Η Ιστορία θα γράψει ότι ο Ιερώνυμος όρκισε τις κυβερνήσεις του Μνημονίου

του Γιάννη Κεσσόπουλου

Μεγάλη έκπληξη η επιστολή Ιερώνυμου στον Παπαδήμο. Ο Αρχιεπίσκοπος που μέχρι χθες έλεγε ότι η Εκκλησία δεν πρέπει να αναμιγνύεται με την πολιτική, τώρα τα ‘χωσε κυριολεκτικά στον πρωθυπουργό Παπαδήμο για την πολιτική που ακολουθεί. Με λόγια που.

θα τα χαρακτηρίζαμε «ωμή παρέμβαση στα πολιτικά πράγματα» λέει μεγάλες αλήθειες (για να δούμε αν θα τον ψέξουν γι’ αυτό οι προοδευτικοί λιβανιστές του). Δυστυχώς, όμως η Ιστορία θα γράψει ότι ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος όρκισε τις κυβερνήσεις του Μνημονίου. Το thinkfree θεωρεί άκρως ενδιαφέρον να παραθέσει ολόκληρη την ιστορική αυτή επιστολή για να τη διαβάσουμε –για να δούμε αν θα διαβαστεί στο εκκλησίασμα το πρωί της ερχόμενης Κυριακής…

Το θέμα είναι ότι ο κ. Ιερώνυμος καθυστέρησε να παρέμβει και τώρα μας λέει τα αυτονόητα. Αυτά που επισημαίνουν εδώ και μήνες απλοί πολίτες μέχρι συνταγματολόγοι. Τώρα που βρισκόμαστε προ τετελεσμένων. Οι περικοπές έχουν ήδη συντελεστεί, η φορολόγηση έχει θεσμοθετηθεί, λουκέτα, ανεργία, ψυχολογία, όλα έχουν καταρρεύσει. Όσο αυτά συνέβαιναν, η Εκκλησία του κ. Ιερώνυμου ήταν απούσα. Κάποιοι το συνδέουν με τον Γιώργο Παπανδρέου. Όσο ήταν αυτός πρωθυπουργός, λένε, ο Αρχιεπίσκοπος δεν είπε λέξη για τα προφανή που ερχόταν. Δεν ξέρω αν υπάρχει τέτοια σύνδεση, η αλήθεια όμως είναι ότι στις πιο κρίσιμες ώρες αυτού του «πολέμου» (όπως τον χαρακτήρισε ο ίδιος ο ΓΑΠ) η Εκκλησία ήταν απούσα. Απούσα από την ελληνική πραγματικότητα, μακριά από το ποίμνιό της, το λαό.

Άλλη μια αλήθεια είναι ότι υπήρχαν ιεράρχες οι οποίοι τα λέγανε (όπως ο Άνθιμος), όμως το πολιτικομηντιακό σύστημα και τα προβατάκια του που αγκάλιασαν τον κ. Ιερώνυμο περιθωριοποιούσε κάθε φωνή αντίθετη που χτυπούσε καμπανάκι. Τώρα, βέβαια, που «η οργή παραμερίζει τον φόβο» (όπως λέει ο Αρχιεπίσκοπος), κομμάτι κομμάτι το σύστημα αυτό «τα γυρνάει», κάνει κωλοτούμπες, απροκάλυπτα, χωρίς καμία ντροπή. Ίσως για να μπορεί αύριο να πάει μέχρι το περίπτερο για τσιγάρα…

Ο Ιερώνυμος στήριξε την παρουσία του στον αρχιεπισκοπικό θρόνο της Ελλάδας σ’ αυτήν ακριβώς τη διαφορά από τον προκάτοχό του μακαριστό Χριστόδουλο. Εκείνος παρενέβαινε σε καθετί πίστευε ότι θίγει την Ορθοδοξία και τον Ελληνισμό. Αντίθετα, ο διάδοχός του διακήρυξε δήθεν ότι μόνο έργο της Εκκλησίας είναι το πνευματικό. Και ακολούθησε αυτήν την πρακτική. Ιδού, λοιπόν, σήμερα τα αποτελέσματα. Τραγικά για το λαό που μεγάλη μερίδα λέει ότι αν σήμερα ζούσε ο Χριστόδουλος μπορεί τα πράγματα να ήταν διαφορετικά. Η αλήθεια είναι ότι, πέραν συμπάθειας ή αντιπάθειας, ενστάσεων ή άλλων όσον αφορά την προσωπικότητά του, ο Χριστόδουλος δικαιώνεται σήμερα. Δυστυχώς για όλους μας.

Άλλη μια αλήθεια –ίσως και η πιο σημαντική- είναι, πέραν όλων των παραπάνω, ότι για να φτάσει αυτό ο Αρχιεπίσκοπος να συντάσσει τέτοια επιστολή προς τον Πρωθυπουργό, φανταστείτε τι παίζεται. Φανταστείτε τι έρχεται, που τόσο μεγάλη ανησυχία προκαλεί πλέον και στον δήθεν απολιτίκ Ιερώνυμο που τον κάνει να παρεμβαίνει ωμά στα πολιτικά πράγματα…

Διαβάστε ολόκληρη την επιστολή για να βγάλετε τα δικά σας συμπεράσματα.

«Εξοχώτατε κύριε Πρόεδρε,

Σπαράσσεται η καρδιά και θολώνει ο νους μας με όσα συνέβησαν τους τελευταίους καιρούς και εξακολουθούν να συμβαίνουν στον Τόπο μας. Άνθρωποι με αξιοπρέπεια χάνουν, από τη μία στιγμή στην άλλη, τη δουλειά, ακόμη και το σπίτι τους.

Το φαινόμενο των αστέγων, αλλά και των πεινασμένων – φαινόμενο κατοχικών εποχών – παίρνει εφιαλτικές διαστάσεις. Οι άνεργοι αυξάνονται κατά χιλιάδες μέρα με τη μέρα. Το ίδιο και τα λουκέτα μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων. Τα νέα παιδιά, τα καλύτερα μυαλά του Τόπου, παίρνουν τον δρόμο της μετανάστευσης. Οι πατεράδες μας δεν μπορούν να ζήσουν, μετά τις δραματικές περικοπές των συντάξεών τους. Οικογενειάρχες και ιδίως οι πιο φτωχοί, οι πολύτεκνοι, οι μεροκαματιάρηδες, βρίσκονται σε απόγνωση, μετά τις αλλεπάλληλες περικοπές των μισθών τους και τους αβάσταχτους νέους φόρους. Η πρωτόγνωρη καρτερία των Ελλήνων εξαντλείται, η οργή παραμερίζει τον φόβο και ο κίνδυνος κοινωνικής ανάφλεξης δεν μπορεί να αγνοείται πια, ούτε από εκείνους που διατάσσουν, ούτε από εκείνους που εκτελούν τις φονικές συνταγές τους.

Στις δύσκολες και -αναντίλεκτα- κρίσιμες αυτές ώρες, οφείλουμε όλοι να ξέρουμε και να καταλαβαίνουμε τι σημαίνει το γεγονός ότι η ανασφάλεια, η απόγνωση και η κατάθλιψη έχουν φωλιάσει σε κάθε ελληνικό σπίτι. Ότι προκάλεσαν δυστυχώς – και συνεχίζουν να προκαλούν – ακόμη και αυτοκτονίες, εκείνων που δεν μπόρεσαν να αντέξουν το δράμα των οικογενειών και τον πόνο των παιδιών τους.

Μπροστά σε όλα αυτά, η Εκκλησία της Ελλάδος αξιοποιεί κάθε δυνατότητα αλληλεγγύης. Και είναι θετικό που, μέσα στην τόση καταχνιά, ξεπροβάλλει η ευαισθησία, το φιλότιμο και ο αγνός πατριωτισμός των Ελλήνων. Για να δώσει ένα πιάτο φαΐ, ένα ρούχο, μια ανάσα ζωής στους απελπισμένους.

Δυστυχώς, όμως. Όπως ξεκάθαρα φαίνεται πλέον, το δράμα της Πατρίδας μας όχι μόνο δεν τελειώνει εδώ, αλλά μπορεί να προσλάβει και νέες ανεξέλεγκτες διαστάσεις.

Ζητούνται, άλλωστε, τις ώρες αυτές, ακόμη σκληρότερα, ακόμη πιο επώδυνα, ακόμη πιο άδικα μέτρα, στην ίδια αδιέξοδη και αποτυχημένη γραμμή του πρόσφατου παρελθόντος μας.

Ζητούνται ακόμη μεγαλύτερες δόσεις ενός φαρμάκου που αποδεικνύεται θανατηφόρο.

Ζητούνται δεσμεύσεις που δεν λύνουν το πρόβλημα, αλλά αναβάλλουν μόνο προσωρινά τον προαναγγελθέντα θάνατο της Οικονομίας μας.

Και υποθηκεύουν, ταυτόχρονα, την εθνική μας κυριαρχία.

Υποθηκεύουν τον πλούτο που έχουμε, αλλά και αυτόν που μπορεί να αποκτήσουμε στα εδάφη και τις θάλασσές μας.

Υποθηκεύουν την Ελευθερία, τη Δημοκρατία, την Εθνική μας Αξιοπρέπεια.

Απογοητευμένοι, απελπισμένοι και ανήσυχοι Ελληνες μας ρωτούν και ζητούν υπεύθυνες, ειλικρινείς και πειστικές απαντήσεις.

Ρωτούν τι τους ξημερώνει η επόμενη ημέρα.

Ρωτούν που πάει η Πατρίδα μας.

Ρωτούν τι επιτέλους μπορεί να σταματήσει το δράμα.

Τι μπορεί να ξαναγεννήσει την χαμένη ελπίδα.

Δυστυχώς όμως!

Στη διαμόρφωση των αποφάσεων, οι φωνές των απελπισμένων, οι φωνές των Ελλήνων, αγνοούνται προκλητικά.

Δυστυχώς, σήμερα, οι Έλληνες δεν βρίσκουμε απάντηση ούτε στα όσα έγιναν και εξακολουθούν να γίνονται, ούτε στα όσα ζητούνται από τους ξένους. Είναι, μάλιστα, τουλάχιστον ύποπτη η εμμονή τους σε αποτυχημένες συνταγές. Και είναι προκλητικές οι αξιώσεις τους σε βάρος της Εθνικής μας κυριαρχίας.

Και αυτό είναι, ίσως, το πιο ανησυχητικό.

Δεν μπορεί, άλλωστε να αγνοείται από κανέναν ότι οι αντοχές των ανθρώπων γύρω μας εξαντλήθηκαν. Όπως εξαντλήθηκαν και οι αντοχές της πραγματικής οικονομίας.

Και βέβαια, δεν μπορεί παρά να υπάρχουν μπροστά μας και άλλοι δρόμοι.

Δρόμοι πνευματικής ανάτασης και οικονομικής ανάταξης.

Δρόμοι δημιουργίας, ελπίδας και προοπτικής.

Δρόμοι ανοικτοί για κάθε Ελληνίδα και κάθε Έλληνα.

Σε αυτούς τους δρόμους οφείλουμε να πορευθούμε όλοι, με τη συναίσθηση της μετάνοιας.

Ενώνοντας τις αστείρευτες δυνάμεις του Έθνους μας

Αποκρούοντας, ταυτόχρονα, τους έξωθεν εκβιασμούς και απορρίπτοντας τις θανατηφόρες συνταγές τους.

Έχοντας, πάνω απ’ όλα, ακλόνητη τη βεβαιότητα, ότι με τη βοήθεια του Θεού και την πίστη στις δυνατότητές μας μπορούμε να τα καταφέρουμε.

Η Ελλάδα του Πολιτισμού, η Ελλάδα της Ιστορίας, η Ελλάδα των Παραδόσεων δεν μπορεί να χαθεί ούτε γιατί κάποιοι το πίστεψαν, ούτε γιατί κάποιοι μπορεί να το θέλουν. Η Ελλάδα μας μπορεί να σταθεί στα πόδια της. Μπορεί, και πάλι, να τραβήξει μπροστά.

Εξοχώτατε κύριε Πρόεδρε,

Αυτόν τον δρόμο αναζητούμε και προσδοκούμε οι Έλληνες σήμερα».

Έφυγε ο Θόδωρος Αγγελόπουλος

Ο κόσμος της έβδομης τέχνης θρηνεί εδώ και λίγες ώρες έναν από τους μεγαλύτερους δημιουργούς του. Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος έφυγε από την ζωή αργά το βράδυ της Τρίτης, 24 Ιανουαρίου, ενώ νοσηλευόταν στην εντατική μετά από τροχαίο ατύχημα που είχε κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της τελευταίας ταινίας της τριλογίας του, με τίτλο «Η άλλη θάλασσα».

Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, στον περιφερειακό της Δραπετσώνας, ο μεγάλος Έλληνας σκηνοθέτης παρασύρθηκε από μοτοσικλέτα την οποία οδηγούσε ειδικός φρουρός της Ελληνικής Αστυνομίας, ο οποίος βρισκόταν εκτός υπηρεσίας. Το ασθενοφόρο έφτασε στο σημείο 45 λεπτά μετά το ατύχημα, αφού προηγήθηκε –σύμφωνα με τα μέλη του κινηματογραφικού συνεργείου– τηλεφώνημα στον Υπουργό Υγείας Ανδρέα Λοβέρδο.

Ο 77χρονος σκηνοθέτης βραβευμένων ταινιών όπως το Μετέωρο Βήμα του Πελαργού και το Μια Αιωνιότητα και Μια Μέρα γεννήθηκε στην Αθήνα στις 27 Απριλίου του 1935. Σπούδασε εθνολογία και κινηματογράφο στο Παρίσι, και επέστρεψε στην Αθήνα το 1964. Εργάστηκε αρχικά ως κριτικός κινηματογράφου στην εφημερίδα Δημοκρατική Αλλαγή, και εν συνεχεία ως σκηνοθέτης.

Το 1968 παρουσίασε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης την πρώτη του μικρού μήκους ταινία, Εκπομπή, ενώ δύο χρόνια αργότερα κέρδισε το πρώτο βραβείο του Φεστιβάλ για την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία, Αναπαράσταση.

Από τότε μέχρι σήμερα, σκηνοθέτησε συνολικά 15 ταινίες, οι οποίες βραβεύτηκαν σε φεστιβάλ όπως αυτά του Βερολίνου, της Βενετίας (όπου κέρδισε το Χρυσό Λιοντάρι για τον Μεγαλέξανδρο) και των Καννών (όπου τιμήθηκε με τον Χρυσό Φοίνικα για το μια Αιωνιότητα και μια Μέρα). Καθιερώθηκε ως ένας από τους σπουδαιότερους κινηματογραφιστές του κόσμου.

Ομορφιά ρωμαίγικη

ένα από τα πιό καλογυρισμένα video για την Ελλάδα, κάνει τον γύρο του Internet τον τελευταίο καιρό, αφού είναι γυρισμένο σε υψηλή ανάλυση (HD) με εκπληκτικά πλάνα από ελικόπτερο από όλη την Ελλάδα, με μία πολύ ωραία μουσική επένδυση...!




Ενδεικτικά τα μέρη που φαίνονται στο βίντεο είναι:

Όλυμπος, Αθήνα, Πειραιάς, "Υψηλή Γέφυρα" (κρεμαστή) της Χαλκίδας, Φάρος Ρέπι - Σκιάθου (μάλλον), Ναός του Ποσειδώνα στο Σούνιο, Αιγαίο, Κυκλάδες, Μύκονος, Ο Φάρος Αρμενιστής - Μυκόνου, Δήλος, Νάξος (Η Πορτάρα, η μαρμάρινη πύλη στη νησίδα Παλάτια), Χαλκί Νάξου, Αμοργός - Η Παναγία Χοζοβιώτισσα, Αντίπαρος, Σίφνος, Πάρος, Κρατήρας Σαντορίνης, Νέα Καμένη, Αμμούδι (Σαντορίνης), Σαντορίνη, Ηφαιστειογενές έδαφος - Θηρασία, Χώρα Θήρας, Κνωσός, Κρήτη, Ρόδος, Λίνδος Ρόδου, Λέσβος, Μυτιλήνη - Η Παναγία της Πέτρας, Γενοβέζικο Φρούριο Μήθυμνας, Θράκη, Άλογα στο ποτάμι του Αξιού, Καβάλα, Αρχαιολογικός χώρος των Φιλίππων, Χερσόνησος όρους Άθως (Άγιο Όρος), Θεσσαλονίκη, Καταρράκτες Έδεσσας, Λίμνη Πρέσπα, Φαράγγι του Βίκου, Γέφυρα στην τεχνητή λίμνη του Αλιάκμονα, Λίμνη Ιωαννίνων, Μετέωρα, Διώρυγα της Κορίνθου, Οδοντωτός στο φαράγγι του Βουραϊκού, Μονεμβασιά, Πύλος, Νιόκαστρο Πύλου, Μπούρτζι Μεθώνης, Σπαρτιάτικο φρούριο Σφακτηρίας, Ναός της Αφαίας στην Αίγινα, Μυκήνες, Θέατρο της Επιδαύρου, Αρχαίο στάδιο της Ολυμπίας, Ζάκυνθος, Ναυάγιο στη Ζάκυνθο, Μοναστήρι της Παναγίας της Βλαχέρνας - Κέρκυρα, Δελφοί, Ακρόπολη - Αθήνα, Ξωκλήσι και θάλασσα...!

Η μουσική είναι από τους Βαγγέλη Παπαθανασίου, Σταύρο Ξαρχάκο, Γιάννη Μαρκόπουλο, Ευανθία Ρεμπούτσικα και Κυριάκο Καλαϊτζίδη.

Τα ισχυρά ρωσικά συμφέροντα στο Άγιον Όρος

Έχουν οι Ρώσοι συμφέροντα στο Αγιον Όρος; Για να γίνουν ίσως πιο κατανοητές οι αντιδράσεις από τη Ρωσία για τη σύλληψη, αλλά και οι εκφράσεις περί επίθεσης στον Αθω, αξίζει να δει κανείς, ιστορικά, τη ρωσική προσέγγιση στο Αγιον Ορος. Είναι αλήθεια πως επί εκατοντάδες χρόνια, κυρίως στην εποχή της Τουρκοκρατίας, το Αγιον Ορος ήταν σε φθίνουσα κατάσταση, συχνά και στα όρια πείνας, εξαθλίωσης. Σε πολλές περιπτώσεις οι Ρώσοι τσάροι και οι προύχοντες μεγαλοτσιφλικάδες ήταν αυτοί που συνέτρεχαν τους μοναχούς, έδιναν χρήματα, έκαναν δωρεές…

Στα όρια του Βατοπαιδίου, το 16ο αιώνα, έκτισε ο Ρώσος μοναχός μια μικρή μονή που αργότερα πήρε το όνομά του, Ανδρέα του πρωτοκλήτου. Εκείνος προσείλκυσε από την τσαρική Ρωσία πολλούς μοναχούς αλλά και χρήμα, χρυσό και υλικά αναγκαία για τη διαβίωση των μοναχών. Στη σημερινή Ρωσία, το ύψιστο μετάλλιο τιμής που επιδίδει κάθε χρόνο η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία σε παράγοντες που διακρίνονται για την ενίσχυση του πνεύματος της Ορθοδοξίας φέρει το όνομά του. Μετάλλιο του Ανδρέα Πρωτοκλήτου.

Η μεγαλοπρέπεια για την οποία ξεχωρίζει στο Αγιον Ορος το ρωσικό μοναστήρι, Αγιος Παντελεήμων, μαρτυρά όχι μόνο τον πλούτο της τότε Αγίας Ρωσίας, αλλά και το ενδιαφέρον της ύπαρξης χώρου που να αποτελεί ένα παγκόσμιο κέντρο Ορθοδοξίας. Η ανάδειξη της εξουσίας των μπολσεβίκων στη Ρωσία το 1917 άφησε ανεκπλήρωτα πολλά εκ των ορθοδόξων επιδιώξεων της Μόσχας. Το ρωσικό μοναστήρι στον Αθω πέρασε στην παρακμή, αν και πάντα εκεί υπήρχαν μοναχοί Ρώσοι, αλλά και από την Ουκρανία, τη Λευκορωσία…

Η σύσφιγξη των σχέσεων Αθήνας –Μόσχας και η υπογραφή συμφωνίας για την ανάπτυξη προσκυνηματικού τουρισμού μπορεί για μας να είχαν στόχο μόνο την προσέλκυση περισσοτέρων τουριστών από τη Ρωσία, για κείνους αποδείχτηκε πως ήταν κάτι παραπάνω. Χιλιάδες Ρώσοι επισκέφθηκαν το Αγιον Ορος τα τελευταία χρόνια, αφήνοντας εκεί «γερό» οβολόν τους.

Όπως μαθαίνουμε μετά την επίσκεψη Πούτιν, το 2005, μια πλειάδα Ρώσων υπουργών, κυβερνητών περιοχών, μεγαλοεπιχειρηματιών, καλλιτεχνών κά θεωρεί απαραίτητο στις μεγάλες γιορτές της Ορθοδοξίας να επισκεφθεί το Αγιον Όρος. Ο ΓέρονταςΕφραίμ, προφανώς, «έπιασε το μήνυμα» και το Βατοπαίδι είναι ένα από τα μοναστήρια που επισκέπτονται πιο συχνά οι Ρώσοι προσκυνητές. Ισως, για δικούς του λόγους, να συνέβαλε σε αυτό που οι Ρώσοι έτειναν τους προηγούμενους αιώνες και ατόνησε την περίοδο της σοβιετικής εξουσίας. Τη μετατροπή σε παγκόσμιο κέντρο Ορθοδοξίας. Κάτι τέτοιο, σύμφωνα με τους Ρώσους υποστηρικτές τουΓ. Εφραίμ, προκάλεσε αντιδράσεις στην Ε.Ε., όπου η κυριαρχία του Καθολικισμού είναι οφθαλμοφανής. Σύμφωνα με τον επικεφαλής του Ιδρύματος «Φίλων του Βατοπαιδίου» Σεργέι Ρούντοφ, δύο είναι οι αιτίες σύλληψης. Η πρώτη είναι η παλιά γραμμή πλεύσης της Ε.Ε. να πείσει την Ελλάδα να «ξεμπερδεύει με το Αγιον Ορος» και να ανοίξει τα σύνορα, να απαλείψει τις βίζες και να καταργήσει την ιερή κοινότητα στο Αγιον Ορος. Η δεύτερη αιτία, υποστηρίζει, είναι το συνεχώς αυξανόμενο κύρος των Ρώσων στο Αγιον Ορος.

Το ναυάγιο Παπανδρέου με Ρωσία έφερε την οργή για τον Γέροντα Εφραίμ

Όσον αφορά τους ισχυρισμούς ότι πίσω από τις σκληρές αντιδράσεις στη σύλληψη Γ.Εφραίμ βρίσκεται ο Βλαντιμίρ Πούτιν επειδή ενοχλήθηκε γιατί, ενώ συνομιλούσε με τον ηγούμενο του Βατοπαιδίου, λίγες μέρες μετά εκείνος βρέθηκε στη φυλακή, αυτοί απορρίπτονται από ρωσικούς κύκλους, που χαρακτηρίζουν επιφανειακή και υποκειμενική μία τέτοια προσέγγιση.

Ο Πούτιν, διευκρινίζουν οι Ρώσοι, συνάντησε τον Γ.Εφραίμ δύο φορές κατά την πολυήμερη περιοδεία του και έκανε δηλώσεις για την εμβάθυνση της κατανόησης και της συνεργασίας ανάμεσα στις δύο χώρες.

Λόγια τα οποία θα έπρεπε να απευθύνει όχι σε έναν μοναχό, αλλά στον Έλληνα πρωθυπουργό και την πολιτική ηγεσία της χώρας. Όμως οι ελληνορωσικές σχέσεις τα τελευταία δύο χρόνια μπήκαν σε «αγρανάπαυση» και οι επαφές περιορίστηκαν στα τουριστικά ταξίδια Γερουλάνου!

Είναι χαρακτηριστικό ότι σε πρόσφατη συνέντευξή του στην αυστριακή «Προφίλ» ο Γ. Παπανδρέου ανέφερε πως κατανόησε το πόσο χάλια ήταν η οικονομία τον Φεβρουάριο του 2010. Η Ελλάδα, όπως προκύπτει από αυτή την παραδοχή, χρειαζόταν τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο άμεσα χρήματα. Τότε ακριβώς που πραγματοποιήθηκε η επίσκεψη του τέως πρωθυπουργού στη Μόσχα. Μια επίσκεψη, κατά γενική ομολογία, πρόχειρα οργανωμένη χωρίς ουσία. Πολύ αργότερα, από διπλωματικούς κύκλους έγινε γνωστό πως ο Πούτιν, μετά τις συνομιλίες με τον Παπανδρέου, αναρωτήθηκε «τι ήρθε να κάνει στη Μόσχα ο Παπανδρέου;». Το Κρεμλίνο ήταν διατεθειμένο να βοηθήσει οικονομικά και τα ανταλλάγματα δεν ήταν τίποτα άλλο παρά η υπόσχεση της κυβέρνησης στην Ελλάδα ότι θα τιμήσει τις ενεργειακές συμφωνίες που υπέγραψε η υπό τον Καραμανλή προηγούμενη. Για τους ειδικούς είναι κατανοητό τι θα σήμαινε, μέσα στον Φεβρουάριο, μια συμφωνία δανειοδότησης με 15-25 δισ. ευρώ, τρεις μήνες πριν από το σύρσιμο της χώρας στη λαιμητόμο του Μνημονίου. Αντί αυτού είχαμε μεγαλοστομίες περί «μακραίωνων ιστορικών και πολιτικών σχέσεων».

Δεύτερη φορά ο Πούτιν, τον Αύγουστο 2010, επιδίωξε να αναθερμάνει τον ουσιαστικό διάλογο ανάμεσα στις δύο πρωτεύουσες. Με επιστολή του πρότεινε στον Παπανδρέου την υλοποίηση της συμφωνίας αγοράς των αρμάτων μάχης (BMP), με αποπληρωμή αγροτικά προϊόντα, η οποία εκτός των άλλων θα συνέβαλε στην ενίσχυση των ελληνικών εξαγωγών. Δύο βδομάδες αργότερα και προφανώς αφού είχε ολοκληρώσει τις διακοπές του, ο Γ. Παπανδρέου απάντησε με ευγένεια ότι έλαβε το μήνυμα και… εκτιμά ιδιαίτερα το επίπεδο των διμερών σχέσεων!

Στο μεταξύ, ο Παπανδρέου είχε φροντίσει να στείλει την Τίνα Μπιρμπίλη στη Μόσχα για συμμετοχή σε ενεργειακό φόρουμ. Με την ευκαιρία, η κ. Μπιρμπίλη είδε και τον αρμόδιο Ρώσο υπουργό. Και στη συνάντηση αυτή διαπιστώθηκαν οι «πολύ καλές σχέσεις», πλην όμως ο Ρώσος επίσημος της τα «έψαλε» για την ευθύνη του πλήρους παγώματος των ενεργειακών συμφωνιών.

Οι Ρώσοι, μετά και την παταγώδη αποτυχία του ελληνορωσικού φόρουμ στην Αθήνα, τον Μάιο 2011, δεν είχαν καμιά αμφιβολία πως με κυβέρνηση Παπανδρέου οι διμερείς σχέσεις μπήκαν στον αυτόματο πιλότο σε μια κατιούσα πορεία.

Η θέρμη με την οποία οι Ρώσοι πιστοί υποδέχτηκαν την Αγία Ζώνη, τον περασμένο Οκτώβριο, έδειξε περίτρανα πόσο βαθιά ριζωμένα στη συνείδηση των απλών ανθρώπων είναι ο σεβασμός και η αγάπη για τη χώρα μας. Είναι εξηγήσιμη, εν πολλοίς, η αντίδραση του απλού κόσμου στη σύλληψη του Γ.Εφραίμ και πολύ λίγοι είναι εκείνοι που μπορεί να έχουν εικόνα για τα έργα και ημέρες του ηγουμένου. Το Κρεμλίνο, η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία έχουν εικόνα και αντιδρούν έτσι όπως αντιδρούν, επιδιώκοντας να αφήσουν όσο μπορούν πιο εκτεθειμένη την ελληνική κυβέρνηση, με την οποία τίποτα θετικό δεν έγινε στη διάρκεια της δίχρονης θητείας της σε διμερές επίπεδο. Αξίζει να δώσει προσοχή κανείς στις ειδήσεις που έρχονται από τη Μόσχα αναφορικά με τις αλλεπάλληλες πικετοφορίες έξω από την ελληνική πρεσβεία. Αυτές ελέγχονται αυστηρά ώστε να μην είναι μαζικές -γίνεται λόγος για μερικές δεκάδες διαδηλωτών-, με τη μέγιστη όμως προβολή στα ρωσικά ΜΜΕ. Σαφώς δεν επιθυμούν να αναλώσουν το βάθος των διμερών σχέσεων στις αντιδράσεις για την προφυλάκιση του Γ.Εφραίμ.

Από τον “Τύπο της Κυριακής”

Υπόθεση Εφραίμ η φυλάκιση, ο πλούτος, ο Σκάι, Ρωσία και η διαμάχη στην ντόπια αστική τάξη…

Ημίχρονο 2^ο…

Άλλο και τούτο! Συλλαμβάνεται ο «Εφραίμ», που έπαιξε στις «ανταλλαγές» τον 3^ο ρόλο, με πρώτο οικονομικά ιδιωτικά συμφέροντα και 2^ο τις κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και Ν. Δ. Κανένας αντίθετα μεγάλος μέσα, εννοώ βοά και αναστενάζει ο λαός και χαίρεται το «Κολονάκι»:

α) Στο κραχ του χρηματιστηρίου (1999) με το σάρωμα του ιδιωτικού πλούτου και των μισών αποθεμάτων των δημόσιων ασφαλιστικών ταμείων (Κ. Σημίτης – Λ. Παπαδήμος στην εξουσία).

β) Στο έγκλημα των Ολυμπιακών αγώνων 2004 – υπόθεση siemens με όλο το πολιτικό σκηνικό της νεοδεξιάς – ακροδεξιάς και της μεγάλη μερίδας της εκκλησιαστικής ηγεσίας να μην αρθρώνει λόγο.

γ) Στις μίζες πολεμικού υλικού, μεγάλων έργων (ειδικά στους δρόμους).

δ) Στην ξαφνική διάλυση του κοινωνικού ιστού, του κόσμου της εργασίας, των δημόσιων αγαθών, του δημόσιου και εθνικού πλούτου και στο σχεδιασμό οικονομικού και όχι μόνο διαμελισμού του νεωτερικού μας ελλαδικού κράτους.

Γράφει ο υποβολέας μου: «…Διαφώνησα, σε πολύ υψηλούς τόνους μάλιστα, με τις βασικές διαχειριστικές επιλογές του π. Εφραίμ στην υπόθεση των ανταλλαγών. Όμως αυτό που συμβαίνει τώρα είναι τόσο προκλητικό, που δεν στέκει με καμμία δικανική ή ηθικολογική ψευτοδικαιολογία. Έχουμε να κάνουμε με έναν ηγούμενο που κάθεται, σε οικογενειακή ατμόσφαιρα ιδιαίτερης οικειότητος μάλιστα, με την ηγεσία της μεγαλύτερης πυρηνικής δυνάμεως του πλανήτη, με την οποία φρόντισαν να διαρρήξουν τις σχέσεις τους οι δωσίλογοι του ΔΝΤ…»

Προσωπικά νομίζω παίζεται ένα τεράστιο παιχνίδι, οικουμενικών διαστάσεων, σε τέσσερα επίπεδα:

1) Θεολογικό: Ελάχιστοι εκκλησιαστικοί, ηγούμενοι, λαϊκοί θεολόγοι μίλησαν ή μιλούν για την ιδιάζουσα σιωπή για τα τεράστια νεοκαπιταλιστικά – καλβινικού τύπου – «ανοίγματα» (Ολυμπαικά ακίνητα, Of sor etaireies, κλπ) της νεοβατοπεδινής ηγεσίας, για τα οποία έχουμε εδώ στο φτωχό ΜτΒ γράψει πάλι και πάλι: Βατοπέδι: Πτυχές αναδυόμενες υψηλής εκκλησιαστικής «ραπτικής»*

2) Εκκλησιαστικό: Η ιστορική Ορθοδοξία (και το Ισλαμ) αποτελούν καίριους πολιτισμικούς στόχους, αφού δυνητικά μπορούν να αποτελέσουν καταλύτες για τη δημιουργία απελευθερωτικών (αλλά και ταξικών) κινημάτων στην ευρύτερη περιοχή, συνδεόμενοι με τις ποικιλόμορφες, διάχυτες και ακόμα διασπασμένες δυνάμεις επαναστατικές δυνάμεις. Η νεοβάρβαρη επίθεση στους λαούς της Ε. Ε. με τη χώρα μας σε επίπεδο «πειραματόζωου» στην Ευρωζώνη και της Ανατολικής Μεσογείου κεντρικό κρίκο τη Λιβύη και τη Συρία. Εκεί που η νεόπλουτη, ευρωλιγούρική και ρεφορμιστική αριστερά έχει βάλει την αντι-ιμπεριαλιστική (sic) ουρά κάτω από τα σκέλια των μηχανισμών της αποτελούν το πολιτικό τοπίο της προηγούμενης εκτίμησης.

3) Γεωοικονομικό: Οι δυνάμεις που έφεραν, στήριξαν, «συνεργάζονται» και σχεδιάζουν με το τρίπολο ΕΚΤ (ευρωπαϊκά κεφάλαια – Ε. Ε. (ιδιότυπου γερμανικού ελέγχου) – ΔΝΤ (κυρίως αμερικανικής κυριαρχίας) θέλουν να αποδομήσουν οποιαδήποτε προσπάθεια στο χώρο της κεντροδεξιάς που σχεδιάζει ανοίγματα με την ρωσική ολιγαρχία (πούτιν, ρώσικο κεφάλαιο, ρώσικη ορθόδοξη εκκλησιαστική Γ΄ Ρώμη, κλπ).

Ο (κυπριακής καταγωγής) Εφραίμ – να μη ξεχνάμε – ηγείται μιας Ι. Μ. που τα τελευταία χρόνια κυριαρχείται από κυπρίους μοναχούς (κανένα κατ’ αρχήν πρόβλημα), αλλά φαίνεται ότι ανήκει στο εκκλησιαστικό ρεύμα που στηρίζεται στον εκκλησιαστικό οικονομικό πλούτο και τις ισχυρές πολιτικές διασυνδέσεις με πολιτικά πρόσωπα.

Οι κύπριοι, παραδοσιακά από την εποχή ακόμα της Σοβιετικής Ένωσης, έχουν ισχυρούς δεσμούς με ρώσικα, λευκά ή μαύρα κεφάλαια. Πολιτικές τύπου ρώσικων αγωγών μέσω Βουλγαρίας-Ελλάδος (Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη), δάνεια από τη Ρωσία, υποδοχή ρώσικου στόλου στη Μεσόγειο, ρώσικα οπλικά συστήματα (θυμηθείτε ποια κρύβονται σε σπηλιές ελληνικών ορέων), αλλά και εκκλησιαστικοί άξονες με το ρώσικο Πατριαρχείο με βάσει σε άγιο Όρος, Κύπρο κλπ θεωρούνται «casous beli»… Ο Εφραίμ, μεσαία πασοκικά στελέχη, ο Καραμανλής παραβίασαν τέτοιες στρατηγικές, ενώ ο ΓΑΠ και οι μνημονιακοί πολυποίκιλοι μηχανισμοί στη χώρα μας τις … ροκάνισαν.

Ερώτημα: Τι ήθελε ο Εφραίμ πριν λίγες μέρες στη Μόσχα με την «Τίμια Ζώνη» του βατοπεδίου; Τι ειδικές σχέσεις συνεχίζει με τον Πούτιν; Τι παίζει με την Γ΄ Ρώμη; Πως τελικά κατάφεραν εκκλησιαστική συγκέντρωση-προσκύνημα που οι πληροφορίες λένε ότι ξεπέρασε την κηδεία του Στάλιν;

В

Москве встретили Пояс Пресвятой Богородицы

Πριν απαντήσουμε εμείς, απάντησε το πιο σκοτεινό κομμάτι του μνημονιακού, ευρωλιγούρικου, υποταγμένου πολιτικού παρασκηνίου και έστησε την «φυλάκιση» του Εφραίμ παραμονές Χριστουγέννων της ελλαδικής Ορθοδοξίας, του Οικουμενικού Πατριαρχείου, κλπ, αλλά όχι του Αγίου Όρους, του Πατριαρχείου Μόσχας και εν γένει των Σλάβων…

4) Πολιτικό: Ξεκαθάρισμα στον Α. Σαμαρά και όλους τους νεοσυντηρητικούς που τον στηρίζουν, φανερά ή πλάγια, ότι τέτοιες πολιτκές δεν θα πε΄ρασουν. Θα αποδείξει πριν τις εκλογές, όχι πια συμβολικά με μια επιστολή υποτέλειας, αλλά με ξεκάθαρη τοποθέτηση στους ευρύτερους γεωοικονομικούς σχεδιασμούς. Μπορεί με την επσιτολή να δήλωσε πλήρη στρατηγική υποταγή σε Ε. Ε., Δ. Ν. Τ., Κεφάλαιο ότι αποτελεί υπηρέτη τους στη νεοβάρβαρη επίθεση, αλλά τώρα θα δηλώσει και πλήρη υποταγή στις αντίστοιχες γεωοικονομικές πολιτικές στην Ανατολική Μεσόγειο.

Μαζί του εξαναγκάζουν και την ελλαδική Εκκλησία, όπως και την Ηγεσία του Αγ. Όρους (Ι. Κοινότητα) να αποκαλυφθούν.

Τι βλέπουμε; Ακόμα τηρει η Ν. Δ. σιωπή. Ποιοι ξεσπάθωσαν τελευταία σε ειδική συνεργασία; Ο Σκάι και η Ελλαδική Εκκλησία.

Α) Ο Σκάι (δηλ. συγκεκριμένα οικονομικά συμφέροντα) γνώριζαν (; ) τι θα επακολουθήσει. Γι’ αυτό ήδη έκανε καλά προετοιμασμένες κινήσεις:

α) Ετοίμασε ένα ειδικό ντοκιμαντέρ με να «αθωώνει» τον Εφραίμ και το «βατοπέδι» στο επίπεδο των ανταλλαγών με καθαρά «νομικά» επιχειρήματα, χωρίς φυσικά να ακουμπά το καλβινίζον θεολογικό υπόβαθρο των νεβατοπεδινών. Εξ άλλου «κόρακας κοράκου μάτι δεν βγάζει…». Προετοίμασε δηλαδή το τηλεοπτικό του κοινό, τους μέλλοντες ψηφοφόρους που ταλαντεύονται να ψηφίσουν την εναλλακτική λύση των τροϊκανών (Α. Σαμαρά – Ν. Δ.), να εξευμενίσει εκκλησιαστικούς παράγοντες και να ανοίξει παράθυρα συνεργασίας με τον .. Πούτιν…

β) Ανέλαβε ειδική πρωτοβουλία για «φιλανθρωπικό έργο», έβαλε μέσα πολλά ελληνικά Syper Market της Αθήνας και φυσικά «έχωσε» τον δυσκίνητο Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο να αποδεχτεί τη συνεργασία (μοίρασμα στις Μητροπόλεις – Ενορίες). Και ενώ αυτό θα απαλύνει κάποια από τα τραύματα των πεινασμένων νεόπτωχων, ταυτόχρονα ετοιμάζεται ειδική στρατιά ψηφοφόρων ώστε να πλησιάσει η Ν. Δ. τους 150 βουλευτές στις επερχόμενες εκλογές, ώστε να είναι σίγουρη η μνημονιακή του κυβέρνηση σε συνεργασία έστω με κάποια ρετάλια του πολτικούς σκηνικού (π. χ. ΛΑΟΣ).

Β) Η ελλαδική Εκκλησία και η Ι. Κοινότητα: Βρίσκονται συναγερμό. Είναι αδύνατον να απαριθμήσω τις αντιδράσεις τους. Θα αναφέρω μόνο πέντε:

1) Ιερά Κοινότητα:

Οι ηγούμενοι βρίσκονται στο προσκεφάλι του Ηγουμένου Εφραίμ, παρέα με τους αστυνομικούς που περιμένουν την εντολή περί ανάρρωσης και προ-φυλάκισης. Ταυτόχρονα ετοιμάζονται για Διπλή Σύναξη, οι αποφάσεις της οποίας είναι βέβαιο ότι θα αποτελέσουν ιστορικό σταθμό για την πάρα πέρα ιστορική πορεία του Αγίου Όρους.

«…Φρουρούμενος στο κελί του στην Ιερά Μονή Βατοπεδίου παραμένει κλινήρης ο ηγούμενος Εφραίμ, που παρουσίασε υψηλό πυρετό και απορρύθμιση σακχάρου, σύμφωνα με όσα δήλωσε ο πολιτικός διοικητής του Αγίου Όρους, Αρίστος Κασμίρογλου…. Οι εξελίξεις αναμένεται να απασχολήσουν την Ιερά Κοινότητα στην τακτική συνεδρίαση της Δευτέρας.

Νωρίτερα το Σάββατο, το Κέντρο Υγείας Καρυών, αλλά και ο δικηγόρος του, ο οποίος μίλησε στο Mega, επιβεβαίσαν τις πληροφορίες ότι ο ηγούμενος είχε μεταβεί στη Μονή Βατοπεδίου και βρισκόταν κλινήρης, καθώς παρουσιάζει απορρύθμιση του σακχάρου και υψηλό πυρετό….», 25/12/2011, στο…protothema.gr.

2) Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος:

«…«Δεν γνωρίζω την ουσία της υπόθεσης και σέβομαι την ελληνική δικαιοσύνη. Όμως, είμαι ιδιαίτερα προβληματισμένος, όπως άλλωστε και κάθε Χριστιανός, με τη χρονική συγκυρία της έκδοσης του βουλεύματος προφυλάκισης του ηγουμένου της Ι. Μονής Βατοπαιδίου Εφραίμ ανήμερα των Χριστουγέννων. Και ο νοών νοείτω», Σάββατο, 24 Δεκέμβριος 2011, στην ….romfea.gr.

3) Μητρ. Σιατίστης Παύλος:

«… Επί τέλους η ελληνική δικαιοσύνη άργησε, αλλά βρήκε τον αίτιο όλων των συμφορών. Είναι ο Ηγούμενος Εφραίμ. Μπορούν οι Έλληνες δικαστές να κοιμούνται πλέον τον ύπνο του δικαίου η μήπως πρέπει να εξεγερθούν και να αποκαταστήσουν την τετρωμένη αξιοπρέπειά της.

Αν νομίζουν, αυτοί που οδήγησαν τη χώρα στην διεθνή ανυποληψία, ότι θα εξαγνισθούν μέσα από την προφυλάκιση ενός ιερωμένου έχουν κάνει πολύ μεγάλο λάθος. Ο λαός ξέρει πολύ καλά ποιοί τον κατέστρεψαν και ποιοί είναι οι μόνοι που στέκονται αυτές τις δύσκολες ώρες δίπλα του. Αυτή η απόφαση θα γίνει μπούμερακ.

Η απόφαση δεν θίγει τον Ηγούμενο Εφραίμ, εκθέτει για μια ακόμη φορά τη χώρα μας, προκαλώντας τον παγκόσμιο καγχασμό…», Κυριακή, 25 Δεκέμβριος 2011, στη …romfea.gr.

4) Μητρ. Μεσογαίας Νικόλαος:

Ειδήσεις (1^ο θέμα!) στον Σκάι, Κυριακή, 25 Δεκέμβριος 2011,

5) O Καθηγητής της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών Ιωάννης Κονιδάρης:

«…Η επιβολή της προσωρινής κρατήσεως γίνεται για λόγους που αναφέρονται περιοριστικώς στον νόμο. Κανένας από τους λόγους αυτούς δεν συνέτρεχε στο πρόσωπο του Αρχιμανδρίτου κυρίου Εφραίμ, πολλώ μάλλον ο λόγος, τον οποίον φαίνεται να επικαλείται η απόφαση του Συμβουλίου, ότι δηλαδή αν αφεθεί ελεύθερος είναι πολύ πιθανόν να διαπράξει και άλλα εγκλήματα. Κάτι τέτοιο δεν προκύπτει από την έως τώρα βιωτή του Σεβάσμιου Γέροντά, ακριβέστερα ανήκει στον χώρο της φαντασίας.
Ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου καλείται να ασκήσει αναίρεση κατά του βουλεύματος του Συμβουλίου Εφετών. Είναι δικαίωμα του…», Dec 24, 2011, στο …amen.gr.

5) Ρωσικό Ίδρυμα του Αποστόλου Ανδρέα του Πρωτοκλήτου:

«…παρόμοιες δικαστικές αποφάσεις μπορούν να εξηγηθούν μόνο από τις πολιτικές δεσμεύσεις ορισμένων κύκλων της ελληνικής διοίκησης, οι οποίοι επιθυμούν κατ’ αυτόν τον τρόπο να επιδείξουν στη Δύση την ετοιμότητά τους να προχωρήσουν στην άρνηση των αρχών οργάνωσης της πνευματικής ζωής, που έχουν κατοχυρωθεί στο ελληνικό Σύνταγμα…», 24/12/2011, στο…real.gr.

*******

Και το Μτβ; Θα βρεθεί πάλι απέναντι στις πολιτικές του Εφραίμ και το Βατοπεδίου; Για μένα είναι το ζήτημα απλό: Ο ηγούμενος Εφραίμ ακολούθησε την ακριβώς αντίθετη θεολογία, απ’ ότι ο βατοπεδινός άγιος, Μάξιμος ο Γραικός, που φυλακίστηκε στη Ρωσία, τον παρεμπόδισαν πολλά χρόνια στην ακοινωνησία και τελικά αγίασε γι’ αυτό. Αυτό δεν το παίρνω πίσω, αλλά επιμένω ότι αποτελεί την θεολογική αιτία για ό,τι επακολουθήσει στο 2^ο ημίχρονο εναντίον του.

Όμως: Όπως ήδη θα έχετε κατανοήσει, όχι μόνο στα υπόλοιπα δεν είμαι εναντίον, αλλά μου είναι αδιανόητο να βρεθώ μαζί με τους μνημονιακούς διώκτες του, που αύριο μπορεί να είναι και η Ν. Δ., αφού πρώτα καβαντζάρει στην κυβέρνηση, αλλ’ όχι στη εξουσία, αφού έχει δοθεί «άχρι καιρού» στο τοκογλυφικό κεφάλαιο, στη Γερμανική Ε. Ε. και την παμφάγα αμερικάνική εξωτερική πολιτική…

Γι’ αυτό και υπέγραψα τη δημόσια στήριξή μου για την αποφυλάκισή του και τον καθαρά πολιτικό διωγμό του. Θα συνεχίσω όμως στη θεολογική κριτική, ως θεολογικός ακόλουθος του Αγίου Μαξίμου του Γραικού και της πραγματικής ορθόδοξης θεολογικής Παράδοσης για τον πλούτο, αφού πια είναι ξεκάθαρο ότι αυτή οδηγεί στο ερώτημα, που απάντησε εύστοχα ο Μητροπολίτης Προικονήσσου Ιωσήφ: «Κρίσις Οικονομική ή κρίσις του Θεού;»…

*****

πηγή

O δρόμος των αγγέλων….

Τα Χριστούγεννα είναι η γιορτή των παιδιών. Των παιδιών, που τις μέρες αυτές περιμένουν τα δώρα τους.
Και πρώτα-πρώτα είναι η γιορτή του θεϊκού παιδιού. Που, ωστόσο, δεν ήρθε, για να πάρει, αλλά, για να προσφέρει δώρα. Και επειδή δεν μπορούσε να μιλήσει, δεδομένου ότι ήταν νήπιο, μίλησαν για λογαριασμό του τα ουράνια παιδιά, οι άγγελοι. Που έκαμαν και τις προγραμματικές του δηλώσεις.
Όχι βέβαια στους γραμματείς και τους φαρισαίους: Τη νομική και θρησκευτική αριστοκρατία. Που είχαν αναγάγει την υποκρισία, το ψέμα και την αδικία, σε επιστήμη.
Όπως άλλωστε συμβαίνει και στις μέρες μας. Οπότε το έγκλημα έχει γίνει νόμος και καθεστώς, ενώ η δικαιοσύνη βρίσκεται υπό διωγμό….
Έκαμαν τις προγραμματικές δηλώσεις στ’ απλοϊκά παιδιά, τους τσοπάνηδες, που βοσκούσαν τα ζωντανά τους στις εξοχές της Παλαιστίνης…
Και τους είπαν πως, επιτέλους, ανέτειλε ο Ήλιος της Δικαιοσύνης! Που θα κάμει τη ζωή τους ειρηνική και τους ανθρώπους καλοσυνάτους και ευτυχισμένους. Για να δοξάζεται, έτσι, ο Θεός.
Και βέβαια ο Ήλιος της Δικαιοσύνης δεν θα μπορούσε να φιλοξενηθεί στ’ αρχοντικά, τα χτισμένα με αδικία και αίμα. Ή τα ανάκτορα, του Ηρώδη, που, απ’ τις αλλεπάλληλες δολοφονίες, απέπνεαν τη μπόχα της πτωμαΐνης...
Φιλοξενείται, είπαν οι άγγελοι, σ’ ένα στάβλο, όπου έχει λίκνο του τη φάτνη απ’ όπου τα ζώα τρώνε την τροφή τους.
Και οι τσοπάνηδες, όπως το συνήθιζαν, έσπευσαν να προσφέρουν στο νεογέννητο τα φτωχικά, μα τόσο πολύτιμα, για την περίσταση, δώρα τους.

Αλλά δώρα έσπευσαν να προσφέρουν και τα σοφά παιδιά της Ανατολής, οι μάγοι. Που κατευθύνθηκαν στα Ιεροσόλυμα. Όπου πίστεψαν ότι θα συναντούσαν εορταστική, για χάρη του νεογέννητου βασιλιά, ατμόσφαιρα. Όμως…
Η αναγγελία του σκοπού του ερχομού τους προκάλεσε-αντίθετα απ’ ο, τι περίμεναν- μεγάλη ταραχή. Και ιδιαίτερα στον Ηρώδη…
Που ζήτησε απ’ τους μάγους, αφού προσκυνήσουν το νεογέννητο βασιλιά, να του πουν πού ακριβώς βρίσκεται. Για να πάει κι αυτός να τον προσκυνήσει και να του προσφέρει τα δώρα μου….
Αλλά οι άγγελοι είπαν στους μάγους: Μην ξαναγυρίσετε σ’ αυτόν τον κακούργο. Να επιστρέψετε στην πατρίδα σας από άλλο δρόμο.
Και τα σοφά παιδιά έπραξαν, όπως τους είπαν οι άγγελοι....
Πράγμα, που, δυστυχώς, δεν κάνουμε εμείς οι άσοφοι. Που δεν ακούμε τους αγγέλους-τα παιδιά μας- καθώς φωνάζουν, πάντα, ολοένα και περισσότερο, για ψωμί, παιδεία και ελευθερία.
Αφού ακούμε τους Ηρώδες: Τη Μέρκελ και το Σαρκοζί. Τους τοκογλύφους τραπεζίτες και τους εφιάλτες πολιτικούς και κυβερνήτες. Που ζητούν να αλλοτριώσουν την παιδεία μας και να μας απαλλοτριώσουν απ’ το ψωμί και την πατρίδα μας.
Καβγάδιζαν, λέει, οι μαθητές του Χριστού για το ποιος ή ποιοι θα έχουν τις πρώτες θέσεις στο βασίλειο του Θεού. Κι ο Χριστός τους έδειξε ένα παιδί και τους είπε: Αν δεν γίνετε σαν τα παιδιά δεν έχετε καμιά θέση στο βασίλειο του Θεού.
Που σημαίνει ότι, χωρίς επανάσταση και παιδεία κανείς, ποτέ δεν κέρδισε καμιά βασιλεία.
Πράγμα που φαίνεται να μη γνωρίζουμε εμείς οι σημερινοί Έλληνες. Σε αντίθεση με τους επαναστάτες του ’21 και τον πατρο-Κοσμά, που το ήξεραν πολύ καλά. Όπως και οι αρχαίοι Έλληνες.
Και δεν το ήξεραν απλά, αλλά το ζούσαν κιόλας:
Η βασιλεία, έλεγε ο Ηράκλειτος, ανήκει στα παιδιά.
Και το αιγυπτιακό ιερατείο στο Σόλωνα: Εσείς οι Έλληνες είστε αιώνια παιδιά.
Τα αιώνια παιδιά, που δημιούργησαν τον αιώνιο πολιτισμό.
Απ’ τον οποίο ζητούν να απαλλοτριώσουν εμάς και τα παιδιά μας οι τοκογλύφοι τραπεζίτες και οι εντολοδόχοι τους παπα-δήμιοι εφιάλτες.
Κι εμείς καλούμαστε να επιλέξουμε ποια δώρα και ποιο δρόμο θα κάνουμε στα παιδιά μας:
Το δρόμο και τα δώρα των Ηρωδών τοκογλύφων, που οδηγούν στη ζούγκλα και στην κόλαση και την αιώνια σκλαβιά;
Ή το δρόμο και τα δώρα των αγγέλων, που οδηγούν στην επίγεια και την αιώνια ελευθερία!...

Παπα Ηλίας

Ἐμεῖς θὰ τραγουδᾶμε: «χαῖρε ὤ χαῖρε Ἐλευθεριά!» στά ἀποκαϊδια της Εὐρώπης σας….

Και για όσους φοβούνται τη φτώχεια,ακούστε…..

Κάποτε σε αυτή τη Χώρα μεγαλουργούσαν οι φτωχοί γιατί όσα θα έχαναν ήταν ανεκτίμητα….

Σκεφτείτε πως ήμασταν πάμπλουτοι……..είχαμε τον ήλιο μας ,λαμπρό να μας κοιτά πάντα….τη Θάλασσα που μας έψηνε δέρμα,νου,καρδιά και τη ματιά μαζί…..

Την λευτεριά να καθόμαστε στα βράχια και να γελάμε,να κλαίμε,να σιωπούμε……..

Το κυριακάτικο τραπέζι…..τις μυρωδιές και τα χαμόγελα………

Τις γιορτές μας…….τη ρετσίνα να ρέει σα χρυσό ρέμα σε λαρύγγια ζωντανά……………..

Κι ύστερα φτωχύναμε………χάσαμε το τραγούδι μας,το γέλιο μας,τη ζωντάνια στα μάτια μας…………

Τρέχαμε να προλάβουμε να
χορτάσουμε τις τσέπες μας και πείνασε ο νους και η ψυχή μας…………..

Ποιος άμοιρε σε έχρισε “ευρωπαίο”;…..Εσένα τον Ελληνα.το Ζορμπά,το λεύτερο αγρίμι;

Πως τόλμησες να απαρνηθείς το γέλιο σου,τον ήλιο σου,τη θάλασσα για να φορέσεις ξενικό μανδύα;

Σταμάτησες να χαιδεύεις τα κύματα,το χώμα κι άρχισες να σφίγγεις δέρμα βρωμικο και χρυσό που γυάλιζε προδοσία και αμάθεια και λησμονιά……..

Και τώρα γιατί φοβάσαι;

Ξέχασες τη μυρωδιά του χώματος;….την αίσθηση του αλατιού στο δέρμα;….Ξέχασες πως είναι να χαμογελάς;;;

ΓΥΡΝΑ ΠΙΣΩ,ΓΛΕΝΤΗΣΕ ΞΑΝΑ ΤΗ ΓΗ,ΚΑΝΕ ΕΡΩΤΑ ΟΠΩΣ ΠΑΛΙΑ ΜΕ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ…….ΕΙΣΑΙ ΛΕΥΤΕΡΟΣ ΠΙΑ!!

ΤΑ ΔΕΣΜΑ ΤΟΥΣ ΗΤΑΝ ΑΠΛΩΣ ΕΝΑ ΜΑΤΣΟ ΧΑΡΤΟΝΟΜΙΣΜΑΤΑ……ΣΑΠΙΣΑΝ!….ΚΑΙ ΜΑΖΙ Μ ΑΥΤΑ ΣΑΠΙΣΑΝ ΚΙ ΟΙ ΑΦΕΝΤΕΣ ΤΟΥΣ!

ΤΡΑΓΟΥΔΗΣΕ ΛΟΙΠΟΝ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΗ ΣΑΠΙΛΑ ΤΟΥΣ!….ΚΑΙ ΜΑΘΕ ΤΟΥΣ ΞΑΝΑ ΠΩ Σ Ο ΕΛΛΗΝΑΣ ΖΕΙ ΜΟΝΟ ΣΑΝ ΕΙΝΑΙ ΛΕΥΤΕΡΟΣ!

Ανταλλαγή καλή……τα αρώματά σας με το γιασεμι……τ αυτοκινητα σας με μια μικρη ξύλινη βαρκούλα…..τα χρήματα σας με τον ήλιο και τη θάλασσα στα μάτια μας……ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΣΑΣ…ΜΕ ΤΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΜΑΣ!!!

ΕΛΛΑΔΑ ΜΟΥ………για χαρη σου……..

Εδουάρδο Γκαλεάνο

Σοφές κουβέντες από ένα διανοητή, τον Εδουάρδο Γκαλεάνο* που επιμένει να παραμένει νέος και ανατρεπτικός…
Ας τον ακούσουμε


* Ο Εδουάρδο Γκαλεάνο γεννήθηκε το 1940 στο Μοντεβιδέο της Ουρουγουάης. Εκεί κάνει τα πρώτα του βήματα στο χώρο των έντυπων μέσων δημοσιεύοντας γελοιογραφίες και χρονογραφήματα στο περιοδικό «El Sol». Το 1961 γίνεται διευθυντής της καθημερινής εφημερίδας «Epoca» και αρχισυντάκτης της εβδομαδιαίας επιθεώρησης «Marcha». Το 1973 εξορίζεται εξαιτίας των ιδεών του και καταφεύγει στην Αργεντινή, όπου ιδρύει το λογοτεχνικό περιοδικό «Crisis». Μετά το πραξικόπημα του 1976 αναγκάζεται να εγκαταλείψει τη χώρα και εγκαθίσταται στην Ισπανία. Το 1985, ύστερα από την πτώση της δικτατορίας, επιστρέφει στο Μοντεβιδέο. Στο έργο του συγκλίνουν η λογοτεχνική αφήγηση και το δοκίμιο, η ποίηση και το χρονικό.
Ο ίδιος αρνείται ότι είναι ιστορικός: «Είμαι ένας συγγραφέας που θα ήθελε να συνεισφέρει στη διάσωση της απαχθείσας μνήμης όλης της Αμερικής, αλλά πάνω από όλα της Λατινικής Αμερικής, πατρίδα περιφρονημένη και αγαπητή».

The answer is blowing in the wind… (Μία σημείωση με εξομολογητική διάθεση)

Ξέρετε λοιπόν ποιο είναι το χοντρό πρόβλημα με τους περισσότερους ανθρώπους της «γενιάς» μου; (αντιπαθώ αυτό το κλισέ με τις γενιές, αλλά τέλος πάντων). Είναι θαρρώ, το γεγονός πως ο κόσμος στον οποίο εμείς μεγαλώσαμε ήταν σε πολλά καλύτερος από αυτόν που έζησαν οι γονείς μας. Εμείς από την άλλη, ανεξάρτητα από το τι έκανε ο κάθε ένας μας χωριστά, αφήνουμε πίσω μας –στην κυριολεξία- συντρίμμια.

Μεγαλύτερη συνολική ευθύνη –αν το δει κανείς ιστορικά- από το να έχεις ρημάξει τα πάντα και να αφήνεις στα παιδιά σου έναν κόσμο απολύτως απορυθμισμένο, δεν ξέρω αν υπάρχει.

Εκείνοι, (οι γονείς μας) γεννήθηκαν στα τέλη ενός παγκοσμίου πολέμου, μεγάλωσαν στη φωτιά του επόμενου, έστησαν το σπίτι τους στον ψυχρό πόλεμο και άρχισαν κάπως να αγαλλιάζουν όταν για λίγο φάνηκε πως η ανθρωπότητα κουράστηκε να πολεμά, με το τέλος του πολέμου στο Βιετνάμ.

Μπορεί ο ψυχρός πόλεμος καλά να κρατούσε, αλλά παράλληλα γιγάντια κινήματα ειρήνης και ανθρωπίνων δικαιωμάτων κέρδιζαν έδαφος.

Εκείνη την εποχή, η φτώχεια, συνδυασμένη με την ανάγκη για πνευματικότητα και αγώνα έδωσαν στον πολιτισμό θαύματα.

Από τη Βρετανία μέχρι τις ΗΠΑ και από εκεί μέχρι και την πατρίδα μας, η Αισθητική όχι μόνο γνώριζε επαναστατική εξέλιξη μέσα από την Τέχνη, αλλά, το κυριότερο, συνομιλούσε με τις μεγάλες μάζες, ενέπνεε, εμψύχωνε, τροφοδοτούσε με ενέργεια τα όνειρα. Και το «κακό» από τη μεριά του, ήταν ακόμα πρωτόγονο. Ήταν πυκνό μαύρο και μπορούσες να το δεις αμέσως. Από την Ελλάδα της δικτατορίας , ίσαμε τη Χιλή του Πινοσέτ. Μαύρο-Άσπρο.

Οι γκρίζοι τόνοι, δεν είχαν ακόμα εφευρεθεί για να μπερδέψουν.

Εμείς, οι 50 και πάνω, βρεθήκαμε με όλη αυτήν αρματωσιά, που ξεκινούσε από τους δικούς μας, τον Θεοδωράκη και τον Χατζιδάκι και έφτανε στους Beatles τον Dylan, τους Stones και άλλους πολλούς.

Αναπνεύσαμε τους μεγάλους ποιητές μας, καταλάβαμε ή νομίσαμε πως καταλάβαμε και τον υπόλοιπο κόσμο. Βρεθήκαμε μπροστά σε ένα θαύμα:

Η Ευρώπη να μπαίνει σε μια διαδικασία ενοποίησης.

Γιατί ήταν σημαντικό;
Γιατί κανείς δεν πρέπει να ξεχνά πως η Ευρώπη υπήρξε για περίπου 5 αιώνες το αιματηρότερο πολεμικό θέατρο του πλανήτη.

Ο Ψυχρός Πόλεμος να τελειώνει και να πέφτει το τοίχος του Βερολίνου.

Γιατί ήταν αυτό σπουδαίο;
Γιατί, για πολλούς από εμάς κάθε, μα κάθε έννοια αυταρχισμού και ολοκληρωτισμού ήταν αποτρόπαια. Γιατί αγαπήσαμε μεγάλους δημιουργούς, από τον Ταρκόφσκι μέχρι τον Παρατζάνοφ και ήταν αδύνατο να κατανοήσουμε γιατί ήσαν στη μαύρη λίστα του Σοβιετικού καθεστώτος. Γιατί ο Τσαουσέσκου ήταν ένας εγκληματίας. Γιατί ανά πάσα στιγμή ένας τρελός, είτε γιάνκης είτε Σοβιετικός μπορούσε να πατήσει το «κουμπί».

Η Ευρωπαϊκή Ένωση προχωρούσε, τα σύνορα άνοιγαν και ναι, ήταν απίθανα ωραίο να κυκλοφορείς σε όλη την ήπειρο με μια ταυτότητα, χωρίς διατυπώσεις, να μπορείς να πας να δουλέψεις σε μια περιοχή της Γερμανίας ή της Γαλλίας με την ίδια περίπου ευκολία που θα έπιανες δουλειά κάπου στο κέντρο της Αθήνας.

Ο κόσμος μας, μεγάλωνε μικραίνοντας.

Και αυτό, ήταν καταπληκτικό.
Ναι, πιστέψαμε πως ο κόσμος μας ήταν καλύτερος από αυτόν των γονιών μας.

Τι πιο φυσιολογικό άλλωστε;

Κάθε γενιά πρέπει να παραδίδει μια πιο εμπλουτισμένη κληρονομιά στους επόμενους.

Για αυτό ίσως, πολλοί από εμάς (σίγουρα πάντως εγώ), αργούμε και δυσκολευόμαστε να καταλάβουμε όχι το τι ακριβώς συμβαίνει τώρα, αλλά κυρίως που πάει.

Στο μεταξύ, καθώς συνέβαιναν όλα αυτά τα ωραία, στη Βρετανία η κυρία Thatcher ξεθεμελίωνε μεν τα εργατικά συνδικάτα, αλλά, στα μάτια πολλών, παράλληλα, εφάρμοζε μία πολιτική που έδινε στον κάθε ένα την ευκαιρία να «πετύχει».

Να βγάλει λεφτά, να προκόψει. Λαϊκός Καπιταλισμός ονομάστηκε η πολιτική αυτή, που παράλληλα ακύρωνε κάθε έννοια Κοινωνίας, θεοποιώντας τον Ένα. Την ανθρώπινη μονάδα. Το άτομο.

Και δεν είναι τυχαίο, πως τώρα, η λέξη που κυριαρχεί στο παγκόσμιο αναδυόμενο κίνημα από την Wall Street μέχρι τα μέρη μας, είναι μία:

Solidarity -αλληλεγγύη. Ο αντίποδας στον υπερθετικό της Ατομικότητας.

Το τι έγινε μέσα από αυτή την πολιτική το προσδιορίζει έξοχα ένας σχολιαστής της Guardian , ο κος John Chasemore :

« Αυτή (η Thatcher) καλλιέργησε συστηματικά την κουλτούρα της απληστίας, απογύμνωσε τις υποδομές της χώρας και έπεισε τον κάθε ηλίθιο πως μπορεί εύκολα και γρήγορα να βγάλει πολλά χρήματα» γράφει μεταξύ άλλων.

Δεν είναι διόλου λίγοι πια, εκείνοι, που εντοπίζουν την αρχή του κακού, στην περίοδο Thatcher & Regan.

Το απόλυτο ξεσάλωμα, η απαρχή της εποχής στην οποία η λέξη Κοινωνία εκτοπίζεται από τη λέξη Αγορά και οι άνθρωποι αρχίζουν να κατατάσσονται σε «μερίδες κοινού» προκειμένου να διευκολυνθούν τα στόχαστρα των Μαζικών Μέσων και της βιομηχανίας παραγωγής αγαθών.

Ακόμα και τότε, πολλοί από εμάς δεν «είδαμε» το τι έρχονταν.

Ίσως, γιατί ακόμα υπήρχε χώρος για όλα. Ίσως γιατί νομίσαμε πως ήταν μία καμπή και τίποτα άλλο.

Η αλήθεια είναι, πως προσωπικά, συχνά νιώθω καμωμένος από ξεπερασμένα υλικά που μπορούν μεν να ερμηνεύσουν όσα συμβαίνουν, ως κάποιο βαθμό, αλλά που δεν μου επιτρέπουν να δω την διέξοδο.

Και δεν μπορώ να τη δω γιατί η διέξοδος –νομίζω- δεν μπορεί να έρθει ούτε από το τρέχων πολιτικό σύστημα, αλλά ούτε και από τις συνταγές του 19ου αιώνα και της βιομηχανικής επανάστασης.

Και πραγματικά, πιστεύω πως αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει η «συνταγή».

Βλέπω, πως η «Κρίση», ο πόλεμος, θα βαστήξει πολλά χρόνια.

Θα έχει «πάνω» και «κάτω».

Κάθε φορά που θα επιστρέφει, θα είναι χειρότερη, πιο βίαιη, πιο δυνατή.

Μέσα σε αυτή τη διεργασία, οι απαντήσεις που σήμερα «πλανώνται στον αέρα» και βρίσκονται στην ασφυξία και το μαύρο που πνίγει κάθε νέο άνθρωπο, θα πάρουν σχήμα, θα αποκτήσουν αλφαβήτα και συντακτικό και θα συγκροτήσουν πειστικά την αντεπίθεση του Ανθρώπου.

Γιατί αν η «γενιά» μου αναρωτήθηκε για τον «σοσιαλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο», ή για το δίπολο «σοσιαλισμός η βαρβαρότητα» , το ερώτημα που προβάλλει πια στην παγκοσμιότητα και θα κυριαρχήσει απαιτητικά στα επόμενα πολλά χρόνια είναι απείρως πιο απλό στη διατύπωση και απείρως πιο σύνθετο και δαιδαλώδες στο βάθος του: «Καπιταλισμός ή Δημοκρατία».

του Γιώργου Πήττα

Ο «τρελός άνθρωπος» Πίσω από την οικονομική κρίση βρίσκονται απωθημένα καλοπέρασης

Του Χρήστου Γιανναρά

Στα μεταπολεμικά χρόνια, μοιάζει να είναι στόχος μοναδικός του εθνικού μας βίου (πραγματικός και άσχετος με την υπόλοιπη πολιτική ρητορεία) η είσοδός μας στο χώρο των καταναλωτικών κοινωνιών, στο χώρο τού πολιτισμού της ευζωίας. Αν όχι τη μοναδικότητα, παντού την προτεραιότητα αυτού του στόχου την καταλαβαίνει εύκολα κανείς, όταν σκεφτεί πως ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού της χώρας έχει άμεση εμπειρία της στέρησης και της ανέχειας ή χωρίζεται από τη στέρηση με την απόσταση μόλις μιας γενεάς. Στα περισσότερα ορεινά χωριά της Ελλάδας, ως σήμερα, οι στοιχειώδες ανέσεις είναι ένα ιδανικό περισσότερο ή λιγότερο ανέφικτο.

Η ανάγκη να αυξηθεί το «κατά κεφαλήν» εισόδημα έχει ταυτιστεί με τη λεγόμενη πολιτική της ταχύρρυθμης ανάπτυξα, την προσέλκυση μεγάλων κεφαλαίων, την είσοδο της χώρας στην ευρωπαϊκή οικονομική κοινότητα. Και στο σημείο αυτό δεν φαίνεται να διαφωνεί καμιά πολιτική ή άλλη παράταξη. Πριν από μερικά χρόνια, είχε εμφανιστεί το σύνθημα για μιαν απόλυτη προτεραιότητα της παιδείας του τόπου, αλλά από τα πρώτα κιόλας βήματα εφαρμογή του, με την «εκπαιδευτική μεταρρύθμιση», έγινε αμέσου φανερό ότι και της παιδείας η ανάπτυξη απέβλεπε κυρίως στην παραγωγή τεχνοκρατών και επαγγελματιών της οικονομικής και τεχνικής «προόδου». Χαρακτηριστικό σύμπτωμα ήταν η απαίτηση, που διατυπώθηκε κάποτε, να υποταχθεί και η γλώσσα στις ανάγκες της οικονομίας αφού οι τόνοι, τα πνεύματα και οι δίφθογγοι συνεπάγονται ένα τεράστιο κόστος για τον κρατικό προϋπολογισμό και είναι συμφερότερο να τα καταργήσουμε, έστω κι αν χάνεται έτσι η γλωσσική ενότητα αυτής τής φυλής, που φτάνει με αδιάκοπη συνέχεια ως τον Όμηρο.

Όλες οι παρατάξεις (και το «πολιτικόν» και το «στρατιωτικόν», που έλεγε ο Μακρυγιάννης) συναντιώνται στον κοινό στόχο της ταχύρρυθμης ανάπτυξης του τόπου. Και μόνο δειλά προβάλλει κάποτε το ερώτημα για το τίμημα που πληρώνουμε, προκειμένου να κερδίσουμε την «προαγωγή» μας στο επίπεδο της καταναλωτικής κοινωνίας.

Και ακόμα πιο δειλά, σχεδόν με ντροπή για την απρέπεια, εμφανίζεται η άποψη πως η κατανάλωση προϋποθέτει οπωσδήποτε ολοκληρωτικές μορφές διάρθρωσης του κοινωνικού βίου, ότι για τις «υπό ανάπτυξιν» χώρες το πέρασμα στην καταναλωτική κοινωνία συνοδεύεται υποχρεωτικά από κάποιες μορφές πολιτικού ολοκληρωτισμού: Οι λεγόμενες «δημοκρατικές διαδικασίες», όπως πραγματικά (και όχι φαινομενικά) λειτουργούν στις παρυφές του δυτικού πολιτισμού, δεν επαρκούν, σύμφωνα με την ίδια αυτή άποψη, ούτε σε αποδοτικότητα ούτε και σε ταχύτητα, για ένα σύντομο πέρασμα από την «υπό ανάπτυξιν» κοινωνία στην καταναλωτική.

Μόνο μια δικτατορία, περισσότερο ή λιγότερο απερίφραστη, μπορεί να ενεργοποιήσει αποδοτικά τους θεσμούς, να ευνοήσει άμεσα και δίχως κριτικές διαδικασίες τις επενδύσεις των μεγάλων κεφαλαίων, να δραστηριοποιήσει τους μηχανισμούς με συγκεντρωτική και ανεξέλεγκτη αμεσότητα. Το ίνδαλμα του αγγλικού ή του σκανδιναβικού πολιτεύματος, που εξακολουθεί να υπνωτίζει στις «υπό ανάπτυξιν» χώρες τους ιδεολόγους των «λαϊκών δικαιωμάτων», προϋποθέτει αιώνες μιας διαδικασίας καθολικής (και όχι μόνον οικονομικής) ανάπτυξης, ενώ σήμερα οι «υπό ανάπτυξιν» βιάζονται, ακριβοί γιατί είναι «υπό ανάπτυξιν».

Δύσκολη η διαγραφή της μνήμης, αλλά….

Θα μπορούσε να είναι ο άνθρωπος που αίρει το παρελθόν του χωρίς να μπορεί να αγναντεύσει το μέλλον. Αυτό ζούμε ως χώρα σήμερα κι από αυτό οφείλουμε να ξεφύγουμε, αναζητώντας μια αλήθεια και μια δικαιοσύνη στα δικά μας μέτρα. (φωτο : Diego Rivera : The Flower Carrier)

`Αν οι απλοί άνθρωποι δημιουργούσαν την ιστορία, θα είχαμε λιγότερα βαρυσήμαντα περισταστικά και περισσότερη ανθρωπιά. Ρομαντική σκέψη, αλλά είναι απλώς θεωρητική σκέψη.Δύσκολα θηλυκώνει με την πραγματικότητα. Ο απλός άνθρωπος παραμένει εκτός των ιστορικών γεγονότων. Δεν είναι ο πλάστης με τον πυλό, ο εμπνευστής του σχήματος. Είναι ο βοηθός του αγγειοπλάστη. Αυτή είναι η νομοτελειακή φορά, η ιεραρχία, η αλληλουχία. Ιστορικά υπάρχει πάντα μια ελίτ που πετάει το σπόρο στο εύφορο ανθρώπινο έδαφος και αναλόγως της χρονικής περιόδου φυτρώνει ή δεν φυτρώνει η έμπνευση, το θάρρος, η δύναμη, η πειθαρχία, η επιείκια, η ελπίδα. Κι ύστερα ο απλός άνθρωπος ανασκαλεύει τη σπορά και την κατακτά, όπως ο άνδρας κατακτά τη γυναίκα και πλάθει έναν καινούργιο κόσμο, νομίζοντας ότι είναι δικές του η έμπνευση και η κατασκευή.Επί της ουσίας, άλλη εξουσιαστική δύναμη, πολλές φορές κατώτερη των περιστάσεων έχει αυλακώσει το χωράφι.

Ναι, ακούγεται δύσληπτο, δυσήλατο, αλλά μήπως και όσα ζούμε τελευταία έτσι δε φαντάζουν; Μήπως τούτη την ώρα δε σπέρνουν το ευρωπαϊκό χωράφι ηγέτες κατώτεροι των περιστάσεων, ενώ εμείς πιστεύουμε ότι συμμετέχουμε στην καινούργια Ιστορία ; Ο γνώριμος κόσμος έχει προ πολλού γκρεμιστεί. Οχι όμως και ο θρήνος που τον συνοδεύει.Αγανακτισμένοι πολίτες κραδαίνουν λάβαρα απελπισίας, μεσήλικες απλώνουν κρέμες στα πρόσωπά τους για να αποφύγουν τα χημικά, ηλικιωμένοι ψάχνουν για αναπνευστήρες στα ασθενοφόρα.Συμμετρικός κόσμος σ’ ένα ασύμμετρο πια περιβάλλον. Ο Μάνος Χατζιδάκις γράφει ότι τα γκρεμισμένα δεν πρέπει να τα κλαίμε κι ο Καζαντζάκης προσθέτει στην Ασκητική του : Σκοτώστε τη μνήμη, ξεκινείστε απ ‘την αρχή. Μονάχα έτσι μπορούμε να ελπίζουμε σε μια θαρραλέα ένταξή μας στους χρόνους τους μελλοντικούς ενός κόσμου που θα γελάει κάποτε μαζί μας γιατί μας συγκινούσαν ιδιαίτερα οι νεκροί, οι μουσικές και τ άστρα («Σχόλια του Τρίτου» – Μάνος Χατζιδάκις).

Δύσκολη η διαγραφή της μνήμης, ειδικά για τους Ελληνες που επιμένουν να οριοθετούν αλλιώς το παρόν και το παρελθόν τους. Δικαιολογημένα ίσως. Το διάβασα τις προάλλες στη «Μοντ» με την εξής επισήμανση : «Από την ίδρυση του ελληνικού κράτους και μετά, η Ελλάδα δεν έζησε ποτέ σε καθεστώς σταθερής συνέχειας.Αυτό ενδεχομένως οφείλεται πολύ λιγότερο στη διάρκεια της οθωμανικής κατοχής και πολύ περισσότερο στα λάθη των μεγάλων ευρωπαϊκών δυνάμεων της εποχής. Εκείνα τα χρόνια, Αγγλία, Γαλλία και Ρωσία διαγκωνίζονταν μεταξύ τους για το ποιός θα έθετε την Ελλάδα υπό την επιρροή του». Κοινότοπο ακούγεται, αλλά προσεγγίζει την αλήθεια. Ισως γι αυτό η συγκεκριμένη παράμετρος της ελληνικής ιστορίας θα’πρεπε να ληφθεί σοβαρά υπόψιν από την Ευρώπη και τους ηγέτες της, κάθε φορά που υπό τον τρόμο των αγορών πιάνουν το μπλοκάκι και αραδιάζουν αριθμούς. Ξεχνούν δηλαδή τους ανθρώπους.

Βεβαίως ο δικός μας `Ελληνας διατηρεί έναν άνευ προηγουμένου παιδισμό. Οπως θυμίζει ο Στέλιος Ράμφος στη «Λογική της Παράνοιας» , ως μονίμως μικρά παιδιά συνδυάζουμε την ανασφάλεια με το πείσμα ενός «θέλω» ανυποχώρητου, που μας κλείνει στο προστατευτικό κέλυφος της οικογένειας. Εκεί με τα χάδια και τα κανακέματα μαθαίνουμε να νοιαζόμαστε μόνο για τη σιγουριά των άμεσων ικανοποιήσεων μας και να παραβλέπουμε την αλήθεια. Αποτέλεσμα ; Ο πανικός των δυσκολιών μας στοιχίζει περισσότερο από την πραγματικότητά τους. Ναι, το ζήσαμε και το ζούμε διαρκώς μέσα από τη δίνη των απεργιακών κινητοποιήσεων, τον εγκλωβισμό μας στα κεκτημένα, την αχαλίνωτη και την τυφλή βία που καταστρέφει την πόλη κομμάτι κομμάτι.Το ζούμε όμως και μέσα από την κατάθλιψη που φέρνει η απρόβλεπτη αποκοπή μας από το συνηθισμένο τρόπο ζωής.Συντηρητικοί άνθρωποι όλοι, ή οι περισσότεροι από μας, ανεξαρτήτως πολιτικών πιστεύω.

Ο Ντοστογιέφσκι γράφει πως ο δρόμος της διπλωματίας και του άμεσου οφέλους(ας πούμε, αυτός της σημερινής Ε.Ε.) αποδεικνύεται λιγότερο πρακτικός από το δρόμο της δικαιοσύνης και της αλήθειας. Δύσκολο να επιχειρηματολογήσει κανείς στις μέρες μας υπέρ ή κατά του Ντοστογιέφσκι. Ισως γιατί στο μεταξύ ο άνθρωπος φορτώθηκε με συγκλονιστικές πληροφορίες, έγινε μέρος της διάδρασης, αποδέχτηκε τη μέγιστη τεχνολογία, υποτελής ενός τεράστιου δικτύου «οπτικών ινών» κι έχασε τη σημασία των λέξεων που σηματοδοτούσαν τους στόχους. Αλλά ένας λαός δίχως στόχους δυνατούς και ηθικούς είναι καταδικασμένος να μείνει δέσμιος του παρελθόντος, μακριά από τη δικαιοσύνη και την αλήθεια, αγαθά για τα οποία οφείλει να παλεύει μέχρις εσχάτων.

( Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή του Σαββατοκύριακου 29-30 Οκτωβρίου 2011)

Νοσταλγία

Χρεοκοπία στα όνειρα. Χρεοκοπία στο μέλλον μας. Χρεοκοπία στα ήθη μας. Χρεοκοπία απέναντι στην πατρίδα μας. Χρεοκοπία απέναντι στο περιβάλλον. Χρεοκοπία απέναντι στον ανθρωπισμό και το φιλότιμό μας. Χρεοκοπία στις ψυχές και το μυαλό μας.

Τώρα έρχεται και η τελευταία φάση, χρεοκοπία στις τσέπες μας. Όμως αλήθεια, αν γυρίσουμε μερικές δεκαετίες πίσω θα δούμε πως ήμασταν φτωχότεροι αλλά πλουσιότεροι σε αισθήματα και ανθρωπιά.

Οι σχέσεις μας ήταν περισσότερο τίμιες, οι άνθρωποι έδιναν χώρο στο συνάνθρωπο, οι σύντροφοι ήταν πιο «δεμένοι» και οι οικογένειες πιο ανθρώπινες, οι γονείς ήταν κοντά στα παιδιά και τα παιδιά πιο ευτυχισμένα και οι καπνοί από τις αυτοσχέδιες ψησταριές με το ρεφενέ των γειτόνων μαζί με το κρασί από το «καρβουνιάρικο», έδεναν μαζί με τη χαρά, τον πόνο αλλά και την αγάπη.

Τώρα λοιπόν έχουμε τα πάντα αλλά δεν έχουμε τίποτα.

Ακριβά αυτοκίνητα, «δανεικά» πολυτελή σπίτια, διασκέδαση, κινητά με «τατς σκρέεν», πιστωτικές κάρτες και τους παχύτερους ανθρώπους στην Ευρώπη.

Και ενδόμυχα όλους μα τρομάζει αυτή η απανθρωπιά και αυτός ο ανελέητος άτυπος εμφύλιος που έχει ξεσπάσει ανάμεσά μας.

Βλέπω καθημερινά την κατάθλιψη στα πρόσωπα των συνανθρώπων μου. Είτε είναι λευκοί, μαύροι ή κίτρινοι.

Βλέπω την τυφλή γιαγιά που πια δεν την περνάει κανένας από τα φανάρια και οι οδηγοί τη βρίζουν γιατί «τολμά» να περάσει από την «πίστα αγώνων».

Βλέπω τα βουνά από σκουπίδια και τα αδέσποτα να ψάχνουν μέσα από αυτά.

Βλέπω ζώα νεκρά στους δρόμους και αναρωτιέμαι που είναι ο Ελληνας που ήξερα.

Βλέπω τον εργαζόμενο που τρέμοντας μη χάσει τη δουλειά του να σκύβει στα πόδια του «αφέντη-εργοδότη» και να δέχεται τα πάντα αμίλητος.

Βλέπω οικογένειες και συντροφικές σχέσεις να διαλύονται γιατί πια δεν υπάρχει υπομονή και κουράγιο να αντιμετωπίσουν τα δύσκολα.

Βλέπω τα παιδιά να ρωτούν τους γονείς τους τι είναι «αγάπη» και οι γονείς να τρέμουν να απαντήσουν γιατί το έχουν και οι ίδιοι ξεχάσει.

Βλέπω νέα παιδιά να σκέφτονται το μέλλον τους, ψάχνοντας διεξόδους μέσα στο αδιέξοδο.

Βλέπω τους πολιτικούς, πλουσιότερους από τους πιο πλούσιους, ασκώντας το ευγενές επάγγελμα της «κοροϊδίας».

Βλέπω να διαλύουν τη χώρα μου…

Κοροϊδεύοντας τον εαυτό μας…

Ολη η αλήθεια για την Ελλάδα του σήμερα

Η Ελλάδα διατρέχει έναν από τους μεγαλύτερους κινδύνους της Ιστορίας της.
Το συμβόλαιο θανάτου που την απειλεί και έχει ήδη τεθεί σε εφαρμογή, είναι δύσκολα αντιμετωπίσιμο και περιλαμβάνει :

1. Εθνική κυριαρχία (εκχώρηση δικαιωμάτων, εδαφών και ορυκτού πλούτου)
2. Μνημόνιο - Δανειακή Σύμβαση (Οικονομική υποδούλωση χωρίς διέξοδο)
3. Κάρτα του Πολίτη (Αφαίρεση και στέρηση δικαιωμάτων και Ελευθερίας)
4. Κώδικα Διατροφής (Επιβολή γενετικά μεταλλαγμένων τροφών)
5. Ψεκασμούς από αέρος (επικίνδυνες χημικές ουσίες, CHEMTRAILS)
6. Λαθρομετανάστες (Στρατός ξένων δυνάμεων εντός της χώρας, που μπορεί να οργανωθεί και να εξοπλιστεί με σύγχρονα όπλα μέσα σε λίγες ώρες, για να καταστείλει ενδεχόμενη εξέγερση των Ελλήνων)
7. Σχέδιο Καλλικράτης (Πρώτο βήμα γιά Ανεξαρτητοποιήσεις - Αυτονομήσεις Ελληνικών περιοχών, πχ. Θράκη, Κρήτη)
8. Αντισυνταγματικούς Νόμους (Σωρεία σκληρών Νόμων, που στρέφονται αποκλειστικά κατά των Ελλήνων πολιτών)
9. Διάλυση της Παιδείας (Προγράμματα ημιμαθείας για τα Ελληνόπουλα, εξώθηση των μαθητών σε καταλήψεις, καλλιέργεια κλίματος αντιπαλότητας από τους μαθητές προς τους καθηγητές, κατάργηση βασικών μαθημάτων, αλλοίωση της γλώσσας, παραχάραξη της Ιστορίας, αποδόμηση Εθνικών Ηρώων για στέρηση προτύπων, Εθνομηδενισμός κλπ)
10. Ανεξέλεγκτη εγκληματικότητα (Ραγδαία αύξηση και εξάπλωση της εγκληματικότητας όλων των μορφών, χωρίς τιμωρία. Ασυδοσία και διευκολύνσεις σε επικίνδυνους κακοποιούς. Αδρανοποίηση της Αστυνομίας. Ενοχοποίηση των θυμάτων)
11. Καταρράκωση θεσμών λαϊκής εμπιστοσύνης (Εκκλησία, Στρατός, Δικαιοσύνη, Αστυνομία, Πνευματική ηγεσία, Φορείς άσκησης ελέγχου. Μέθοδος : Έντονη και διαρκής προβολή των αποτυχιών τους ή κακών παραδειγμάτων, με ταυτόχρονη αποσιώπηση και απόκρυψη των επιτυχιών και των καλών παραδειγμάτων)
12. Αποβιομηχανοποίηση της χώρας (Άρχισε από την μεταπολίτευση το 1974 και έχει ήδη ολοκληρωθεί. Βλέπε ΧΡΩΠΕΙ, ΠΕΙΡΑΪΚΗ - ΠΑΤΡΑΪΚΗ, ΑΙΓΑΙΟΝ, ΚΛΩΣΤΟΫΦΑΝΤΟΥΡΓΙΕΣ, ΙΖΟΛΑ, ΠΙΤΣΟΣ, ΝΑΥΠΗΓΕΙΑ και πάρα πολλές άλλες βιομηχανικές μονάδες, που έκλεισαν, ή έφυγαν από την Ελλάδα, ή κατέχονται από ξένους)

ΣΥΜΒΑΛΛΟΜΕΝΟΙ:

Α΄. Εντολοδότες:
Η Παγκόσμια Κυβέρνηση διά των εκπροσώπων της : ΔΝΤ, Τρόϊκα, Ε.Ε., Mεγάλες Δυνάμεις, Λέσχη Μπίλντερμπεργκ

Β΄. Εντολοδόχοι:
Η Ελληνόφωνη Κυβέρνηση των Ελλήνων και οι άλλοι πολιτικοί οι οποίοι συμμετέχουν στην παράσταση, που διαδραματίζεται στο Ελληνικό Κοινοβούλιο.

ΕΠΙΔΙΩΞΗ - ΜΕΣΑ:

Η υποδούλωση της Ελλάδος με ενυπόγραφη εκούσια παράδοση, ώστε να αποκλείεται η νομιμοποίηση ενδεχομένων αντιδράσεων από τον λαό.
Απρόσκοπτη εξέλιξη στην εφαρμογή των όρων του Συμβολαίου εξασφαλίζεται όταν ο λαός κοιμάται. Την αποστολή να κρατήσουν τον λαό σε καταστολή ανέλαβαν προθύμως και εκτελούν ευσυνειδήτως :
α΄. Τα μεγάλης εμβέλειας και επιρροής ΜΜΕ (Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης), διά των γνωστών φερεφώνων τους.
β΄. Οι χρυσοπληρωμένοι κομματικοί εργατοπατέρες - συνδικαλιστές.

ΤΡΟΠΟΙ - ΜΕΘΟΔΟΙ:

- Οικονομικός στραγγαλισμός των πολιτών (Υπερχρεωμένες οικογένειες από δάνεια, πιστωτικές κάρτες κλπ., περικοπές μισθών και συντάξεων, βαρειά φορολογία στα χαμηλά εισοδήματα, ραγδαία αύξηση της τιμής προϊόντων και υπηρεσιών).
- Οργανωμένη ειδησεογραφία παραπληροφόρησης για εκφοβισμό και πρόκληση ανασφάλειας.
Στην Ημερησία Διάταξη των οργάνων εκφοβισμού και καταστολής, η δοκιμασμένη συνταγή των ΧιτλεροΣταλινικών καθεστώτων : Υποτίμηση, προσβολές, κατασυκοφάντηση και απαξίωση ΚΑΘΕ διαφωνούντος, προσάπτοντάς του τις γνωστές ρετσέτες Φασίστας, Ρατσιστής, Ελληναράς, Εθνικιστής κλπ.
- Συμφωνημένες απεργιακές κινητοποιήσεις μικρής διάρκειας, σε τακτά χρονικά διαστήματα, για εκτόνωση της πίεσης, διανθισμένες με ποικιλία "σκληρών" αντιπαραθέσεων μεταξύ συνδικαλιστών που .υποφέρουν και .ανάλγητων Κυβερνητικών.


ΣΚΟΠΟΣ:

Ο αφελληνισμός της Ελλάδος, ο σταδιακός αφανισμός του Ελληνικού Έθνους, η απάλειψη όλων των στοιχείων του Ελληνισμού από το πρόσωπο της γής, και παράλληλα ο κατακερματισμός της Ελλάδος και η απομύζηση των πλουτοπαραγωγικών της πηγών σε μόνιμη βάση ανενόχλητα.

Θα τα καταφέρουν άραγε;