΙΧ οδηγείς να σου πω ποιος είσαι". Και να, τα ΙΧ και να τα κοστούμια και να οι εκδρομές σε μέρη μακρινά και ονειρεμένα (που ήσαν πληρωμένες με καταναλωτικά δάνεια και οι 20 ημέρες διακοπών, αποπληρώνονταν τα επόμενα 3-4 χρόνια).
Βεβαίως όλα αυτά ήταν συνυφασμένα με το "αγοράζω 10 πράγματα, τα ρίχνω στο ψυγείο και στο τέλος της εβδομάδος πετάω τα μισά, αφού σάπισαν ή ακόμη με το κλείνω την βιοτεχνία μου που παράγει πλαστικά κουτάκια για τις διακλαδώσεις των καλωδίων και γίνομαι … εισαγωγέας, μεγάλος και τρανός που εισάγω αντίστοιχα είδη από την Γερμανία. Βάζω και ένα … λογικό μικτό περιθώριο κέρδους 80% (!!!) και το παίζω μέγας και τρανός στις παρέες μου κυκλοφορώντας με το notebook στην μασχάλη, όντας πίνοντας φραπέ και κανονίζοντας … δουλειές.
Όλα αυτά, μέσα σε έναν τέντζερη ανακατεύονταν σε ένα χυλό από χάος και λησμονιά της πραγματικής ζωής.
Από τον τέντζερη όμως δεν θα μπορούσε να λείπει το "καπάκι", όπου ως γνήσια "καπάκια" πολιτικάντηδες περιόδευαν τους τόπους καταγωγής των κομματόσκυλα και εκλεγμένοι -ειδικά το καλοκαιράκι-, μέσα λιμουζίνες και με συνοδεία αιθέριες υπάρξεις (αρκετές φορές "πληρωμένες") όπου, σε προσέγγιζαν να σου θυμίσουν πως, εκείνοι είναι οι καθ’ ύλην αρμόδιοι, αλλά και οι γενικοί δερβέναγες της ζωής μας.
Εκείνοι (κατ’ αυτούς) που χωρίς την ύπαρξή τους, θα ήμασταν … σαπούνι, και περιττώματα στην καθημερινότητα.
Εκείνοι που -ουσιαστικά- απαιτούσαν να τους μιλάς στον πληθυντικό, επιδεικνύοντας σου το mont blanc στυλό τους, και το armani κοστούμι τους που …. συμπτωματικά τοποθετούνταν στην καρέκλα του καφενέ του κάθε χωριού έτσι ώστε να βλέπεις το κοστουμάκι τους (ενός κοστουμιού αγορασμένου με τα χρήματά ΣΟΥ, μια λιμουζίνας κινούμενης με τα χρήματά ΣΟΥ κ.ο.κ.
Σε παράλληλους κόσμους με αυτουνούς, ένα βήμα πιο πριν την έλευσή τους, εμφανίζονταν οι … "επιχειρηματίες" που με ανάλογες με τους προηγούμενους περιβολές και με σύνθημά τους "είμαι αυτοδημιούργητος" προλείαιναν τον δρόμο για τους da capo πολιτικάντηδες, που θα έρχονταν σε μια δύο μέρες.
Κέρναγαν κόσμο, σε έβαζαν στο Ι.Χ. τους να σε πάνε στο σπίτι, ενώ μόλις κατέβαινες βλαστήμαγαν (εν κρυπτώ) που … πάτησες το …. άγιο πατάκι του οχήματός τους, αλλά … η δουλειά να γίνετε μωρέ …. και η διαιώνιση του "συστήματος".
Όλα αυτά και πολλά άλλα, το καλοκαιράκι ! Όπου οι συνειδήσεις ήσαν πιο χαλαρές, οι ρυθμοί πιο ήπιοι, οι άμυνες πιο πεσμένες και γενικά "οι παρέες" έδιναν το απαιτούμενο θέαμα, στους … υποτακτικούς.
Ερχόμενοι στο σήμερα και με θέσφατο πως ένας προδότης, μαζί με την παρέα του, μετέτρεψε την Χώρα ΜΑΣ σε ξέφραγο αμπέλι του κάθε ανά την υφήλιο αλήτη και προχωρώντας στο επόμενο στάδιο, νέοι δούλοι ξένων αφεντικών συνεχίζουν την γραμμή του προκατόχου τους, μας δίδετε η εξής ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΗ ευκαιρία.
Τούτο το "καλοκαιράκι", όσοι μπορέσουν να φύγουν από τον περιστερώνα της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης, της Πάτρας και γενικά όλων των μεγαλουπόλεων, με προορισμό χωριά και πατρικά σπίτια, ΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΝ στον περίγυρο. Να εξηγήσουν με απλά λόγια το τι συμβαίνει και τα χωριά πλέον δεν έχουν τόσο κόσμο όσο παλιά. Αλλά ακόμη κι εκείνα που έχουν κόσμο, ο κόσμος δεν ξοδεύει "μια" στον τόπο του, καθώς δεν έχει "μια" !
Να μιλήσουν στα καθ´ όλα σεβάσμια γερόντια και να τους εξηγήσουν πως, όσα δείχνουν τα megaλα κανάλια, είναι εικονική πραγματικότητα και τίποτα άλλο.
Να μεταφέρουν στον εκεί κόσμο, πως την τελευταία 3 ετία μια πόλη της Ελλάδος εξαφανίστηκε από τον χάρτη (βλέπε αυτοκτονίες). Να ενημερώσουν τον περίγυρο, πως ακόμη δεν έχει εμφανιστεί το στατιστικό αποτέλεσμα της έξαρσης καρκινογενέσεων, που προέρχονται από το υπέρμετρο στρες που προκαλεί η ανεργία.
Δηλαδή, με άλλα λόγια, να πουν την αλήθεια.
Όσοι δε, δεν μπορέσουν να φύγουν, λόγω οικονομικών, καλό είναι να κτυπήσουν το κουδούνι του διπλανού τους, να μιλήσουν, να πιουν ένα καφέ, να παίξουν ένα τάβλι και γενικά να μην επιτρέψουν να "γονατίσουν" την ψυχολογία τους, ετοιμάζοντας όμως τους εαυτούς τους κι αυτοί, για νέους λαοπλάνους και αγύρτες που θα προσπαθήσει το "σύστημα" να εμφανίσει, έτσι ώστε όχι μόνο να τους αποκρούσει, αλλά και να τους λιώσει.
Καλοκαιράκι σε όλους να είναι, γεμάτο από σκέψεις του πόσο κορόιδα πιαστήκαμε, αναμνήσεις και απόλαυση γαλήνιας οικογενειακής θαλπωρής, θέληση να αλλάξουν τα πράγματα, κρίσεις αυστηρές και σκληρές, αποφάσεις και προετοιμασία δράσεις.
Καλό πηγαιμό και καλύτερη επιστροφή. Με προσοχή στον δρόμο, αφού κανείς δεν περισσεύει !
Γιώργος Θ. Κανελλάκης

Η ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΩΝ ΠΛΑΣΜΑΤΙΚΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ ΔΙΑΤΡΟΦΗ Ή ΔΙΑΣΤΡΟΦΗ*

 

Γεωργίου Μπόκα

Γεωπόνου

«Ἄρτος καρδίαν ἀνθρώπου στηρίζει…», «Οἶνος καρδίαν ἀνθρώπου εὐ­φραίνει…», ἀλλὰ καὶ «οὐκ ἐπ᾿ ἄρτῳ μόνον ζήσεται ἄνθρωπος».
Γιατί οἱ πρωτόπλαστοι καὶ οἱ πρῶτοι τους ἀπόγονοι ἔζησαν ἑκατοντάδες χρόνια; Γιατί σήμερα κατὰ τὰ κοινῶς ἀποδεδειγμένα σπανίως ἐξαντλεῖται τὸ γενικὸ ὅριο ζωῆς (120 ἔτη). Ὄχι, δέν λιγόστεψαν τὰ καύσιμα, ἀλλὰ ἐ­μεῖς οἱ ἄνθρωποι ἀπομακρυσμένοι συνεχῶς ἀπὸ τὴν Θεία Κοινωνία τὰ νο­θεύσαμε καὶ ὑπερβαρύναμε τὸ ὄχημα (σῶμα μας). Συνέπεια, μικρόβια (μι­κρὸς βίος) ζωή, γκρίζα πορεία γεμάτη ἀρρώστιες καὶ χωρὶς νόημα. Ἂν ὄχι τὸ σύνολο ἀλλὰ κατὰ γενικὴ διαπίστωση, πλέον τοῦ 90% τῶν προβλημά­των ὑγείας τοῦ σύγχρονου ἀνθρώπου ὀφείλονται στὴν ὑπερφαγία καὶ τὴν ταχυφαγία.
Πανηγυρίζουν οἱ φαρμακευτικὲς πολυεθνικὲς καὶ ὅλο τὸ βάρβαρο καὶ ἀπάνθρωπο σύστημα ἐφαρμοσμένης ἰατρικῆς, ἐπεμβατικῆς καὶ θεραπεί­ας. Εὐτυχῶς ποὺ ὑπάρχουν καὶ φωτεινὲς ἐξαιρέσεις σ᾿ αὐτούς, οἱ λίγοι γιατροὶ καὶ οἱ ἐρευνητὲς ἀξίζουν μεγάλα στεφάνια. Στὶς μέρες μας δυστυ­χῶς ὁ πόλεμος ποὺ δέχεται ὁ ἁπλὸς ἄνθρωπος εἶναι ἀμείλικτος καὶ ἀβά­στακτη ἴσως ἡ πίεση. Ἀλλίμονο στὴ σημερινὴ νεολαία ἡ ὁποία πορεύεται σὲ τοπίο τόσο δύσκολο, ποὺ οἱ μέρες ποὺ ζήσανε οἱ μεσήλικες ὡς νέοι, νὰ φαντάζουν ὄαση.
Οἱ δόλιες δυνάμεις ἔχουν ἀποδοθεῖ σὲ μία τιτάνια προσπάθεια νὰ ἁλώ­σουν καὶ τὸ τελευταῖο «κύτταρο» τοῦ ἀνθρώπου. Καὶ βέβαια ἡ ὕψιστη ἅ­λωση δὲν εἶναι ἡ κατοχὴ μίας χώρας, οὔτε κἄν ἡ οἰκονομικὴ καὶ ἴσως ὄχι ἡ πολιτισμικὴ, ἀλλὰ αὐτὴ τῆς δημιουργίας πλασματικῶν καὶ συγκεκριμέ­νων ἀναγκῶν καὶ συνηθειῶν μὲ τελικὴ συνέπεια τὴν πνευματικὴ ἐκβαράθρωση καὶ τὴν ὁλοσχερῆ ὑποδούλωση. Καὶ ὁ «ἐχθρὸς» δὲν χτυπάει τὴν πιὸ ὀχυρωμένη περιοχή, ξεκινάει ἀπὸ τὰ «εὔκολα», τὶς καθημερινὲς βιοτικὲς ἀνάγκες. Τί νερὸ θὰ πιοῦμε, πόσο θὰ πιοῦμε, τί θὰ φάγουμε, πὼς θὰ ντυθοῦμε, πὼς θὰ ξυριστοῦμε, πὼς θὰ πλυθοῦμε, πὼς θα … ὅλα ἐπιβάλλονται-ἕτοιμη ἡ «φυλακή». Σήμερα, ὅσο ποτὲ ἄλλοτε, τὸ ὄχι ἀποκτᾷ ὄχι μόνο ἐθνικὴ σημασία, ἀλλὰ καὶ ὕψιστη πνευματικὴ σημασία, ἢ λέμε ΟΧΙ ἢ τὰ χάνουμε ΟΛΑ.
Καὶ ἂς ξεκινήσουμε ἀπὸ τὰ μικρότερα στὰ μεγαλύτερα. Ὅλοι παραδέχονται ὅτι τὰ προϊόντα ποὺ παράγονται σὲ ἕνα τόπο, εἶναι τὰ καλύτερα γιὰ τοὺς κατοίκους τοῦ τόπου αὐτοῦ. Ἐμεῖς στὴν Πατρίδα μας, αὐτὸ τὸ θαυμάσιο ἐργαστήρι τῆς φύσης ποὺ μᾶς δώρισε ὁ Θεὸς τὸ ἀ­ποδοκιμάζουμε, ἀφοῦ πρῶτα ἐγκαταλείψαμε, θεωρώντας μάλιστα ὄνει­δος, τὴν ἀγροτικὴ ἢ κτηνοτροφικὴ ἐργασία καὶ τρέχουμε νὰ ἀγοράσουμε προϊόντα ἄλλων χωρῶν, ποὺ κανεὶς δὲν ξέρει πῶς καὶ ποῦ παράχθησαν. Ἐπιλέξαμε τὸν “τρόπο” καὶ ὄχι τὸν κόπο, γιὰ νὰ πορευτοῦμε τὶς τελευταῖ­ες δεκαετίες. Ποῦ εἶναι ὁ λαχανόκηπος ποὺ ἀποτελοῦσε τὸν εὐλογημένο τόπο στὸ παρελθὸν καὶ ἔλυνε κάθε δυσκολία τῶν οἰκογενειῶν τῆς ὑπαί­θρου; Ποῦ εἶναι ἡ κατσίκα καὶ γενικῶς τὰ οἰκόσιτα ζῶα καὶ πτηνὰ ποὺ ἀ­νέθρεψαν γενιὲς καὶ γενιὲς μὲ φρέσκο γάλα, αὐγὰ καὶ κρέας; Ποῦ εἶναι τὸ λιοστάσι ποὺ ὅλες οἱ ἐργασίες του ἦταν χαρὰ καὶ τὸ ἀποτέλεσμα βάλσα­μο.; Ποῦ εἶναι τὸ μικρὸ χωμάτινο φουρνάκι στὸ χωριὸ ποὺ τάϊζε τὴν οἰκο­γένεια μὲ ψωμὶ καὶ ἄλλα φαγητά; Εἶχε δὲ ὅλη ἡ γειτονιὰ, ἂν εἶχε ὁ ἕνας. Ποῦ εἶναι ὅλα ἐκεῖνα τὰ δῶρα τοῦ Θεοῦ; Τὰ κάναμε δυστυχῶς σκουπίδια. Εἴμαστε ἡ πρώτη χώρα παραγωγῆς σκουπιδιῶν στὸν κόσμο μὲ περίπου μισὸ τόνο ἀνὰ ἔτος/ἄτομο καὶ δυστυχῶς καὶ αὐτὰ φέρουν ξένες σφραγίδες πάνω τους. Πολλὰ θὰ μπορούσαμε δυστυχῶς ἀκόμη νὰ περιγράψουμε, ὅ­μως εὐτυχῶς ὑπάρχει ἐλπίς. Τώρα ἢ ποτὲ, λέμε ΟΧΙ στὴ μιζέρια καὶ στὴν ἐξάρτηση. Λέμε ΝΑΙ, στὸν ἁπλὸ τὸν ἀληθινὸ Χριστιανικὸ τρόπο ζωῆς, ἀ­φοῦ καὶ ὑγεία συνεπάγεται, ἀλλὰ καὶ πνευματικὴ συνδρομὴ προσφέρει. Ἂς ἀφήσουμε ὅμως τὸν Ἅγιο Πέτρο τὸ Δαμασκηνὸ νὰ μᾶς μιλήσει, μὲ τὴν ἀνάλυσή του στὴ ρήση τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅτι δὲν βλάπτουν τὰ εἰσερχόμενα, ἀλλὰ τὰ ἐξερχόμενα.

Ἡ κατὰ Θεοῦ ἀνάγνωση

Ἡ κατὰ Θεοῦ ἀνάγνωση πρέπει νὰ γίνεται, γιὰ νὰ μὴν περιπλανιέται ὁ νοῦς ἐδῶ καὶ ἐκεῖ. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀρχὴ τῆς σωτηρίας, γιατί ὁ ἐχθρὸς μισεῖ, τὸν ἦχο ποὺ προειδοποιεῖ γιὰ τὸν ἐρχομὸ του, ὅπως λέει ὁ ἅγιος Ἰσαάκ. Ἐ­κεῖνος ποὺ θέλει νὰ ἀποφύγει τὴν ἁμαρτία τελείως, πρέπει τὸ μεγαλύτερο διάστημα νὰ μείνῃ στὸ κελλί του. Ἂν τὸν κυριεύῃ ἀκηδία, ἂς ἐργάζεται λί­γο, ὅπως καὶ ὁ ἀπαθὴς καὶ ὁ γνωστικός, γιὰ ὠφέλεια ἄλλων καὶ βοήθεια κάποιων ἀσθενῶν. Ἔτσι ἔκαναν οἱ μεγάλοι Πατέρες ἀπὸ συγκατάβαση καὶ ἐξομοιώνονταν μὲ τοὺς ἐμπαθεῖς ἀπὸ ταπεινοφροσύνη, γιατί μποροῦ­σαν παντοῦ νὰ ἔχουν τὸν Θεὸ μέσα τους καὶ νὰ σχολάζουν στὴν κατὰ Θεὸν θεωρία, ἀκόμα καὶ στὸ ἐργόχειρο καὶ στὴν ἀγορά, ἀφοῦ, ὅπως λέει ὁ μέγας Βασίλειος, γιὰ τοὺς πάρα πολὺ τέλειους, «αὐτοὶ καὶ ἀνάμεσα στὸ πλῆθος εἶναι πάντοτε σὰν μόνοι στὸν ἑαυτό τους καὶ στὸ Θεό». Ἐκεῖνος τώρα ποὺ δὲν τὰ ἔχει ἀκόμη αὐτά, ἀλλὰ θέλει νὰ δώσῃ διαζύγιο στὴν ἀκη­δία, ὀφείλει νὰ ἀπορρίπτῃ κάθε συναναστροφὴ μὲ τοὺς ἀνθρώπους καὶ τὸν ὑπέρμετρο ὕπνο καὶ νὰ τὴν ἀφήσει νὰ τοῦ λιώσῃ τὸ σῶμα καὶ τὴν ψυ­χή, μέχρις ὅτου βαρεθεῖ καὶ φύγει, διαπιστώνοντας τὴν ὑπομονή του στὴν κατὰ Θεὸν ἀκατάπαυστη σχολὴ, στὴν ἀνάγνωση καὶ στὴν καθαρὴ προ­σευχή. Γιατί, ὅταν ὁ ἐχθρὸς δῇ ὅτι εἶναι ἱκανὸς νὰ κατορθώσῃ κάτι, ἐξακο­λουθεῖ νὰ πολεμᾷ ἀλλοιῶς ὑποχωρεῖ, ἢ τελείως ἢ προσωρινά. Γι᾿ αὐτὸ ὀ­φείλει ἐκεῖνος ποὺ θέλει νὰ νικήσῃ τοὺς ἐχθρούς, νὰ ἔχῃ μεγάλη ὑπομο­νή, ὅποιος δὲ ὑπομείνει ὡς τὸ τέλος, αὐτὸς θὰ σωθῇ. «Εἶναι δίκαιο γιὰ τὸν Θεό, λέει ὁ Ἀπόστολος, νὰ ἀνταποδώσῃ θλίψη σ᾿ ὅσους μᾶς λυποῦν, καὶ σ᾿ ἐμᾶς ποὺ θλιβόμαστε, ἀνακούφιση». Δὲν εἶναι κακὸ κανένα πρᾶγμα ποὺ γίνεται σύμφωνα μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, μὲ ταπείνωση. Ἀλλὰ ἔχουν διαφορὲς τὰ πράγματα καὶ τὰ ἔργα. Καθετὶ λοιπὸν ποὺ εἶναι παραπάνω ἀπὸ τὴν ἀνάγκη, γίνεται ἐμπόδιο σ’ ἐκεῖνον ποὺ θέλει νὰ σωθῇ, δηλαδὴ καθετὶ ποὺ δὲν χρησιμεύει γιὰ τὴ σωτηρία τῆς ψυχῆς, ἢ γιὰ τὴν σωματικὴ ζωή. Δὲν εἶναι τὰ φαγητά, ἀλλὰ ἡ γαστριμαργία τὸ κακό, oὔτε τὰ χρήμα­τα, ἀλλὰ ἡ προσκόλληση σὲ αὐτὰ, οὔτε ὁ λόγος, ἀλλὰ ἡ ἀργολογία, οὔτε τὰ εὐχάριστα τοῦ κόσμου, ἀλλὰ ἡ ἀκράτεια, οὔτε ἡ ἀγάπη στοὺς δικούς μας, ἀλλὰ ἡ προερχόμενη ἀπὸ αὐτὴν παραμέληση στὴν εὐαρέστηση τοῦ Θεοῦ, οὔτε τὰ ἐνδύματα, ὅσα χρειάζεται νὰ σκεπαστοῦμε καὶ νὰ ἀποφύ­γουμε τὸ κρύο καὶ τὴ ζέστη, ἀλλὰ τὰ περιττὰ καὶ πολυτελῆ, οὔτε τὰ σπίτια γιὰ νὰ ἀποφεύγουμε τὸ κρύο, τὴ ζέστη καὶ τοὺς ἐχθρούς, θηρία καὶ ἀν­θρώπους, ἀλλὰ τὰ διώροφα καὶ τριώροφα, τὰ μεγάλα καὶ πολυδάπανα, οὔτε τὸ νὰ ἔχῃ κανεὶς κάτι, ἀλλὰ τὸ νὰ μὴν τὸ ἔχῃ γιὰ ἀναγκαία χρήση, οὔτε τὸ νὰ ἔχουν βιβλία οἱ πολὺ ἀκτήμονες, ἀλλὰ τὸ νὰ μὴν τὰ ἔχουν γιὰ τὴν κατὰ Θεὸν ἀνάγνωση, οὔτε οἱ φίλοι, ἀλλὰ οἱ φίλοι ποὺ δὲν προξενοῦν ψυχικὴ ὠφέλεια. Οὔτε ἡ γυναῖκα εἶναι κάτι κακό, ἀλλὰ ἡ πορνεία, οὔτε ὁ πλοῦτος, ἀλλὰ ἡ φιλαργυρία, οὔτε τὸ κρασί, ἀλλὰ ἡ μέθη, οὔτε ὁ φυσικὸς θυμὸς ποὺ δόθηκε γιὰ τὸν κολασμὸ τῆς ἁμαρτίας, ἀλλὰ ἡ χρήση του κατὰ τῶν συνανθρώπων, οὔτε ἡ ἐξουσία, ἀλλὰ ἡ φιλαρχία, οὔτε ἡ δόξα, ἀλλὰ ἡ φιλοδοξία καὶ ἡ χειρότερη ἀπ᾿ αὐτήν, κενοδοξία, οὔτε τὸ νὰ ἀποκτήσῃ κα­νεὶς ἀρετή, ἀλλὰ τὸ νὰ νομίζῃ ὅτι τὴν ἔχει, οὔτε ἡ γνώση, ἀλλὰ τὸ νὰ νομί­ζῃ κανεὶς ὅτι εἶναι γνωστικός, καὶ τὸ χειρότερο, νὰ μὴ γνωρίζῃ κανεὶς τὴν ἄγνοιά του, οὔτε ἡ ἀληθινὴ γνώση, ἀλλὰ ἡ ψεύτικη. Οὔτε ὁ κόσμος εἶναι κακός, ἀλλὰ τὰ πάθη, οὔτε ἡ φύση, ἀλλὰ τὰ παρὰ φύσει, οὔτε ἡ ὁμόνοια, ἀλλὰ ἐκείνη ποὺ γίνεται γιὰ κακὸ καὶ ὄχι πρὸς ψυχικὴ σωτηρία, οὔτε τὰ μέλη τοῦ σώματος, ἀλλὰ ἡ παράχρησή τους. Ἡ ὅραση δηλαδὴ δὲν ἔγινε γιὰ νὰ ἐπιθυμοῦμε ἐκεῖνα ποὺ δὲν πρέπει, ἀλλὰ γιὰ νὰ βλέπουμε τὰ κτί­σματα καὶ νὰ δοξάζουμε τὸ Δημιουργό, ὥστε νὰ βαδίζουμε σωστὰ πρὸς τὰ συμφέροντα τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματός μας, οὔτε τὰ αὐτιὰ γιὰ νὰ ἀκοῦμε καταλαλιὲς καὶ μωρολογίες, ἀλλὰ γιὰ νὰ ἀκοῦμε τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ καὶ τὶς λαλιὲς τῶν ἀνθρώπων, τῶν πουλιῶν κ.λπ. καὶ νὰ δοξάζουμε τὸν Ποιητή τους, οὔτε ἡ ὄσφρηση εἶναι γιὰ νὰ ἐκθηλύνῃ τὴν ψυχὴ καὶ νὰ τὴ χαλαρώ­νῃ ἀπὸ τὰ ἀρώματα, ὅπως λέει ὁ Θεολόγος, ἀλλὰ γιὰ νὰ ἀναπνέουμε καὶ νὰ δεχόμαστε τὸν ἀέρα ποὺ μᾶς χαρίζει ὁ Θεὸς καὶ νὰ Τὸν δοξάζουμε γι᾿ αὐτό, γιατί χωρὶς ἀέρα δὲν μπορεῖ νὰ ζήσῃ σωματικὰ, οὔτε ἄνθρωπος, οὔ­τε ζῶο.
Καὶ θαυμάζω τὴ σοφία τοῦ Εὐεργέτη, πὼς τὰ πιὸ ἀναγκαία πράγματα βρίσκονται εὔκολα ἀπὸ ὅλους, δηλαδὴ ὁ ἀέρας, ἡ φωτιά, τὸ νερό, τὸ χῶμα. Καὶ ὄχι μόνο αὐτά, ἀλλὰ καὶ ἐκεῖνα ποὺ μποροῦν νὰ σώσουν τὴν ψυχή, τὰ ἔκανε εὐκολώτερα ἀπὸ τὰ ἄλλα πράγματα, ἐνῶ ἐκεῖνα ποὺ κολάζουν τὴν ψυχή, τὰ ἔκανε δυσκολώτερα. Ἡ φτώχεια, γιὰ παράδειγμα, πιὸ εὔκολα σώζει τὴν ψυχή, ἐνῶ ὁ πλούσιος γίνεται ἐμπόδιο σωτηρίας σὲ πολλούς. Ὅ­μως τὴ φτώχεια τὴ βρίσκει ὅποιος νὰ εἶναι, ἐνῶ ὁ πλοῦτος δὲν εἶναι στὸ χέρι μας νὰ τὸν ἀποκτήσουμε. Ἔπειτα ἡ περιφρόνηση, ἡ ταπείνωση, ἡ ὑ­πομονή, ἡ ὑπακοή, ἡ ὑποταγή, ἡ ἐγκράτεια, ἡ νηστεία, ἡ ἀγρυπνία, τὸ κό­ψιμο τοῦ θελήματος, ἡ σωματικὴ ἀσθένεια, ἡ εὐχαρία σὲ ὅλα αὐτά, οἱ πει­ρασμοί, οἱ ζημιές, ἡ στέρηση τῶν ἀναγκαίων, ἡ ἀποχὴ ἀπὸ τὰ εὐχάριστα, ἡ γύμνια ἀπὸ τὰ εὐχάριστα, ἡ γύμνια, ἡ μακροθυμία καὶ γενικὰ ὅλα τὰ ἔργα ποὺ γίνονται γιὰ τὸν Θεό, καὶ ἀνεμπόδιστα εἶναι, καὶ κανεὶς δὲν τὰ διεκδικεῖ, ἀλλὰ μᾶλλον τὰ παραχωρεῖ σ’ ἐκείνους ποὺ θέλουν νὰ τὰ ἔ­χουν, εἴτε θεληματικὰ ἔρχονται, εἴτε ἀθέλητα. Ἐκεῖνα ποὺ συντείνουν στὴν ἀπώλεια τῆς ψυχῆς εἶναι δυσεύρετα, ὅπως ὁ πλοῦτος, ἡ δόξα, ἡ ὑπε­ρηφάνεια, ἡ ἀκαταδεξία, ἡ ἐξουσία, ἡ ἀρχή, ἡ ἀκράτεια, ἡ πολυφαγία, ἡ πολυϋπνία, τὸ νὰ κάνῃ κανεὶς ὅτι θέλει, ἡ ὑγεία καὶ ἡ δύναμη τοῦ σώμα­τος, ἡ δίχως δεινὰ ζωή, τὰ κέρδη, τὸ νὰ ἔχῃ κανεὶς ὅσα ἐπιθυμεῖ, ἡ ἀπό­λαυση ἐκείνων ποὺ φέρνουν εὐχαρίστηση, τὰ πολλὰ καὶ πολυτελῆ ροῦχα καὶ σκεπάσματα καὶ τὰ ὅμοια, γιά τά ὁποῖα πολὺς ὁ ἀγῶνας, λιγοστὴ δὲ ἡ ἀπόκτηση καὶ πρόσκαιρη ἡ ὠφέλεια. Καὶ εἶναι μεγάλη ἡ θλίψη γι᾿ αὐτά, ἀλλὰ μικρὴ ἡ ἀπόλαυση, γιατί καὶ ἐκεῖνοι ποὺ τὰ ἔχουν καὶ ἐκεῖνοι ποὺ δὲν τὰ ἔχουν, ἀλλὰ τὰ ἐπιθυμοῦν, δοκιμάζουν πολλὴ στενοχώρια, ἂν καὶ κανένα δὲν εἶναι κακό· κακὸ εἶναι ἡ παράχρησή τους, ὅπως εἰπώθηκε.
Ἔτσι τὰ χέρια καὶ τὰ πόδια δὲ μᾶς δόθηκαν γιὰ νὰ κλέβουμε καὶ ν᾿ ἁρπάζουμε καὶ νὰ τὰ σηκώνουμε ἐναντίον τῶν ἄλλων, ἀλλὰ γιὰ νὰ τὰ χρησιμοποιήσουμε κατὰ τὸν Θεό, γιὰ ἐλεημοσύνη, δηλαδή, στοὺς φτωχοὺς· οἱ πιὸ ἀσθενεῖς ψυχικῶς γιὰ τὴν τελειότητά μας καὶ γιὰ βοήθεια ὅσων ἔχουν ἀνάγκη, οἱ δὲ πιὸ δυνατοὶ στὴν ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα μὲ τὴν ἀκτημοσύνη καὶ τὴ μίμηση τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν Ἁγίων Του μαθητῶν, γιὰ νὰ δοξάζουμε τὸν Θεὸ καὶ νὰ θαυμάζουμε τὴ σοφία ποὺ εἶναι κρυμμένη στὰ μέλη μας. Πῶς δηλαδή, αὐτὰ τὰ χέρια μας καὶ τὰ μικρά μας δάχτυλα εἶναι ἕτοιμα γιὰ κάθε ἐπιστήμη καὶ ἐργασία, γραφὴ καὶ τέχνη μὲ τὴν πρό­νοια τοῦ Θεοῦ. Ἀπὸ τὰ ὁποῖα προέρχονται ἡ γνώση τῶν ἀναρίθμητων γραφῶν, τῆς σοφίας καὶ τῶν θεραπευτικῶν φαρμάκων, τῶν γλωσσῶν καὶ τῶν διαφόρων γραμμάτων. Καὶ γενικὰ ὅλα ὅσα ἔχουν γίνει καὶ γίνονται καὶ θὰ γίνουν μᾶς ἔχουν χαριστεῖ ἀπὸ ἀπέραντη ἀγαθότητα καὶ πάντοτε μᾶς δίνονται γιὰ νὰ ζήσουμε σωματικῶς καὶ νὰ σωθοῦμε ψυχικῶς, ἂν τὰ χρησιμοποιήσουμε σύμφωνα μὲ τὸν σκοπὸ τοῦ Θεοῦ καὶ Τὸν δοξάζουμε μὲ ὅλη τὴν εὐγνωμοσύνη μας. Ἀλλιῶς ξεπέφτουμε καὶ χανόμαστε καὶ ὅλα συντελοῦν σὲ θλίψη κατὰ τὴν παροῦσα ζωή, ἀλλὰ καὶ σὲ αἰώνια κόλαση κατὰ τὴ μέλλουσα.

*ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ‘Ἐρῶ’ , ΙΑ΄ ΤΕΥΧΟΣ, ΙΟΥΛ.-ΣΕΠΤ. 2012

Μέτρησα τα χρόνια μου...

Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα,ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ' ότι έχω ζήσει έως τώρα...

Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.

Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά,
νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί,
γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.

Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.
Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.
Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί.
Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.


Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους.

Μισώ, να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα.
Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο...
μετά βίας για την επικεφαλίδα.
Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες.

Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται...
Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα...

Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση.
Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους.
Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους.
Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους.
Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους.
Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια
Και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια.

Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή.
Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων...
Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.

Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει.
Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν...Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απ' όσες έχω ήδη φάει.

Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με
τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου.
Εύχομαι και ο δικός σου να είναι ο ίδιος γιατί με κάποιον τρόπο θα φτάσεις κι εσύ...


Μάριο ντε Αντράντε
(Ποιητής, συγγραφέας, δοκιμιογράφος και μουσικολόγος από τη Βραζιλία):

...κι αν κάποτε μείνουμε χωρίς πατέρες;;;

Σε ένα χωριό της Ρουμανίας δεν υπήρχε παπάς και οι κάτοικοι πήγαιναν συχνά στον Πατριάρχη με το αίτημα, την πλήρωση της κενής θέσης. Όμως ο Πατριάρχης δεν είχε την δυνατότητα να ικανοποιήσει το αίτημα των ανθρώπων, διότι το χωριό ήταν απόμακρο και κανείς δεν πήγαινε. 



Μάταια πήγαιναν και ξαναπήγαιναν οι κάτοικοι, αλλά, ο Πατριάρχης τους έλεγε πάντα τα ίδια λόγια, ότι δεν έχω ιερέα να σας στείλω στο χωριό.

Εν τω μεταξύ άλλοι πέθαιναν αδιάβαστοι, άλλοι είχαν γυναίκες και παιδιά χωρίς γάμο, άλλοι είχαν παιδιά και μεγάλοι ακόμα που ήταν αβάπτιστοι.

Μια μέρα σταμάτησε έξω από τον Ναό ένα αυτοκίνητο και κατέβηκε ένας παπάς. Όλο το χωριό με μιας έγινε ανάστατο και όλοι φώναζαν ήρθε παπάς... ήρθε παπάς! Μαζεύτηκαν οι κάτοικοι γύρω του, τον καλωσόρισαν και του είπαν:

Πως ήρθες στο χωριό μας πάτερ, αφού ο Πατριάρχης μας είπε ότι δεν έχει παπά να μας στείλει; Τότε ο παπάς τους είπε γιατί αυτό δεν θέλατε; Δεν θέλατε ιερέα; Ορίστε ήρθα.

Όλο το χωριό χάρηκε στην παρουσία του νέου τους παπά. Ο παπάς άρχισε αμέσως δουλειά πήγε σε όλους τους τάφους και διάβαζε την εξόδιο ακολουθία. Βάπτισε και πάντρεψε όλους στο χωριό, που ήταν αβάπτιστοι και συζούσαν χωρίς την ευλογία του Μυστηρίου! Έκανε κατηχήσεις και καθημερινά λειτουργούσε και κοινωνούσε τον κόσμο τα Άχραντα Μυστήρια του Κυρίου μας!

Μια μέρα καλεί τους χωρικούς και τους λέει ότι: Θα φύγω τώρα εγώ γιατί τελείωσε η αποστολή μου. Το χωριό αναστατώθηκε και του είπε: Τώρα που ήρθες θα φύγεις; Ο παππούλης όμως τους καθησύχασε και τους είπε πως τώρα που ήλθα εγώ εδώ, θ'ακολουθήσουν πάρα πολλοί ιερείς και δεν θα'χετε ποτέ πρόβλημα από εδώ και στο εξής. Πολύς κόσμος θα μαζεύεται εδώ και θα γίνει γενικά το χωριό σας Ορθόδοξο προσκύνημα! Οι χωρικοί δεν καταλάβαιναν πως θα γίνουν όλα αυτά, εκείνοι έβλεπαν πως θα ξαναμείνουν χωρίς παπά και συνέχισαν να τον παρακαλούν να μείνει. Εκείνος όμως επέμενε στην απόφασή του. Τότε αφού οι χωρικοί κατάλαβαν ότι δεν γινόταν τίποτε, καρδιακά τον ευχαρίστησαν για την προσφορά του και τον κατευόδωσαν.

Μετά από μέρες ξαναπήγαν στον Πατριάρχη να τον ευχαριστήσουν που τους έστειλε έναν τόσο καλό παπά και να του πουν όταν μπορέσει να τους τον ξαναστείλει ή να τους στείλει κάποιον άλλον αλλά μόνιμο αυτό την φορά.

Ο Πατριάρχης όμως δεν ήξερε τίποτε. Τους είπε ότι εγώ δεν έστειλα κανέναν παπά γιατί δεν έχω, όμως περιμένετε μήπως ο πρωτοσύγκελος, σας έστειλε κάποιον για να σας εξυπηρετήσει. Πήρε τηλέφωνο τον πρωτοσύγκελο αλλά ούτε αυτός είχε στείλει κανέναν.

Ο Πατριάρχης τους τότε τους είπε τι έκανε αυτός ο παπάς στην ενορία; Οι χωρικοί είπαν μας πάντρεψε, μας βάπτισε, μας έκανε τις κηδείες των γονέων, καθημερινά λειτουργούσε και γενικά μας έκανε ότι πρέπει να κάνει καθημερινά ένας παπάς. Καλά είπε ο Πατριάρχης δεν σας έδινε χαρτιά; Δεν έγραφε τα μυστήρια; -Βεβαίως, είπαν οι χωρικοί, μας έδινε χαρτιά και όλα τα μυστήρια που έκανε τα καταχώρισε στα βιβλία του Ναού. -Καλά δεν είδατε τι έγραφε; Και πως υπέγραφε και με τι όνομα; -Όλα τα στοιχεία Δέσποτα τα έγραφε στα ρουμανικά, αλλά εκείνο που μας έκανε εντύπωση ήταν ότι την υπογραφή την έβαζε σε άλλη γλώσσα που δεν έχουμε ξαναδεί και δεν ξέρουμε τι έγραφε.

Ο Πατριάρχης παρακάλεσε να πάνε να του φέρουν τα βιβλία για να δει ποιος ήταν αυτός ο κληρικός. Όταν του πήγαν τα βιβλία ο Πατριάρχης έμεινε έκθαμβος και δεν πίστευε στα μάτια του! Πράγματι όλα τα στοιχεία ήταν γραμμένα στα ρουμανικά ενώ το όνομα του ήταν γραμμένο στα ελληνικά, με το όνομα της υπογραφής Νεκτάριος επίσκοπος Πενταπόλεως!

...κι αν κάποτε μείνουμε χωρίς πατέρες;;; Χωρίς παπάδες δηλαδή;;; Ο Θεός θα κατεβάσει τους Αγίους Του! Αμήν και τω Θεώ Δόξα!!!

(ειπώθηκε από ρουμάνες μοναχές στον Οικουμενικό Πατριάρχη κατά την επίσκεψή του στην Κρήτη) περιοδικό Αγία Ζώνη τεύχος 22, Μάρτιος 2011